ผมกำลังจะอายุครบ 44 ปีในเดือนหน้า
และผมรู้สึกว่าอายุ 44 จะต้องเป็นปีที่ดีมากแน่ ๆ
เป็นปีแห่งความสมประสงค์ ปีแห่งการตื่นรู้
ผมสัมผัสได้
ไม่ใช่เพราะว่าสิ่งต่าง ๆ ได้ถูกจัดสรรไว้แล้วสำหรับผม
แต่เป็นเพราะผมอ่านมาว่ามันจะเป็นปีที่ดี
ในหนังสือ 1968 โดยนอร์แมน เมเลอร์
"เขารับรู้ได้ถึงอายุของเขา อายุ 44 ปี.."
เมเลอร์ เขียนเอาไว้ในหนังสือ "ประท้วงสงคราม"
"... รู้สึกราวกับเขาเป็นดั่ง การประกอบรูปที่เป็นปึกแผ่น
ของกระดูก กล้ามเนื้อ หัวใจ ความคิด และอารมณ์ความรู้สึกที่จะเป็นคน
ราวกับเขาเพิ่งออกมาดูโลก
ครับ ผมทราบดีว่าเมเลอร์ไม่ได้เขียนถึงผม
แต่ผมก็รู้ว่าเขาเขียน
ถึงพวกเราทุกคน -- คุณ ผม ตัวละครหลักในหนังสือของเขา
และอายุที่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่มากก็น้อย
ที่ดำเนินไปตั้งแต่เกิด ต่อไปตามลำดับอันยิ่งใหญ่เดียวกัน คือ
ผ่านช่วงมหัศจรรย์และการกักตัวของวัยเด็ก
การปลอปล่อยให้เป็นอิสระ และความขุ่นข้องของวัยรุ่น
การได้เป็นตัวของตัวเอง และหลักชัยสำคัญของวัยผู้ใหญ่
การเป็นที่ยอมรับ และการรับสภาพของวัยชรา
เหล่านี้เป็นแบบแผนของชีวิต
และพวกมันก็ต่างมีอยู่ในตัวเรา
อย่างเช่นที่โธมัส แมนน์ เขียนไว้ "มันจะเกิดขึ้นกับผมเช่นเดียวกันกับพวกเขา"
เราไม่เพียงแค่ใช้ชีวิตตามแบบแผนนี้
เราบันทึกมัน เช่นเดียวกัน
เราเขียนมันลงไปในหนังสือ ที่กลายเป็นเรื่องเล่า
ที่หลังจากนั้นเราสามารถอ่าน และระลึกถึงได้
หนังสือบอกเราว่าเราได้เป็นใคร
เราเป็นใคร และเราจะเป็นใคร เช่นเดียวกัน
ดังนั้นมันจึงมีอยู่นับพัน ๆ ปี
อย่างที่เจมส์ ซอลเตอร์ เขียนเอาไว้
"ชีวิตค่อย ๆ เปลี่ยนผ่านไปสู่หน้ากระดาษ ถ้ามันจะเปลี่ยนผ่านไปสู่สิ่งใดสักอย่าง"
และหกปีที่แล้ว ความคิดหนึ่งกระโจนเข้ามาในหัวผม
ถ้าชีวิตค่อย ๆ เปลี่ยนผ่านไปสู่หน้ากระดาษ ในที่ใดสักแห่ง
มันจะมีย่อหน้าที่เขียนเกี่ยวกับทุกช่วงวัย
ถ้าผมสามารถหาพวกมันพบ ผมจะสามารถรวบรวมพวกมันเป็นเรื่องเล่า
ผมจะสามารถหลอมรวม ปลุกชีวิตของพวกมันขึ้นมา
ชีวิตที่ยาวนาน ชีวิตร้อยปี
ทั้งหมดทั้งหมวลของลำดับอันยิ่งใหญ่เดียวกัน
ลำดับซึ่งผู้โชคดีที่สุดในหมู่พวกเราเดินผ่านพ้น
ในตอนนั้น ผมอายุ 37 ปี
"อายุแห่งดุลยพินิจ" วิลเลียม เทรเวอร์เขียนเอาไว้
ผมมีแนวโน้มจะทำสมาธิในเวลาและอายุนั้น
ความเจ็บป่วยในครอบครัว และต่อมาการบาดเจ็บของผม
ได้แสดงอย่างชัดแจ้งแล้วว่า การแก่ชรานั้นไม่อาจถูกเสแสร้งได้อีกต่อไป
และนอกจากนั้น การแก่ชราเป็นเพียงแค่ การถ่วงเวลาสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เวลาเข้าใจเนื้อแท้ของสิ่งที่เหตุการณ์ ไม่สามารถทำได้
ทั้งหมดออกจะทำให้ท้อใจ
อย่างไรก็ตาม รายการนี้จะอยู่ยืนยง
การบันทึกชีวิตปีแล้วปีเล่าที่เปราะบาง
อาจเป็นการเกาะยึด และยึดติดกับสิ่งที่มีอยู่เพียงชั่วคราว
เหมือนเป็นการให้ผมและผู้อื่น ได้ชำเลืองอนาคต
ไม่ว่าเราจะไปถึงที่นั่นหรือไม่
และเมื่อผมเริ่มที่จะรวบรวมรายการของผม ผมก็เริ่มที่จะหมกมุ่นกับมันอย่างรวดเร็ว
ค้นหาหน้าแล้วหน้าเล่า วัยแล้ววัยเล่า
ที่นี่เราต่างอยู่ในทุกย่างก้าวประจำปี ของช่วงเวลาหนึ่งร้อยปีแรกของพวกเรา
"ยี่สิบเจ็ด... เวลา ของการเผยตัวอย่างฉับพลัน"
"หกสิบสอง...ของการลดลงอย่างสุขุม"
แน่นอนครับ ผมตระหนักดี ว่าการมองทะลุนี้เป็นสัมพัทธ์
สำหรับผู้เริ่มต้น ตอนนี้พวกเรามีชีวิต ที่ยาวนานขึ้น ฉะนั้นเราจึงแก่ตัวช้ากว่าเดิม
คริสโตเฟรอ์ อิเชอร์วูด ใช้คำว่า "ใบไม้เหลือง"
เพื่อบรรยายชายวัย 53
เพียงหนึ่งศตวรรษหลังจากที่ ลอร์ด ไบรอน ใช้บรรยายตัวเขาเองในวัย 36
(เสียงหัวเราะ)
ผมตระหนักดีเช่นกัน ว่าชีวิตนั้น สามารถพลิกผันรุนแรงและไม่อาจคาดเดาได้
ในแต่ละปี
และผู้คนอาจผ่านวัยเดียวกัน ในแบบที่แตกต่างกันออกไป
แต่ถึงกระนั้น ดังรายการที่ได้ถูกรวบรวมไว้
เช่นเดียวกันกับในหน้ากระดาษ มันชัดแจ้งดุจดังภาพสะท้อนในกระจก
ชีวิตที่ผมได้ใช้ไปนั้น
ผมพบว่าในวัย 20 "...ผู้นั้นมั่นใจน้อยลง และน้อยลงว่าผู้นั้นเป็นใคร"
ที่ปรากฎในวัย 30 "...ที่รกร้าง แห่งการเตรียมพร้อมเข้าสู่ชีวิตที่มีพลัง"
การเรียนรู้ในวัย 40 "....เพื่อปิดประตู อย่างเบามือ
[ของห้อง] ที่ผมจะไม่กลับไปอีก"
ผมอยู่ตรงนั้น
แน่นอนครับ พวกเราทั้งหมดต่างอยู่ตรงนั้น
มิลตัน กลาเซอร์ นักออกแบบกราฟิกผู้ยิ่งใหญ่
เจ้าของการสร้างมโนภาพอันงดงาม ที่คุณเห็นอยู่ตรงนี้
ผู้ซึ่งวันนี้มีอายุ 85 --
เวลาทั้งหมดที่ผ่านมานั้น "...การสุกงอม และการยกย่อง" นาโบคอฟ เขียนเอาไว้ --
ทำให้ผมได้เห็นว่า เช่นเดียวกับศิลปะ และสีสัน
วรรณกรรมช่วยให้พวกเราจดจำ ว่าเราได้ประสบพบเจออะไรมา
และแน่นอนว่า เมื่อผมแบ่งปันรายการนี้ ให้กับปู่ของผม
เขาพยักหน้าตอบรับ
ตอนนั้นเขามีอายุ 95 ปี และใกล้จะตาย
ซึ่ง โรแบร์โต โบลันโญ่ เขียนเอาไว้ว่า
"...เป็นดังเดิมเสมือนไม่เคยตาย"
และเมื่อมองย้อนกลับไป เขาพูดกับผมว่า ใช่
พรูสท์พูดถูกแล้วที่ว่าในวัย 22 เราต่างมั่นใจว่าเราจะไม่ตาย
เช่นเดียวกับที่นักมรณวิทยา ชื่อ เอดวิน ชไนด์แมน ที่พูดถูกว่า
ในวัย 90 ปี เราต่างแน่ใจว่าเราจะตาย
นั่นได้เกิดขึ้นกับเขาแล้ว
เช่นเดียวกับพวกเขา
ตอนนี้รายการจบสมบูรณ์แล้ว
หนึ่งร้อยปี
และเมื่อมองมันย้อนกลับไป
ผมรู้ว่า ผมยังไม่จบสิ้นเพียงเท่านี้
ผมยังคงต้องใช้ชีวิตต่อไป
ยังคงมีอีกหลายต่อหลายหน้า ที่รอการเปลี่ยนผ่าน
และด้วยความใจจดจ่อต่อเมเลอร์
ผมเฝ้าคอยการมาถึงของอายุปีที่ 44
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)