Мотт Холл Бриджес академиясын 2010 жылы ашқанда
мақсатым қарапайым болатын:
түрмені жабу үшін – мектеп ашу.
Біреулерге бұл батыл шешім болып көрінді, себебі мектебіміз
Бруклиннің Браунсвилл
ауданында орналасқан. Ал ол – Нью-Йорк қаласының
ең қауіпті аудандарының бірі.
Көптеген қалалық нашар мектептерге тән проблемалар бізде де бар:
ол назардан тыс қалып қойған адамдарға
түсіністікпен қарайтын мұғалімдерді табу,
сондай-ақ технология үшін қаржыландырудың жетіспеушілігі,
ата-аналардың балаларына енжар қарауы,
аудандық бандалардың балаларды
4-сыныптан бастап өздеріне тартуы сияқты мәселелер.
Осылайша, мен аудандық
орта мектептің негізін қаладым және
бастапқыда онда тек 45 бала ғана болатын.
Олардың 30%-ы ерекше қажеттіліктері бар балалар еді.
Ағылшын мен математикадан олардың
86%-ның үлгерімі төмен болды және
олардың 100%-ның өмір сүру деңгейі төмен болды.
Егер балалар біздің мектепте оқымаса,
олар қалайша білім алмақ?
Ал егер білім алмаса,
олар немен айналысады?
Сұрақтың жауабын білсем де, 13 жасар оқушымнан
"Балам,
сен өзіңді алдағы бесжылдықта қалай елестетесің?" - деп сұрадым.
Ол: "Мен осыншама ұзақ өмір
сүре аламын ба, білмеймін", - деді.
Немесе бір жас әйелдің айтуынша, тез тамақтанатын
дәмханалардың бірінде жұмыс істеу – оның өмірлік мақсаты еді.
Маған бұл біртүрлі көрінді.
Бұл жауаптар олардың өз аудандарынан тыс
басқа өмірдің бар екендігін
білмейтіндерін көрсетеді.
Оқушыларымызды "ғалымдар" деп атаймыз, өйткені олар – үздіксіз білім алушылар.
Олар меңгеріп жатқан дағдылар
ЖОО-ға түсуге және кәсіби даярлықтарын жетілдіруге қажет.
Мен күлгін және қара түстерді таңдадым, өйткені
бұл түстер арқылы олардың ұлы елдің ұрпағы екендіктерін және осы алған
білімдері арқылы болашақ инженер,
ғалым, жеке кәсіпкер, тіпті
әлемді басқара алатын
көшбасшы бола алатындықтарын
түсінгендерін қалаймын.
Бүгінге дейін
үш бітіруші сынып дайындадық.
Ондағы оқушылардың 98%-ы
(Қол шапалақтау)
98%-ы оқуларын сәтті аяқтады.
Бұл шамамен алғанда 200 оқушы,
олар қазір Нью-Йорктің беделді орта мектептерінде
білім алып жатыр.
(Қол шапалақтау)
Қаңтардың салқын күндерінің бірінде
жас ғалымым Вайдал Шастанет "Нью-Йорк халқы" атты
танымал блог негізін қалаушысы Брэндонды кездестірді.
Брэндон шатырдан
құлаған адамға қатысты жасалған зорлықтың куәгері болған
брунсвильдік жас жігіттің оқиғасымен бөлісті.
Сондай-ақ ол мектеп ашып, барлық балаларға сенім артқан
мектеп директорының әсеріне түсуі де мүмкін.
Вайдалдың оқиғасы тұрмысы нашар, бірақ өмірге деген құлшынысы зор
балалардың жағдайын көрсетеді
сондықтан білім беруді басым бағытқа айналдыруымыз керек.
Брэндонның жазбалары миллиондаған адамды
дүрліктірген оқиғаны көрсетті.
Жазба жарияланғаннан кейін жиналған 1,4 млн. доллар
оқушыларымызды түрлі колледждер мен
университеттердегі топтық экскурсияларға,
STEAM бағдарламаларына қатыстыруымызға және
грант алуға мүмкіндік берді.
Түсінулеріңіз қажет Браунсвиллден 200 оқушы
Гарвардқа барғанда,
олар болашақ колледж таңдауының
нағыз мүмкіндік екендігін түсінді.
Әрі бақытсыздыққа ұшыраған
қоғамды үміт қоғамына айналдырдық.
Біздің мектепте білім революциясы болып жатыр,
ол махаббат,
құрылым,
қолдау
және біліммен
қамтамасыз ететін ересек адамдардың
көмегімен болса керек. Бұл балаға шабыт береді.
Алайда бұл оңай нәрсе емес.
Білім беру жүйесінде жоғары талаптар бар
және олар мінсіз емес.
Оған қарамастан, менің тәжірибелі ұстаздарым бар
олар топтасып қызмет етіп, үздік оқу жоспарын анықтайды.
Жұмыстан тыс уақыт таңдап,
мектепке демалыс кездерінде келеді
тіпті ақшасын бізде жоқ
ресурстарға шамадан тыс жұмсап кетеді.
Басшы ретінде,
олардан не күтетінімді тексеремін.
Сондықтан мен сабақтарға қатысып
кері байланыс беру үшін бақылаймын, өйткені мен ұстаздарымның
Мотт Холл Академия секілді болғанын қалаймын.
Оларда мені күнделікті көру мүмкіндігі бар
сондықтан да олардың бәрінде,
менің жас ғалымдарым мен бітірген оқушыларыммен қоса
жеке нөмірім бар, түнгі 3-те телефон шырылдап
хатт алып тұрамын.
(Күлкі)
Бірақ бәрімізді жетістік жетелейді
және мұны жасайтын жақсы көшбасшылар.
Келешегіміздің болашағы сыныбымызда отыр.
Олар біздің жауапкершілігіміз, міндетіміз.
Бұл осы жерде отырғандардың бәріне
және бізді көретін көрермендерге қатысты.
Біз олардың дарынына сенуіміз керек
және оларға білім саласында расында да күш-қуат
бар екендігін түсіндіре отырып, еске салып отырыңыздар.
Рахмет.
(Қол шапалақтау)