Latem 1976 roku
tajemnicza epidemia dotknęła dwa miasta w Afryce Środkowej,
zabijając większość ofiar.
Badacze medycyny podejrzewali,
że sprawcą był śmiercionośny wirus Marburg.
Jednak pod mikroskopem zobaczyli całkowicie nowy patogen,
który otrzymał nazwę od pobliskiej rzeki Ebola.
Jak żółta gorączka i denga,
choroba wywołana wirusem Ebola to ciężki rodzaj gorączki krwotocznej.
Na początku atakuje system odpornościowy komórek.
Neutralizując jego działanie,
pozwala wirusowi rozprzestrzenić się.
Od dwóch do dwudziestu dni po zarażeniu
początkowe objawy, jak wysoka temperatura,
bóle
i bolące gardło,
przypominają objawy grypy,
ale szybko przechodzą w torsje,
wysypkę
oraz biegunkę.
Wirus rozprzestrzenia się,
atakuje węzły limfatyczne i organy
takie jak nerki i wątroba, sprawiając, że przestają działać.
Jednak to nie wirus zabija ofiary Eboli.
Wzrastająca liczba martwych komórek przeciąża układ odpornościowy,
zjawisko to znane jest jako hipercytokinemia.
Nadmierne działanie układu odpornościowego niszczy naczynia krwionośne,
wywołując wewnętrzne i zewnętrzne krwawienie.
Nadmierna utrata płynów i wynikające z niej komplikacje
mogą być śmiertelne od 6 do 16 dni od pierwszych objawów,
jednak odpowiednia opieka i nawodnienie
mogą znacznie zmniejszyć współczynnik śmiertelności pacjentów.
Na szczęście, mimo że Ebola jest wysoce zaraźliwa,
kilka czynników ogranicza jej zakaźność.
W przeciwieństwie do wirusów przenoszonych drogą kropelkową,
Ebola znajduje się jedynie w płynach ustrojowych,
takich jak ślina,
krew, śluz,
wymioty i kał.
Aby się rozprzestrzenić,
płyny muszą być przeniesione od zainfekowanej osoby do innego organizmu
przez otwory, takie jak oczy, usta lub nos.
Stopień zaawansowania choroby
wzrasta wraz z obciążeniem wirusowym,
jest więc mało prawdopodobne, że zarażony kogoś zarazi,
dopóki nie zacznie wykazywać symptomów.
Choć Ebola może przeżyć na powierzchni nawet kilka godzin,
a zarażenie poprzez kichanie lub kaszel jest teoretycznie możliwe,
praktycznie wszystkie znane przypadki zakażenia były wywołane
bezpośrednim kontaktem z ciężko chorymi.
Na największe ryzyko narażeni są pracownicy medyczni
oraz przyjaciele i krewni chorych.
To dlatego, pomimo szokujących efektów,
Ebola jest o wiele mniej śmiertelna niż bardziej powszechne infekcje,
takie jak odra,
malaria,
czy nawet grypa.
Kiedy epidemia zostaje powstrzymana,
wirus nie jest obecny wśród ludzi
aż do następnego wybuchu epidemii.
Ale chociaż to dobra wiadomość,
Ebola jest przez to trudna do zbadania.
Uważa się, że owocożerne nietoperze są naturalnymi nosicielami,
ale jak jest przenoszona na ludzi - tego nie wiadomo.
Wiele krajów, w których pojawia się epidemia Eboli
cierpi z powodu kiepskiej infrastruktury i warunków sanitarnych,
co pozwala chorobie się rozprzestrzeniać.
Bieda tych regionów
razem ze stosunkowo niską liczbą przypadków oznacza,
że firmy farmaceutyczne mają mało motywacji, by inwestować w badania.
Choć niektóre eksperymentalne leki są obiecujące,
a rządy fundują prace nad szczepionką,
w roku 2014
nadal jedynym powszechnym i efektywnym rozwiązaniem wybuchu Eboli pozostaje
izolacja,
higiena
i informacja.