با کمی ناراحتی شروع میشود
و زود به احساس فشاری غیر قابل چشمپوشی تبدیل میشود.
در نهایت به چیزی غیر از آن نمیتوانید فکر کنید،
و در نهایت ناامیدی،
به دنبال یک دستشویی میگردید تا آنکه بالاخره "آه."
انسانها باید چهار تا شش بار در روز ادرار کنند،
اما گاهی فشار زندگی مدرن ما را وامیدارد تا به خود بپیچیم و آن را نگه داریم.
این عادت چقدر بد است، و بدن ما تا کی میتواند در برابر آن مقاومت کند؟
پاسخ در نحوه کار مثانه نهفته است،
یک کیسه بیضی شکل که داخل لگن جا خوش کرده است.
اطراف این ساختار چندین ارگان دیگر هم هستند
که همه با هم سیستم دفع ادرار را تشکیل میدهند.
دو کلیه،
دو میزنای،
دو اسفنکتور مجرا،
و یک میزراه.
مایع زردرنگی که دائماً از کلیه پایین میچکد ادرار نام دارد.
کلیهها ادرار را از ترکیب آب و ضایعات بدن تولید میکنند،
و مایع نامطلوب را از راه دو لوله ماهیچهای به نام میزنای سرازیر میکند.
آنها ادرار را به اندامی توخالی به نام مثانه میرسانند.
دیواره ماهیچهای این اندام از بافتی به نام عضله دتروسور ساخته شده است
و وقتی مثانه پر میشود آرام میگیرد و به آن اجازه میدهد مثل بادکنک باد شود.
مثانه که پر شد، دتروسور منقبض میشود.
مجرای اسفنکتور داخلی به صورت خودکار و غیرارادی باز میشود،
و ادرار آزاد میشود.
مایع صفیرکشان پایین میرود و به میزراه داخل میشود
و پشت اسفنکتور مجرای خارجی متوقف میشود.
این مثل یک شیر عمل میکند.
وقتی میخواهید ادرار را عقب بیاندازید، اسفنکتور را بسته نگه میدارید.
وقتی میخواهید آن را رها کنید، میتوانید به دلخواه دروازههای سیلبند را باز کنید.
اما چطور پر شدن مثانه را احساس میکنید
و متوجه میشوید که باید جیش کنید؟
در لایههای عضله دتروسور میلیونها گیرنده کشش قرار دارد
که با پر شدن مثانه تحریک میشوند.
علامتی را از طریق اعصاب شما به بخش خاجی نخاع میفرستند.
در پاسخ سیگنالی به مثانه بازگردانده میشود،
و عضله دتروسور به آرامی منقبض میشود
و فشار آن را بالا میبرد و شما متوجه پر شدن مثانه میشوید.
در ضمن، مجرای اسفنکتور داخلی باز میشود.
به آن واکنش ادراری گفته میشود.
اگر وقت مناسبی برای ادرار کردن نباشد مغز میتواند با آن مقابله کند
و با فرستادن سیگنالی باعث انقباض مجرای اسفنکتور خارجی میشود.
با وجود ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیلیتر ادرار داخل آن،
دیواره ماهیچهای مثانه به اندازه کافی منقبض میشود
تا شما احساس کنید که پر شده است.
در ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیلیتر، فشار ناراحت کننده میشود.
مثانه میتواند به کش آمدن ادامه دهد، اما حدی دارد.
بالای ۱۰۰۰ میلیلیتر ممکن است بترکد.
بیشتر افراد پیش از اینکه کار به اینجا بکشد کنترل ادرار خود را از دست میدهند،
اما در مواردی بسیار نادر،
مثل حالتی که فرد نیاز به ادرار کردن را احساس نکند،
ممکن است کیسه با درد پاره شود و برای ترمیم آن به جراحی نیاز خواهد بود.
اما در شرایط عادی،
قصد شما برای ادرار کردن ارسال سیگنال مغز به مجرای اسنفکتور خارجی را متوقف میکند،
و باعث آرام گرفتن آن و تخلیه مثانه میشود.
مجرای اسفنکتور خارجی یکی از ماهیچههای کف لگن است،
و از میزراه و گردن مثانه حمایت میکند.
خیلی خوش شانسیم که این ماهیچههای کف لگن را داریم
چون اعمال فشار به سیستم هنگام سرفه کردن،
عطسه کردن،
خندیدن،
یا پریدن ممکن است باعث نشتی مثانه شود.
در عوض، ماهیچه کف لگن منطقه را آببندی میکند
تا آنکه شما آماده باشید.
اما نگه داشتن ادرار برای مدت زیاد،
و خارج کردن خیلی سریع آن،
یا ادرار کردن بدون حمایت فیزیکی مناسب
ممکن است با گذشت زمان موجب تضعیف یا ازکار افتادن آن تسمه ماهیچهای شود.
این مسئله میتواند به کف لگن بیشفعال،
مثانه دردناک،
تکرر،
یا بیاختیاری ادرار منجر شود.
پس برای سالم ماندن در دراز مدت،
عادت خوبی نیست که جیشتان را نگه دارید.
اما در کوتاه مدت، حداقل، بدن و مغزتان هوای شما را دارند،
تا بتوانید به راحتی آن لحظه شیرین رهایی را انتخاب کنید.