Zaczyna się lekkim dyskomfortem
i szybko staje się uporczywym uczuciem, którego nie sposób zignorować.
Nie możesz myśleć o niczym innym
i w czystej desperacji
idziesz szukać toalety, dopóki nie odczujesz ulgi.
Ludzie powinni oddawać mocz od czterech do sześciu razy dziennie,
ale czasami presja współczesnego życia zmusza nas do wstrzymania się.
Jak zły jest ten nawyk i jak długo nasze ciało może stawiać opór?
Odpowiedź leży w funkcjonowaniu pęcherza moczowego,
owalnym woreczku w miednicy.
Wokół tej struktury jest też kilka innych organów,
które razem tworzą układ moczowy.
Dwie nerki,
dwa moczowody,
dwa zwieracze cewki moczowej
oraz cewka moczowa.
Stale płynący żółtawy płyn z nerek zwany jest moczem.
Nerki produkują go z mieszaniny wody i odpadów ludzkiego ciała.
Odlewają niechciane płyny do dwóch umięśnionych przewodów, moczowodów.
Te odprowadzają mocz do pustego organu znanego jako pęcherz moczowy.
Umięśnioną ściankę tego organu tworzy tkanka zwana mięśniem wypieracza,
rozluźniająca się, gdy pęcherz się wypełnia,
co pozwala mu się nadmuchać jak balon.
Gdy pęcherz jest już pełny, wypieracz się kurczy.
Wewnętrzny zwieracz cewki moczowej automatycznie i mimowolnie się otwiera,
a mocz jest uwalniany.
Pędząc w dół, płyn dochodzi do cewki moczowej
i zatrzymuje się przy zewnętrznym zwieraczu.
Działa on jak kran.
Chcąc opóźnić oddanie moczu, pozostawiacie cewkę zamkniętą.
Jeśli chcecie uwolnić mocz, możecie dobrowolnie to zrobić.
Jak wyczuć, że pęcherz jest pełny,
by wiedzieć, kiedy iść do toalety?
W warstwach mięśni wypieracza są miliony receptorów rozciągania,
które uruchamiają się wraz z zapełnieniem pęcherza.
Wysyłają sygnały przez wasze nerwy do okolic krzyżowych rdzenia kręgowego.
Sygnał odruchowy wraca do pęcherza,
kurcząc delikatnie mięsień wypieracza
i zwiększając jego ucisk, byście wiedzieli, że się napełnia.
Jednocześnie otwiera się wewnętrzny zwieracz cewki moczowej.
Nazywa się to odruchem oddawania moczu.
Mózg może to wstrzymać, jeśli to nie jest dobry moment,
poprzez wysłanie kolejnego sygnału, by skurczyć zewnętrzny zwieracz.
Przy około 150 do 200 ml moczu,
umięśniona ścianka pęcherza jest na tyle rozciągnięta,
żebyście poczuli, że w środku jest mocz.
Przy około 400 do 500 ml presja staje się niekomfortowa.
Pęcherz może dalej się rozciągać, ale tylko do pewnego punktu.
Powyżej 1000 ml może wybuchnąć.
Większość ludzi straciłaby panowanie nad pęcherzem zanim by do tego doszło,
ale w bardzo rzadkich przypadkach,
gdy osoba nie czuje potrzeby oddania moczu,
sakiewka może się boleśnie rozerwać, wymagając operacji, żeby ją naprawić.
Ale w normalnych okolicznościach
decyzja o oddaniu moczu zatrzymuje mózgowy sygnał do zewnętrznego zwieracza cewki
rozluźniając go i opróżniając pęcherz.
Zewnętrzny zwieracz cewki moczowej jest jednym z mięśni przepony miednicy
i wspiera cewkę z szyją pęcherza.
Mamy szczęście, posiadając mięśnie przepony miednicy,
ponieważ kładzenie nacisku na ten układ poprzez kaszel,
kichanie, śmianie lub skakanie mogłoby spowodować wyciek.
Mięśnie dna miednicy uszczelniają te regiony
dopóki nie będziesz gotów.
Wstrzymywanie zbyt długo,
zbyt szybkie wypychanie moczu
lub oddawanie moczu bez odpowiedniej podpory fizycznej
mogą z czasem osłabić lub przepracować tę umięśnioną uprząż.
To może prowadzić do nadaktywności przepony miednicy,
bólu pęcherza,
nagłych potrzeb
lub nieutrzymywania moczu.
Tak więc w interesie długiego zdrowia
nie powinno się wstrzymywać moczu.
Ale na krótki okres przynajmniej wasze ciało i mózg was zabezpieczają,
byście mogli wygodnie wybrać moment słodkiej ulgi.