Ik wil dat jullie allemaal nadenken
over het vierde woord dat werd gezegd
over jullie
of, als jullie de baby ter wereld brachten,
over de baby.
Zeg het woord zachtjes
of hardop.
De eerste drie woorden waren 'het is een'.
[Zaal: "Meisje" / "Jongen"]
Zo zie je maar.
Ik maak vaker mee
dat het niet duidelijk is of het een jongen of een meisje is,
dus jullie antwoord is heel toepasselijk.
Tegenwoordig komt dat antwoord
niet bij de geboorte, maar bij de echoscopie.
Tenzij de toekomstige ouders ervoor kiezen
om te worden verrast. Net als wij destijds.
Ik wil dat jullie nadenken
over wat er wordt gezegd
bij dat vierde woord.
Want dat woord
is een omschrijving van je geslacht.
Daarmee bedoel ik:
gebaseerd op de aard van je geslachtsorganen.
Als pediatrisch endocrinoloog
had ik heel veel te maken,
en ook nu nog,
met gevallen
waarbij de uitwendige kenmerken
niet bij elkaar passen,
of waarbij de uitwendige en inwendige kenmerken niet bij elkaar passen
zodat we letterlijk moeten uitzoeken
wat de juiste beschrijving van het geslacht is.
Maar niets dat kan worden bepaald ten tijde van de geboorte,
kan jou werkelijk definiëren.
En als ik het over definitie heb,
bedoel ik seksuele voorkeur.
We zeggen niet: "Het is een homojongen",
"het is een lesbisch meisje".
Die kwestie wordt pas duidelijk
tussen het tiende en twintigste levensjaar.
En het bepaalt evenmin je geslacht dat,
anders dan de fysieke geslachtskenmerken,
je zelfbeeld bepaalt.
Beschouw je jezelf
als een man of vrouw
of ergens daar tussen in?
Dat laatste doet zich soms voor
tussen het eerste en tiende levensjaar.
Het kan de ouders in verwarring brengen
omdat het vrij normaal is
dat jongens zich in die fase als meisjes gedragen en omgekeerd.
Uit onderzoeken blijkt
dat 80 procent van de kinderen
die zich op die manier gedragen,
niet blijft volhouden dat ze
van het tegenovergestelde geslacht willen zijn
wanneer de puberteit begint.
Maar wanneer de puberteit begint
-- voor meisjes tussen het tiende en twaalfde levensjaar,
voor jongens tussen het twaalfde en veertiende levensjaar --
wanneer de borsten gaan groeien
of de geslachtsklieren twee tot drie keer groter worden
bij kinderen die genetisch een man zijn,
dan zal het kind dat zegt
dat het absoluut in het verkeerde lichaam zit,
vrijwel zeker transgender zijn.
De kans dat het kind zich anders zal gaan voelen, is uitermate klein,
zelfs al wordt het kind met hersteltherapie behandeld
of met een andere kwalijke therapie.
Deze dingen zijn relatief zeldzaam.
Ik had er zelf weinig ervaring mee.
Ik had meer ervaring met normale gevallen
omdat ik een praktijk voor jongvolwassenen had.
Ik had een patiënt van 24 jaar.
Een student aan Harvard. Genetisch was hij een vrouw.
Hij had drie mannelijke kamergenoten,
die van alles op de hoogte waren.
Op het secretariaat werd bij z'n naam
altijd een mannennaam ingevuld.
Na z'n afstuderen vroeg hij me om hulp als endocrinoloog.
Ik heb veel mensen geholpen die zonder geslachtsklieren zijn geboren.
Zo moeilijk was dat niet.
Ik gooide het op een akkoordje met 'm:
"Ik zal je behandelen als jij me lesgeeft".
En dat heeft hij gedaan.
Ik heb ontzettend veel geleerd
van het behandelen van alle mensen
die in z'n praatgroep zaten.
Maar toen ben ik de draad kwijtgeraakt.
Ik dacht dat het vrij simpel was.
Je geeft mensen op die leeftijd gewoon de hormonen
van het geslacht waarmee ze zich vereenzelvigden.
Maar toen is m'n patiënt getrouwd.
Hij trouwde met 'n vrouw
die als man was geboren.
Ze was als man getrouwd en had twee kinderen.
Ze had zich laten transformeren tot vrouw.
En nu had deze fantastische vrouw
een relatie met mijn patiënt, een man.
Ze zijn zelfs voor de wet getrouwd
als man en vrouw. Dat klopte gewoon.
Toch? (Gelach)
Ik raakte erdoor in de war.
Is hij of zij dan homoseksueel?
Is hij of zij dan heteroseksueel?
Ik verwarde seksuele voorkeur
met gender-identiteit.
Toen zei m'n patiënt tegen me:
"Moet je horen.
Als je aan het volgende denkt, zit je altijd goed.
Seksuele voorkeur is MET wie je naar bed gaat,
je gender-identiteit is ALS wie je naar bed gaat."
Ik heb van de vele volwassenen geleerd,
--ik heb zo'n 200 volwassenen behandeld--
ik heb van ze geleerd dat,
als ik niet stiekem keek
wie hun partner in de wachtkamer was,
had ik werkelijk moeten gokken
of ze homo, hetero of bi waren
of aseksueel, in hun zelfverklaarde geslacht.
Met andere woorden,
het ene heeft helemaal niets te maken
met het andere.
De onderzoeksgegevens bevestigen dat.
Het behandelen van die 200 volwassenen
was een extreem pijnlijke kwestie.
Velen van hen
hadden een heleboel moeten opgeven.
Soms waren ze verstoten door hun ouders,
hun broers of zusters, of door hun eigen kinderen.
Of de scheidende partner verbood hen
om hun eigen kinderen te zien.
Dat was heel erg. Waarom kwamen ze uit de kast
als ze 40 of 50 waren?
Omdat ze voor zichzelf moesten uitkomen
voordat ze zich van het leven zouden beroven.
Het zelfmoordpercentage
bij transgenders die niet worden behandeld
behoort tot de hoogste in de wereld.
Hoe moest ik het aanpakken?
Uit nieuwsgierigheid ging ik naar een congres
in Nederland, waar ze expert zijn in transgender zaken,
en ik zag iets ongelooflijks.
Ze behandelden jonge adolescenten
nadat ze hen hadden onderworpen
aan een grondig psychometrisch gender-onderzoek.
De behandeling bestond uit het blokkeren van de puberteit die ze niet wilden.
Kinderen zien er allemaal ongeveer hetzelfde uit
tot de puberteit begint.
Als je dan vindt dat je in het verkeerde lichaam zit,
voel je je als Pinocchio die in een ezel verandert.
Jouw fantasie over hoe je lichaam tijdens de puberteit
zal veranderen zoals je graag wilt zijn,
wordt aan diggelen geslagen door je eigen puberteit.
En dan storten ze in.
Daarom wordt de puberteit in de wacht gezet.
Waarom? Je mag ze op zo'n jonge leeftijd
geen hormonen geven van de andere sekse.
Dan zouden ze in hun groei worden belemmerd.
En je denkt toch niet dat je een zinnig gesprek kunt hebben
over de gevolgen van zo'n behandeling
met een meisje van 10 jaar of een jongen van 12 jaar?
Zo win je tijd tijdens het diagnostisch proces,
een jaar of vier, vijf,
zodat ze alles op 'n rijtje kunnen zetten
en steeds meer onderzoeken kunnen ondergaan
zonder het gevoel te hebben dat hun lichaam
er met hen vandoor gaat.
Als onderdeel van het programma, dat '12-16-18' heet,
krijgen ze rond hun twaalfde blokkerende hormonen
en als ze 16 zijn en weer worden getest,
komen ze er opnieuw voor in aanmerking.
En die blokkerende hormonen zijn dus omkeerbaar,
maar als je hormonen van het andere geslacht geeft,
krijgen ze borsten, gezichtsbeharing
en een lage stem, afhankelijk van wat je geeft.
Die gevolgen zijn permanent
en alleen terug te draaien met een operatie
of met electrolyse.
De stem is voorgoed anders.
Ingrijpende zaken dus, voor een vijftien- of zestienjarige.
Als ze 18 zijn, komen ze in aanmerking voor een operatie.
Voor de genitale transformatie van vrouw naar man bestaat geen goede operatie.
Die van man naar vrouw is zo succesvol dat gynaecologen om de tuin worden geleid.
Zo goed kan dat uitpakken.
Ik keek hoe het met de patiënten was gesteld
en ze zagen er net zo uit als iedereen.
Alleen was de pubertijd bij hen uitgesteld.
Wanneer ze dan de hormonen krijgen
voor het geslacht dat bij hen past,
zien ze er schitterend uit.
Ze zien er normaal uit. Ze hebben een normale lengte.
Je zou ze nooit kunnen aanwijzen in een groep mensen.
Toen besloot ik: "Ik ga dit doen".
Ik begaf me op het terrein van
de pediatrische endocrinologie.
Als je een behandeling start
bij kinderen van 10 tot 14 jaar,
heb je het namelijk over pediatrische endocrinologie.
Ik heb een paar kinderen laten komen
voor een behandeling die inmiddels standaard is.
Het kinderziekenhuis staat achter me.
Ik liet ze de kinderen zien vòòr en na de behandeling.
Mensen zonder behandeling,
mensen die behandeld wilden worden
en foto's van de Nederlandse patiënten.
Ze zeiden tegen me: "Je moet iets voor ze doen."
Wat gebeurde er voorheen met deze kinderen?
Die moesten een lijdensweg ondergaan.
In 2007 zijn we met het programma begonnen.
Het is het eerste programma in z'n soort --
volgens de Nederlands opzet--
in de Verenigde Staten.
Inmiddels hebben we 160 patiënten.
Komen ze uit Afghanistan? Nee.
Driekwart van de patiënten
komt van binnen een straal van 250 kilometer van Boston.
Sommige komen uit Engeland.
Jackie uit de Midlands in Engeland, werd mishandeld.
Ze was 12 jaar oud
en leefde als een meisje
maar werd in elkaar geslagen.
Een horrorverhaal.
Ze moest thuis onderwijs volgen.
De reden waarom de Engelsen voor behandeling kwamen
was dat ze in Engeland niemand behandelden
als die onder de 16 jaar was.
Ze veroordeelden hen
tot een volwassen lichaam, ongeacht de gevolgen,
zelfs als ze positief uit de testen kwamen.
Daar komt nog bij dat je bij Jackie
aan het skelet kon zien
dat ze 1 meter 95 zou worden.
Ze stond aan het begin
van haar puberteit als jongen.
Ik heb toen iets nieuws gedaan.
Want ik weet veel van hormonen.
Oestrogeen is veel krachtiger
in het dichten van de epifysen of groeiplaatjes
en het stoppen van de groei dan testosteron.
We hebben het testosteron bij Jackie geblokkeerd
met een blokkerend hormoon
en gaven haar als 13-jarige al oestrogeen, niet pas op haar 16e.
Links zien jullie haar op 16-jarige leeftijd.
Op haar zestiende verjaardag ging ze naar Thailand
voor genitale plastische chirurgie.
Nu doen ze dat pas op 18-jarige leeftijd.
Ze is nu 1 meter 80.
Bovendien hebben haar borsten een normale grootte.
Doordat we testosteron blokkeren
hebben al onze patiënten normale borsten,
mits ze op de juiste leeftijd bij ons komen.
Daar is ze, helemaal rechts.
Ze is ermee naar buiten gekomen
en haalde de halve finale van de Miss Engeland-verkiezing.
De jury beraadslaagde of ze haar door konden laten gaan.
Ik heb me laten vertellen dat een van hen zei:
"Ze is natuurlijker dan de meeste deelneemsters."
(Gelach)
Sommige van hen zijn hier en daar een beetje veranderd
maar is het haar eigen DNA.
Ze is een ongelooflijke woordvoerster geworden.
En ze kreeg contracten als fotomodel aangeboden.
Daar heeft ze me mee geplaagd:
'Ik had meer kansen gehad
als fotomodel als je me 1 meter 85 had gemaakt.'
Tja... (Gelach)
Deze foto zegt alles, denk ik.
Deze zegt echt alles.
Dit zijn Nicole en haar broer Jonas,
twee jongens, een eeneiige tweeling.
Onderzoek heeft dat bevestigd.
Nicole had op driejarige leeftijd al aangegeven een meisje te zijn.
Toen ze zeven was, hebben ze haar naam veranderd.
Ze brachten haar bij me in het prille stadium
van haar mannelijke puberteit.
Aan de veertienjarige Jonas zie je dat mannelijke puberteit
vroeg begint in deze familie
want hij lijkt eerder een jongen van zestien.
Dat bewijst eens te meer
dat je goed moet weten
in welk stadium de patiënt zich bevindt.
Nicole's puberteit is hier geblokkeerd.
En Jonas ontwikkelt zich volgens zijn biologisch klok.
Zo had Nicole er uitgezien
als we de procedure niet hadden uitgevoerd.
Jonas heeft een flinke adamsappel,
een hoekige bottenstructuur in z'n gezicht, een snor.
Er is een verschil in lengte want hij heeft
een groeispurt doorgemaakt. Nicole niet.
Nicole krijgt nu oestrogeen.
Ze krijgt al een beetje een vrouwelijke vorm.
Ze zijn met hun familie naar het Witte Huis geweest.
Ze hebben actie gevoerd
omdat transgenders werden gediscrimineerd.
Er zou een wet worden aangenomen
die transgenders in Maine zou verbieden
om openbare toiletten te gebruiken.
Het zag ernaar uit dat het wetsvoorstel het zou halen.
Dat zou een probleem zijn.
Nicole is naar elke wetgever in Maine gestapt.
Ik regel het wel, zei ze.
"Als ze me zien, zullen ze begrijpen waarom
ik geen bedreiging ben in het damestoilet,
maar wel kan worden bedreigd in het herentoilet."
Toen viel eindelijk het kwartje bij ze.
Hoe pakken we het verder aan?
We hebben nog een hele weg te gaan
in de strijd tegen discriminatie.
Er zijn maar zeventien staten
waar wettelijk is geregeld
dat discriminatie verboden is bij huisvesting,
bij werkgelegenheid en in openbare ruimtes.
In maar zeventien staten, waarvan vijf in New England.
We hebben goedkopere medicijnen nodig.
Ze zijn ontzettend duur.
We moeten transgender uit het DSM-protocol halen.
Het is net zo min een psychiatrische ziekte
als homoseksualiteit.
Dat werd als ziekte geschrapt in 1973
en de hele wereld is erdoor veranderd.
Niemands budget zal eronder bezwijken.
Zo vaak komt het niet voor.
Maar als we niets voor ze doen,
lopen alle transgenders het gevaar
dat ze een einde aan hun leven maken.
Maar ook beantwoordt het de vraag
of onze samenleving inderdaad niemand buitensluit.
Bedankt.
(Applaus)