Een ogenblik geleden
kreeg ik een sms van mijn dochter Rebecca, die me het beste wenst.
Haar bericht:
"Mama, je zal geweldig zijn."
Ik ben er dol op.
Die sms was zoveel
als een knuffel.
En daar heb je het.
Ik ben de verpersoonlijking
van de centrale paradox.
Ik ben een vrouw
die graag sms'jes krijgt
en die je gaat vertellen
dat het een probleem kan zijn als je er teveel krijgt.
Die aansporing van mijn dochter
brengt me bij het begin van mijn verhaal.
In 1996, toen ik mijn eerste TEDTalk gaf,
was Rebecca vijf
en ze zat daar
naast me, op de eerste rij.
Ik had pas een boek geschreven
dat een lofzang was op ons leven op het internet
en ik zou kort erna op de cover staan
van het magazine Wired.
In die dagen
experimenteerden we
met chatrooms en online virtuele gemeenschappen.
We verkenden verschillende aspecten van onszelf.
En dan trokken we de stekker eruit.
Ik vond het spannend.
Als psychologe vond ik het spannendste
het idee
dat we wat we leerden in de virtuele wereld,
over onszelf, over onze identiteit,
gebruikten om beter te leven in de echte wereld.
Snel vooruit naar 2012.
Ik sta opnieuw op het TED-podium.
Mijn dochter is 20. Ze studeert aan de universiteit.
Ze slaapt met haar mobiel.
Ik ook.
Ik heb pas een nieuw boek geschreven,
maar deze keer
zal het me niet op de voorpagina brengen
van het magazine Wired.
Wat is er gebeurd?
Ik vind technologie nog steeds spannend,
maar ik geloof -
en dat wordt mijn pleidooi van vandaag -
dat we toelaten dat ze ons brengt
naar plekken waar we niet heen willen.
De jongste 15 jaar
heb ik mobiele communicatietechnologie bestudeerd
en honderden mensen geïnterviewd,
jong en oud,
over hun verbonden leven.
Wat ik heb ontdekt,
is dat onze kleine toestellen,
die toestelletjes in onze zakken,
psychologisch zo machtig zijn
dat ze niet alleen veranderen wat we doen,
maar ook wie we zijn.
Sommige dingen die we doen met onze toestellen,
zouden we enkele jaren geleden
vreemd hebben gevonden,
of storend,
maar ze zijn al snel vertrouwd geworden.
Dit is gewoon wat we doen.
Een paar snelle voorbeelden:
mensen sms'en of sturen mails
tijdens vergaderingen van raden van bestuur.
Ze sturen sms'en, winkelen en zitten op Facebook
tijdens de les, tijdens presentaties,
tijdens alle vergaderingen.
Mensen spreken me aan over de belangrijke nieuwe vaardigheid
van oogcontact maken
terwijl je sms't.
(Gelach)
Mensen leggen me uit
dat het moeilijk is, maar niet onmogelijk.
Ouders sms'en en sturen emails
bij het ontbijt en bij het avondeten
terwijl hun kinderen klagen
dat ze niet de volle aandacht van hun ouders krijgen.
Diezelfde kinderen
ontzeggen elkaar hun volle aandacht.
Dit is een recente foto
van mijn dochter en haar vrienden
die samenzijn
en toch niet samenzijn.
We sms'en zelfs op begrafenissen,
dat bestudeer ik.
We verwijderen onszelf
van ons verdriet of onze dagdroom
en we duiken in onze telefoon.
Waarom is dit belangrijk?
Voor mij is het belangrijk
omdat ik denk dat we onszelf in de problemen brengen --
problemen, in elk geval,
in onze relaties met anderen,
maar ook problemen
in onze relaties met onszelf
en ons vermogen tot zelfreflectie.
We geraken gewend aan een nieuwe manier
om samen alleen te zijn.
Mensen willen bij elkaar zijn,
maar ook elders --
verbonden met alle verschillende plaatsen waar ze willen zijn.
Mensen willen hun leven op maat snijden.
Ze willen heen en weer gaan tussen alle plaatsen waar ze zijn,
want wat ze het belangrijkste vinden,
is controle over waar hun aandacht heengaat.
Je wil dus naar die bestuursvergadering gaan,
maar je wil maar aandacht besteden
aan de delen die je interessant vindt.
Sommige mensen vinden dat goed.
Maar het kan erop uitdraaien
dat je je voor elkaar verbergt,
zelfs als we constant met elkaar verbonden zijn.
Een zakenman van 50 jaar
deed zijn beklag bij mij
omdat hij het gevoel heeft dat hij geen collega's meer heeft.
Als hij gaat werken, stopt hij bij niemand voor een praatje.
Hij belt niet.
Hij zegt dat hij zijn collega's niet wil onderbreken,
"want," zegt hij, "ze hebben het te druk met hun e-mail."
Maar dan corrigeert hij zichzelf
en zegt: "Het is niet waar wat ik zeg.
Ik ben diegene die niet gestoord wil worden.
Ik denk dat ik het wel wil,
maar eigenlijk wil ik gewoon dingen doen op mijn Blackberry."
Over de generaties heen
zie ik dat mensen geen genoeg van elkaar krijgen,
als en slechts als
ze elkaar op afstand kunnen houden,
in hoeveelheden die ze kunnen controleren.
Dat noem ik het Goudlokjeseffect:
niet te dicht, niet te ver,
net goed.
Maar wat net goed lijkt
voor een directeur van middelbare leeftijd,
kan een probleem zijn voor een puber
die nog moet leren om rechtstreekse relaties aan te gaan.
Een jongen van 18
die sms gebruikt voor ongeveer alles,
zegt me weemoedig:
"Er komt een dag, ooit,
maar zeker niet vandaag,
dat ik zou willen leren hoe je een gesprek voert."
Als ik mensen vraag:
"Wat is er mis met een gesprek hebben?"
dan zeggen ze: "Ik zal je vertellen wat er mis is met een gesprek hebben.
Dat heeft plaats 'in real time',
en je kan niet controleren wat je gaat zeggen."
Dat is de kern.
Sms'en, e-mailen, posten,
die dingen laten ons allemaal toe
onszelf voor te stellen zoals we willen zijn.
We kunnen aanpassen,
en dat betekent dat we kunnen wissen,
dat betekent dat we kunnen retoucheren,
gezicht, stem,
vlees, lijf --
niet te weinig, niet te veel,
net goed.
Menselijke relaties
zijn rijk en rommelig
en ze zijn veeleisend.
We poetsen ze op met technologie.
Terwijl we dat doen,
lopen we het risico
dat we het gesprek opofferen
aan meer connectie.
We maken onszelf wat wijs.
Met het verstrijken van de tijd
lijken we dit te vergeten,
of kan het ons blijkbaar niet meer schelen.
Ik werd koud gepakt
door Stephen Colbert
toen hij me een diepzinnige vraag stelde,
een diepzinnige vraag.
Hij zei: "Is het niet zo dat al die kleine tweets,
die kleine slokjes
van online-communicatie
opgeteld één grote slok
echte conversatie vormen?"
Mijn antwoord was nee,
je kan ze niet optellen.
Slok-gewijs verbinding vormen kan werken
als je aparte stukjes informatie verzamelt,
het kan werken om te zeggen "Ik denk aan jou,"
of misschien zelfs voor "Ik hou van jou," --
bedenk maar even hoe ik me voelde
toen ik die sms van mijn dochter kreeg --
maar het werkt niet echt
om dingen over elkaar te leren,
om elkaar echt te leren kennen en begrijpen.
We gebruiken gesprekken met elkaar
om te leren hoe we gesprekken moeten hebben
met onszelf.
Wegvluchten uit gesprekken
kan echt verschil maken
omdat het een gevaar is
voor ons vermogen tot zelfreflectie.
Voor opgroeiende kinderen
is dat vermogen de grondslag van de ontwikkeling.
Ik hoor telkens weer:
"Ik zou liever sms'en dan praten."
Wat ik zie,
is dat mensen het gewend worden om verstoken te blijven
van echte conversatie.
Ze worden het zo gewend om het met minder te doen,
dat ze haast bereid zijn
om het helemaal zonder mensen te doen.
Een voorbeeld:
vele mensen delen de wens met mij
dat op zekere dag een meer geavanceerde versie van Siri,
de digitale assistent op de iPhone van Apple,
een soort beste vriend(in) zal zijn,
iemand die zal luisteren
als anderen niet luisteren.
Volgens mij is deze wens
de weerspiegeling van een pijnlijke waarheid
die ik de afgelopen 15 jaar heb ontdekt.
Dat gevoel dat niemand naar me luistert,
is erg belangrijk
in onze verhouding met technologie.
Daarom is het zo verleidelijk
om een Facebook-pagina te hebben,
of een Twitter-feed --
zovele automatische luisteraars.
Het gevoel dat niemand naar me luistert,
maakt dat we meer tijd willen besteden
bij machines die om ons lijken te geven.
We ontwikkelen robots
die sociale robots worden genoemd,
speciaal ontwikkeld als gezelschapsrobots
voor ouderen,
voor onze kinderen,
voor ons.
Hebben we er nog zo weinig vertrouwen in
dat we er voor elkaar zullen zijn?
Tijdens mijn onderzoek
werkte ik in verpleegtehuizen.
Ik bracht sociale robots mee
die ontworpen waren om ouderen
het gevoel te geven dat ze begrepen werden.
Op zekere dag kwam ik binnen
en zag dat een vrouw die een kind had verloren,
praatte tegen een robot
met de vorm van een babyzeehond.
Hij leek haar in de ogen te kijken.
Hij leek het gesprek te volgen.
Hij troostte haar.
Vele mensen vonden dit verbluffend.
Maar die vrouw probeerde een zin voor haar leven te vinden,
samen met een machine die geen ervaring had
in de boog van het menselijke leven.
Die robot voerde een sterk nummer op.
Wij zijn kwetsbaar.
Mensen ervaren namaak-empathie
alsof het echte empathie was.
Tijdens dat moment,
toen die vrouw
de namaak-empathie ervoer,
dacht ik: "Die robot kan geen empathie ervaren.
Hij kent de dood niet.
Hij kent het leven niet."
Terwijl die vrouw troost vond
bij haar gezelschapsrobot,
vond ik het niet verbluffend.
Het was één van de meest hartverscheurende, ingewikkelde momenten
van mijn 15-jarige loopbaan.
Toen ik een stap terugzette,
voelde het alsof ik
in het koude, harde centrum zat
van een perfecte storm.
We verwachten meer van technologie
en minder van elkaar.
Ik stel mezelf de vraag:
"Hoe is het zover gekomen?"
Volgens mij is het omdat
technologie ons het meest aantrekt
waar we het kwetsbaarst zijn.
We zijn kwetsbaar.
We zijn eenzaam,
maar we zijn bang van intimiteit.
Van sociale netwerken tot gezelschapsrobots
ontwerpen we technologieën
die ons de illusie van gezelschap geven,
zonder de vereisten van vriendschap.
We wenden ons tot technologie om ons verbonden te voelen
op manieren die we op ons gemak kunnen controleren.
Maar we zijn niet op ons gemak.
We hebben niet alles onder controle.
Heden ten dage zijn die telefoons in onze zakken
onze geesten en harten aan het veranderen
omdat ze ons
drie heerlijke dromen bieden.
Eén: dat we onze aandacht kunnen richten
daar waar wij het wensen.
Twee: dat we altijd gehoord zullen worden.
En drie: dat we nooit alleen zullen zijn.
Dat derde idee,
dat we nooit alleen moeten zijn,
staat centraal bij de verandering van onze psyche.
Zodra mensen alleen zijn,
al was het maar voor een paar seconden,
worden ze angstig, panikeren ze, prullen ze,
gaan ze op zoek naar een toestel.
Kijk maar eens naar mensen in een wachtrij
of voor een rood licht.
Alleen zijn lijkt een probleem dat we moeten oplossen.
Dus proberen mensen het op te lossen door verbinding te maken.
Maar verbinding is hier
meer een symptoom dan een oplossing.
Het geeft uitdrukking aan, maar biedt geen oplossing
voor een onderliggend probleem.
Het is meer dan een symptoom.
Constante verbinding verandert
de manier waarop mensen over zichzelf denken.
Het geeft vorm aan een nieuwe manier van zijn.
De beste manier om het te beschrijven, is:
ik deel, dus ik ben.
We gebruiken technologie om onszelf te definiëren
door onze gedachten en gevoelens te delen
op het moment dat we ze hebben.
Vroeger was het:
ik voel iets,
ik wil bellen.
Nu is het: ik wil graag iets voelen,
ik moet sms'en.
Het probleem met dit nieuwe regime
van 'ik deel, dus ik ben'
is dat we, als we niet verbonden zijn,
ons niet als onszelf voelen.
We voelen onszelf haast niet.
Dus wat doen we? We maken meer en meer verbinding.
Terwijl we dat doen,
isoleren we onszelf.
Hoe ga je van verbinding naar isolatie?
Het draait op isolement uit
als je je vermogen tot eenzaamheid niet ontwikkelt,
het vermogen om apart te zijn,
om jezelf bijeen te rapen.
Eenzaamheid is de plek waar je jezelf vindt
zodat je contact kan zoeken met anderen
en echte gehechtheid tot stand kan brengen.
Als we geen vermogen tot eenzaamheid kunnen hebben,
gaan we naar anderen om minder angstig te zijn,
of om ons levend te voelen.
Als dat gebeurt,
zijn we niet in staat om in te schatten wie ze zijn.
We gebruiken ze als het ware
als reserve-onderdelen
voor ons kwetsbare zelfgevoel.
We verglijden in het idee dat altijd verbonden zijn,
zal betekenen dat we ons minder alleen voelen.
Maar we lopen een risico,
want in de praktijk is het omgekeerde waar.
Als we niet alleen kunnen zijn,
zullen we eenzamer zijn.
Als we onze kinderen niet leren om alleen te zijn,
zullen ze alleen maar in staat zijn
om eenzaam te zijn.
Toen ik in 1996 voor TED sprak,
en verslag deed over mijn onderzoek
naar de vroege virtuele gemeenschappen,
zei ik: "Diegenen die het beste maken
van hun leven op het scherm,
doen dat in een geest van zelfreflectie."
Dat is waar ik vandaag toe oproep:
reflectie, en meer nog, een gesprek
over waar ons huidige gebruik van technologie
ons misschien toe leidt,
wat het ons misschien kost.
We zijn in de ban van de technologie.
We zijn bang, net zoals prille geliefden,
dat teveel praten de romantiek zou kunnen bederven.
Maar het is tijd om te praten.
We zijn opgegroeid met digitale technologie
en dus denken we dat die volwassen is.
Dat is niet zo, het is nog maar het begin.
We hebben tijd zat
om na te denken over hoe we ze gebruiken,
hoe we ze opzetten.
Ik suggereer niet
dat we ons moeten afwenden van onze toestellen,
gewoon dat we er een zelfbewustere relatie mee opbouwen,
met onze toestellen, met elkaar
en met onszelf.
Ik zie enkele eerste stappen.
Begin met eenzaamheid te zien
als iets goeds.
Maak er plaats voor.
Vind manieren om de waarde ervan
te tonen aan je kinderen.
Creëer heilige plekken thuis --
de keuken, de eetkamer --
en eis ze opnieuw op voor het gesprek.
Doe hetzelfde op het werk.
Op het werk hebben we het zo druk met communiceren
dat we vaak geen tijd hebben om na te denken,
geen tijd om te praten
over de dingen die echt belangrijk zijn.
Verander dat.
Het belangrijkste is dat we echt naar elkaar moeten luisteren,
ook naar de saaie stukken.
Want het is als we struikelen
of aarzelen of onze woorden kwijt zijn
dat we onszelf aan elkaar laten zien.
Technologie doet een aanbod
tot herdefiniëring van de menselijke connectie --
hoe we om elkaar geven,
hoe we om onszelf geven --
maar het geeft ons ook de gelegenheid
om onze waarden te bevestigen
en onze richting.
Ik ben optimistisch.
We hebben alles wat nodig is om te starten.
We hebben elkaar.
En we hebben het meeste kans op succes
als we onze kwetsbaarheid erkennen.
Laten we luisteren
als de technologie zegt
dat er iets ingewikkelds vereist is
en als ze iets simpelers belooft.
In mijn werk
hoor ik dat het leven lastig is,
dat relaties ėėn en al risico zijn.
Komt de technologie om de hoek --
simpeler, hoopvol,
optimistisch, altijd jong.
Het is alsof je de cavalerie oproept.
Een reclamecampagne belooft
dat je online, met avatars,
"eindelijk kan houden van je vrienden,
van je lichaam, van je leven,
online en met avatars."
We voelen ons aangetrokken tot virtuele romantiek,
tot computerspellen die lijken op werelden,
tot de idee dat robots
ons ooit echt gezelschap zullen houden.
We brengen een avond op het sociale netwerk door
in plaats van met vrienden naar de kroeg te gaan.
Maar onze substitutiefantasietjes
hebben hun prijs.
We moeten nu allemaal focussen
op de vele, vele manieren
waarop technologie ons terug kan leiden
naar ons echte leven, ons eigen lichaam,
onze eigen gemeenschap,
onze eigen politiek,
onze eigen planeet.
Ze hebben ons nodig.
Laten we praten
over hoe we digitale technologie,
de technologie van onze dromen,
kunnen gebruiken om van dit leven
een leven te maken waar we van houden.
Hartelijk dank.
(Applaus)