Ben küçükken
ülkemin en iyi yer olduğunu düşünmüştüm.
Ve "kıskanacak bir şey yok" adli şarkıyı söyleyerek büyüdüm.
Gururluydum.
Okulda, Kim ll -Sung 'un tarihini
çalışarak çok fazla zaman harcadık.
Fakat dış dünya hakkında çok fazla şey hiçbir zaman öğrenmedik.
Amerika, Güney Kore ve Japonya düşmanları hariç.
Dış dünyayı sık sık merak etmeme rağmen
bütün hayatımı Kuzey Kore' de geçireceğimi sanmıştım.
Her şey aniden değişinceye kadar.
İlk halka açık infazı gördüğümde 7 yaşındaydım.
Fakat Kuzey Kore'deki hayatımın normal olduğunu sanmıştım.
Ailem fakir değildi
ve ben hiç kıtlık yaşamamıştım.
Fakat bir gün 1995' te, annem eve iş arkadaşının
kız kardeşinden bir mektup getirdi.
Ve şöyle diyordu; "bunu okuduğunuzda
'ailenizden beş kişi artık bu dünyada olmayacak.
Çünkü biz geçen 2 haftadan beridir bir şey yemedik.
Biz yerde birlikte yatıyoruz
ve vücudumuz o kadar zayıf ki ölmeye hazırız'
Çok şok olmuştum.
Ülkemdeki insanların
açlık çektiğini ilk kez duymuştum.
Bir müddet sonra tren istasyonundan geçerken
hafızamdan silemeyeceğim
çok kötü bir şeyler gördüm.
Cansız bir kadın kollarında
bir deri bir kemik kalmış çocuğuyla yerde yatıyordu.
Ve sadece aciz bir şekilde annesinin yüzüne bakıyordu
Hiç kimse onlara yardım etmiyordu.
Çünkü herkes kendi hayatlarına ve ailelerine odaklanmıştı.-
1990'ların ortalarında çok büyük bir kıtlık Kuzey Kore'yi vurmuştu.
Ve sonuç olarak 1 milyondan fazla Kuzey Koreli
kıtlık süresince açlıktan öldü ve bir çoğuda
ot, böcek ve ağaç kabuklarını yiyerek hayatını sürdürdüler.
Elektrik kesintisi gittikçe sıklaşmaya başladı
bu yüzden de etrafımdaki her şey geceleri karanlıktı.
Evimin karşısındaki ırmaktan görünen
Çin'deki deniz ışıklar hariç.
Her zaman neden onların ışıkları var bizim yok diye merak ederdim.
Bu komşularımıza nazaran Kuzey Kore'yi geceleri gösteren
bir uydu resmiydi.
Bu Amork nehri
Kuzey Kore ve Çin arasında
bir sınırdır.
Gördüğünüz gibi nehir bazı belli noktalarda dardır
Kuzey Koreliler'in gizlice karşıya geçmesine izin verir,
fakat pek çoğu ölür.
Bazen cansız vücutları nehrin üzerinde yüzerken görürdüm.
Kuzey Kore'yi nasıl terk etme konusundaki detaylara anlam veremezdim.
Fakat sadece şunu söyleyebilirim ki bu çok kötü kıtlık sürecinde
akrabalarımdan uzakta Çin'de yaşamaya gönderildim.
Fakat sadece
kısa bir süreliğine ailemden ayrı kalabileceğimi düşünmüştüm.
Birlikte yaşamanın14 yıl olacağını
asla hayal etmemiştim.
Çin'de ailesiz genç bir kız olarak yaşamak çok zordu.
Kuzey Koreli bir mülteci olarak
yaşamın neye benzeyeceği konusunda hiç bir fikrim yoktu
Fakat yaşamanın sadece zor olduğunu değil
aynı zamanda tehlikeli olduğunu da öğrendim.
Çünkü Kuzey Koreli mülteciler Çin'de yasa dışı göçmenler olarak
düşünülür.
Bu yüzden sürekli kimliğim açığa çıkacak
korkusuyla yaşıyordum
ve bu korkunç kaderle
Kuzey Kore'ye geri gönderilebilirdim.
Çin polisi tarafından yakalandım zaman
bir gün bu korkunç kabusum gerçeğe döndü
ve sorgulama için karakola getirildim.
Birileri beni Kuzey Koreli olmakla suçluyordu
bundan dolayı da Çince bilgimi test edip
bir sürü sorular sordular.
Çok korkmuştum,
kalbimin birden patlayacağını düşündüm.
Eğer yolunda gitmeyen bir şeyler olursa hapse atılacaktım
ve ülkeme geri gönderilecektim.
O an hayatımın bittiğini sandım.
Fakat duygularımı kontrol etmeyi başardım
ve tüm soruları yanıtladım.
Beni sorgulamaları bittikten sonra
başka bir görevli
"bu sahte bir belgedir" dedi.
"O Kuzey Koreli değildir "
ve gitmeme izin verdiler. Bu bir mucizeydi.
Bazı Kuzey Koreliler Çin'de sığınak arıyorlardı-
yabancı konsolosluklarda.
Fakat çoğu Çin polisi tarafından yakalanmıştı
ve ülkelerine geri gönderilmişti.
O kızlar çok şanslıydı.
Yakalanmalarına rağmen
ağır bir uluslararası baskıdan sonra
nihayetinde serbest bırakılmışlardı.
Bu Kuzey Koreliler o kadar şansli değildiler.
Her yıl Çin'de sayısız Kuzey Koreli yakalanıyordu
ve Kuzey Kore'ye geri gönderiliyorlardı.
Orada da işkence görebiliyor, hapse atılabiliyor ya da
halka açık infaza maruz kalabiliyorlardı.
Ben kaçtığım için gerçekten çok şanslıydım.
Fakat bir çok Kuzey Koreli bu kadar şanslı değildi.
Kuzey Koreliler'in kimliklerini saklamak zorunda olmaları
ve hayatta kalmak için bu kadar uğraş vermeleri çok korkunç bir şeydi.
Yeni bir dil öğrendikten ve yeni bir işe sahip olduktan sonra bile
tüm dünyaları aniden alt üst olabilirdi.
10 yıl kimliğimi sakladıktan sonra
Güney Kore'ye gitme riskini alma
ve tekrardan yeni bir hayata başlama nedenim budur.
Güney Kore'de yaşamak, yerleşmek
umduğumdan çok daha zordu.
İngilizce Güney Kore'de çok önemliydi
ve bu yüzden 3. dilimi öğrenmek zorundaydım.
Ayrıca, Kuzey Kore ve Güney Kore arasında
büyük bir boşluk olduğunu fark ettim.
Hepimiz Koreli idik, fakat
67 yıllık bölünmeden dolayı
içten içe farklılaşmıştık.
Hatta ben bir kimlik krizi yaşadım.
Kuzey Koreli mi yoksa Güney Koreli miyim?
Nereliyim? Kimim?
Gururla benim diyebileceğim
bir ülke yoktu.
Güney Kore'deki hayata alışmak kolay olamamasına rağmen
bir plan yaptım.
Üniversite giriş sınavına çalışmaya başladım.
Yeni hayatıma alışmaya başlamışken
şok edici bir telefon aldım.
Kuzey Kore hükumeti
aileme gönderdiğim paraya el koymuştu.
Ve ceza olarak da ailem
zorla
kırsal bölgedeki boş bir yere sürülmüşlerdi.
Oradan hemen çıkmaları gerekliydi.
Bu yüzde onları nasıl kaçırabileceğimi planlamaya başladım.
Kuzey Koreliler özgürlük yolunda çok büyük mesafeler
katetmek zorundaydılar.
Kuzey Kore ve Güney Kore arasındaki sınırı geçmek
neredeyse imkansızdı.
Ve işin garip tarafı Çin'e gitmek için bir bilet aldım
ve Kuzey Kore sınırına doğru yol aldım.
Ailem Çince konuşamadığı için
onlara rehberlik etmek zorundaydım.
Bir şekilde Çin'de 2000 milden fazla mesafeden sonra
Güney Doğu Asya'ya doğru gittim.
Yolculuğumuz otobüsle 1 hafta sürdü
ve neredeyse birkaç defa yakalanıyorduk.
Bir keresinde otobüsümüz durduruldu
zırhlı bir Çin polisi bindi.
Herkesin kimliğini aldı
ve onlara sorular sormaya başladı.
Ailem Çince anlamadığı için
ailemin tutuklanacağını sanmıştım.
Polis aileme yaklaştığında
hemen ayağa kalktım
bunlar sağır ve dilsizler
ve bu yüzden ben bunlara eşlik ediyorum dedim.
Şüpheli bir şekilde bana baktı.
Fakat neyse ki bana inandı.
Laos sınırına doğru tüm yol boyunca bunu yaptık.
Fakat hemen hemen bütün paramı sınır görevlilerine rüşvet vererek
harcamak zorunda kalmıştım.
Fakat sınırı geçtikten sonra bile
yasa dışı sınır geçişinden dolayı
ailem tutuklanıp hapse atılmıştı.
Para cezasını ve rüşveti ödedikten sonra
1 ay içerisinde ailem serbest bırakıldı.
Fakat kısa bir süre sonra, Laos'un başkentinde ailem
tekrar tutuklanıp hapse atıldı.
Bu hayatımdaki en kötü şeylerden biriydi.
Ailemin özgürlüğü için her şeyi yaptım,
çok yaklaşmıştık,
ama ailem Güney Kore konsolosluğunun biraz uzağında
hapse atılmıştı.
Yeniden göçmen bürosu
ve karakol arasında
umutsuzca ailemin serbest bırakılması için çabalayarak gittim geldim.
Fakat rüşvet verecek ve para cezasını
ödeyecek yeterince param yoktu.
Bütün umudumu kaybetmiştim.
İşte o an bir adamın bana seslendiğini duydum
"Sorun nedir"
Tamamen bir yabancının
ilgi göstermesine çok şaşırmıştım.
Bozuk İngilizcem ve sözlük yardımıyla
tereddüt etmeden durumu açıkladım,
ve adam para çekme makinesine gitti.
Ailem ve diğer iki Kuzey Koreli'nin serbest kalması
için geri kalan bütün parayı ödedi.
Bütün kalbimle ona teşekkür ettim ve sordum
"Neden bana yardım ediyorsun? "
"Sana yardım etmiyorum"
"Kuzey Koreli insanlara yardım ediyorum" dedi.
İşte o anın hayatımın sembolik ani olduğunu fark ettim.
Bu yabancı kibar adam benim
ve bütün Kuzey Koreli insanlar için en çok ihtiyacımızın olduğu andaki umudu simgelemişti.
Ve bana yabancıların kibarlığını
ve uluslararası toplumun desteğini gösterdi.
Kuzey Koreliler için umudun ışığı olmuştur.
Sonunda uzun bir yolculuktan sonra
ben ve ailem Güney Kore'de tekrar bir araya gelmiştik.
Fakat özgürlük bu savaşın sadece yarısıdır.
Çoğu Kuzey Koreli ailelerinden ayrılmışlardı
ve yeni bir ülkeye vardıklarında
hayatlarına parasız ya da çok az parayla başlayacaklar.
Bu yüzden uluslararası toplumdan
eğitim , İngilizce dil eğitimi, iş eğitimi ve dahası için
yardım alabilirdik.
Ayrıca Kuzey Kore ve dış dünyadaki
insanlar arasında bir köprü
görevi görebiliriz.
Çünkü çoğumuz hala
aile üyelerimizle iletişim halindeyiz
ve Kuzey Koreyi değiştirmek için yardım olarak
onlara bilgi ve para gönderiyoruz.
Bu kadar yardım ve ilham aldığım
için çok şanslıydım.
Bu yüzden de uluslararası destekle Kuzey Koreliler'e
başarma şansı amacını
vermek istiyorum.
Kendimden eminim ki dünyanın her yerinde
TED de dahil olmak üzere gittikçe artan başarılı
Kuzey Koreliler göreceksiniz.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)