Toen ik klein was,
beschouwde ik mijn land als het beste ter wereld.
Tijdens mijn jeugd zong ik het liedje "Niets om jaloers op te zijn."
Ik was erg trots.
Op school brachten we veel tijd door met
het bestuderen van de geschiedenis van Kim Il-Sung
maar we leerden nooit over de buitenwereld
behalve dat Amerika, Zuid-Korea en Japan de vijanden waren.
Hoewel ik vaak fantaseerde over de buitenwereld,
dacht ik dat ik mijn hele leven in Noord-Korea zou blijven,
tot alles plots veranderde.
Toen ik zeven jaar oud was, zag ik mijn eerste openbare executie.
Toch zag ik mijn leven in Noord-Korea als normaal.
Mijn familie was niet arm,
en ik had nooit honger gekend.
Op een dag, in 1995, bracht mijn moeder een brief mee naar huis
van de zus van een van haar collega's.
Er stond in: "Wanneer u dit leest, zullen alle vijf gezinsleden
niet meer bestaan in deze wereld
omdat we de voorbije twee weken niets gegeten hebben.
We liggen samen op de grond,
en onze lichamen zijn zo zwak, we zijn klaar om te sterven.'
Ik was zo geschokt.
Dit was de eerste keer dat ik
hoorde over het leed in mijn land.
Kort daarna wandelde ik langs een treinstation
en ik zag iets verschrikkelijks,
dat ik niet uit mijn geheugen kan wissen.
Een levenloze vrouw lag op de grond
met een uitgemergeld kind in haar armen,
dat hulpeloos naar het gezicht van de moeder staarde.
Niemand hielp hen, omdat ze zo gericht waren op
hun eigen zorgen en die van hun families.
Een grote hongersnood teisterde Noord-Korea in het midden van de jaren 90.
Uiteindelijk stierven er meer dan een miljoen Noord-Koreanen
tijdens de hongersnood. Velen overleefden enkel
door gras, insecten en boomschors te eten.
Stroomstoringen werden ook frequenter,
dus heerste 's nachts bij ons volledige duisternis
afgezien van de zee van licht in China, aan de overkant van de rivier.
Ik vroeg me altijd af waarom zij licht hadden en wij niet.
Dit is een satellietfoto die Noord-Korea 's nachts toont
vergeleken met haar buren.
Dit is de Amrok-rivier
die een deel van de natuurlijke grens tussen Noord-Korea en China vormt.
Je ziet dat de rivier op bepaalde punten erg smal is
zodat Noord-Koreanen clandestien kunnen oversteken.
Maar velen sterven.
Soms zag ik lijken op de rivier drijven.
Ik kan niet veel onthullen over mijn vertrek uit Noord-Korea,
enkel dat ik tijdens de vreselijke hongersnoodjaren
naar verre familie in China werd gestuurd.
Maar ik dacht slechts voor korte tijd gescheiden te zullen zijn van mijn familie.
Ik had nooit kunnen denken
dat het 14 jaar zou duren om herenigd te worden.
In China was het leven hard, als jong meisje zonder mijn familie.
Ik had geen idee hoe het leven zou zijn
als Noord-Koreaanse vluchteling.
Al gauw merkte ik dat het niet alleen uitzonderlijk moeilijk was
maar ook heel erg gevaarlijk,
aangezien Noord-Koreaanse vluchtelingen in China als illegale immigranten worden beschouwd.
Ik leefde in constante angst
dat mijn identiteit zou worden onthuld
en dat ik teruggestuurd zou worden om een vreselijk lot te ondergaan in Noord-Korea.
Op een dag kwam mijn ergste nachtmerrie uit
toen ik gearresteerd werd door de Chinese politie
en voor verhoor werd overgebracht naar het politiekantoor.
Iemand had mij beschuldigd Noord-Koreaanse te zijn
en dus toetsten ze mijn Chinese taalvaardigheid
en stelden mij een hele hoop vragen.
Ik was zo bang,
ik dacht dat mijn hart ging ontploffen.
Als er ook maar iets onnatuurlijk overkwam, konden ze mij opsluiten
en repatriëren.
Ik dacht dat mijn leven voorbij was
maar slaagde erin al mijn emoties in toom te houden
en de vragen te beantwoorden.
Na het verhoor
zei een ambtenaar tegen een andere:
"Dit was een vals verslag.
Zij is niet Noord-Koreaans."
Ze lieten me gaan. Het was een mirakel.
Sommige Noord-Koreanen in China zoeken asiel in buitenlandse ambassades,
maar de Chinese politie weet er velen op te pakken en te repatriëren.
Deze meisjes hadden veel geluk.
Hoewel ze gevat werden,
kregen ze uiteindelijk de vrijheid na zware internationale druk.
Deze Noord-Koreanen waren niet zo fortuinlijk.
Elk jaar worden talloze Noord-Koreanen gevat in China
en gerepatrieerd naar Noord-Korea
waar ze kunnen worden gefolterd, opgesloten of openbaar geëxecuteerd.
Ik had het geluk te ontsnappen,
maar de meeste Noord-Koreanen zijn minder fortuinlijk.
Het is tragisch dat Noord-Koreanen hun identiteit moeten verbergen
en zo hard moeten vechten om te overleven.
Zelfs nadat ze een nieuwe taal hebben geleerd en een nieuwe job vinden,
kan hun wereld elk moment ondersteboven gehaald worden.
Daarom besloot ik, na 10 jaar mijn identiteit te hebben verborgen,
naar Zuid-Korea te gaan en alweer een nieuw leven te beginnen.
Mij in Zuid-Korea vestigen, was een veel grotere uitdaging
dan ik had verwacht.
Engels was zo belangrijk in Zuid-Korea,
dus ik begon mijn derde taal te leren.
Ook besefte ik dat er een grote kloof was tussen Noord en Zuid.
We zijn allemaal Koreanen, maar binnenin zijn we erg verschillend geworden
na 67 jaar scheiding.
Ik ging zelfs door een identiteitscrisis.
Ben ik nu Zuid- of Noord-Koreaan?
Waar kom ik vandaan? Wie ben ik?
Plots was er geen land meer dat ik het mijne kon noemen.
Het was niet makkelijk mij aan te passen aan het Zuid-Koreaanse leven,
maar ik maakte een plan.
Ik begon te studeren voor het toelatingsexamen van de universiteit.
Net toen ik begon te wennen aan mijn nieuwe leven,
ontving ik een schokkend telefoontje.
De Noord-Koreaanse autoriteiten
hadden geld onderschept dat ik naar mijn familie had gestuurd,
en voor straf zou mijn familie verbannen worden
naar een verlaten uithoek van het platteland.
Ze moesten snel het land uit,
dus ik begon hun ontsnapping te plannen.
Noord-Koreanen moeten grote afstanden overbruggen
om de vrijheid te verkrijgen.
Het is bijna onmogelijk om de grens over te steken
tussen Noord- en Zuid-Korea,
dus, ironisch genoeg, vloog ik terug naar China
en reisde naar de Noord-Koreaanse grens.
Omdat mijn familie geen Chinees sprak,
moest ik hen zien te gidsen
door meer dan 3000 kilometer in China
en dan Zuidoost Azië in.
De reis per bus duurde een week
en verscheidene keren waren we bijna gevat.
Een keer stopte onze bus
en een Chinese politieagent stapte in.
Hij nam de identiteitskaart van iedereen
en begon hen vragen te stellen.
Aangezien mijn familie geen Chinees verstond,
dacht ik dat mijn familie gearresteerd ging worden.
Toen de Chinese agent mijn familie naderde,
stond ik impulsief op en ik zei hem
dat dit doofstomme mensen waren die ik begeleidde.
He keek mij achterdochtig aan
maar gelukkig geloofde hij me.
We kwamen bij de grens met Laos
waar ik bijna al mijn geld moest uitgeven
om de Laotiaanse grenswachten om te kopen.
Zelfs nadat we de grens over waren,
werd mijn familie nog gearresteerd en opgesloten
voor het illegaal oversteken van de grens.
Nadat ik de boete en de steekpenningen betaalde,
werd mijn familie na een maand vrijgelaten,
maar kort daarop werd ze weer gearresteerd en opgesloten
in de hoofdstad van Laos.
Dit was een van de dieptepunten van mijn leven.
Ik had alles gedaan om mijn familie naar vrijheid te leiden,
en we waren zo dichtbij, maar nu zaten ze in de gevangenis
niet ver van de Zuid-Koreaanse ambassade.
Ik ging heen en weer tussen de immigratiedienst en het politiekantoor,
wanhopig om mijn familie vrij te krijgen,
maar ik had niet genoeg geld om een boete of een steekpenning te betalen.
Ik verloor alle hoop.
Op dat moment hoorde ik een mannenstem vragen:
"Wat scheelt er?"
Ik was zo verrast dat een vreemdeling dat vroeg.
In mijn gebroken Engels en met de hulp van een woordenboek
schetste ik de situatie. Zonder te twijfelen
ging de man naar de geldautomaat en betaalde het resterende bedrag voor de vrijlating
van mijn familie en twee andere Noord-Koreanen.
Ik dankte hem met heel mijn hart en vroeg hem:
"Waarom helpt u mij?"
"Ik help jou niet", zei hij
"Ik help het Noord-Koreaanse volk."
Ik besefte dat dit een symbolisch moment was in mijn leven.
De vriendelijke vreemdeling symboliseerde nieuwe hoop voor mij
en het Noord-Koreaanse volk, toen we het het meeste nodig hadden.
Hij toonde mij dat de vriendelijkheid van vreemdelingen
en de steun van de internationale gemeenschap
echt de zonnestralen van hoop zijn die het Noord-Koreaanse volk nodig heeft.
Uiteindelijk werden mijn familie en ik
na onze lange reis herenigd in Zuid-Korea.
Maar de vrijheid verkrijgen is slechts de halve strijd.
Veel Noord-Koreanen worden gescheiden van hun families,
en wanneer ze in een nieuw land arriveren,
starten ze met weinig of geen geld.
Wij kunnen profiteren van de internationale gemeenschap
voor onderwijs, het leren van de Engelse taal, beroepsopleidingen en meer.
We kunnen ook als brug fungeren
tussen de mensen in Noord-Korea
en de buitenwereld.
Velen van ons blijven in contact met achtergebleven familieleden,
en we sturen hen informatie en geld.
Dit helpt om Noord-Korea van binnenuit te veranderen.
Ik ben zo fortuinlijk geweest en heb zoveel hulp
en inspiratie gekregen in mijn leven,
dat ik ambitieuze Noord-Koreanen wil helpen slagen
met internationale steun.
Ik weet zeker dat u meer en meer Noord-Koreanen zal zien slagen over de hele wereld,
inclusief het podium van TED.
Dank u.
(Applaus)