คุณย่าของฉันที่เสียชีวิตในช่วงของการถูกเนรเทศ
ได้พูดบางสิ่งที่ฉันไม่เคยลืม
"ลูกเอ๋ย จงต่อต้านกัดดาฟี (Gaddafi) จงสู้กับเขา
แต่จงอย่าให้การปฏิวัติ
เปลี่ยนไปจนเหมือนกับการปฏิวัติของกัดดาฟี"
เกือบ 2 ปีผ่านไป
ตั้งแต่ชาวลิเบียเริ่มทำการปฏิวัติ
ตามการเคลื่อนไหว
ของมวลชนชาวตูนีเซีย และอียิปต์ที่กำลังปฎิวัติอยู่ในขณะนั้น
ฉันได้เข้าร่วมกองกำลังกับชาวลิเบียทั้งในและนอกประเทศ
เพื่อปลุกวันแห่งความโกรธเกรี้ยวให้ลุกโชน
และเรียกร้องให้เกิดการปฏิวัติต่อ กองกำลังทรราชย์ของกัดดาฟี
และการปฏิวัติครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น
เยาวชนลิเบียทั้งหญิงและชายต่างอยู่ในแนวหน้า
เรียกร้องให้ล้มล้างการปกครองของกองกำลังทรราชย์
ต่างกู่ร้องถ้อยคำแห่งอิสรภาพ ศักดิ์ศรี และความยุติธรรมทางสังคม
และต่างก็แสดงความกล้าหาญอันน่ายกย่อง
ในการเผชิญหน้ากับทรราชย์ที่โหดเหี้ยมอย่างกัดดาฟี
พวกเขาได้แสดงความเป็นปึกแผ่น
จากโพ้นตะวันตกถึงโพ้นตะวันออก จรดไปสุดทิศใต้
และในที่สุด หลังจาก 6 เดือนของสงครามที่โหดเหี้ยม
และยอดเสียชีวิตเกือบ 50,000 ราย
เราได้ปลดปล่อยประเทศของเรา จากเงื้อมมือของทรราชย์ได้ในที่สุด
(เสียงปรบมือ)
อย่างไรก็ตาม กัดดาฟีได้ทิ้งภาระอันหนักอึ้งไว้เบื้องหลัง
มรดกของทรราชย์ ทั้งการทุจริต และเมล็ดพันธุ์ของการหลอกลวง
เป็นเวลากว่า 40 ปี ที่กองกำลังเผด็จการของกัดดาฟี
ได้ทำลายโครงสร้างพื้นฐานทั้งหมด ซึ่งรวมไปถึงวัฒนธรรม และแม้แต่ศีลธรรมอันดีงามทั้งมวลของชาวลิเบีย
เมื่อล่วงรู้ถึงความเสียหาย และความท้าทายอันนับไม่ถ้วน
ฉัน และผู้หญิงจำนวนหนึ่งจึงกระตือรือร้น ที่จะสร้างประชาสังคมของชาวลิเบียขึ้นมาอีกครั้ง
เรียกร้องให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ที่เป็นปึกแผ่นและเป็นธรรม
ไปสู่ประชาธิปไตย และความปรองดองกันในชาติ
องค์กรกว่า 200 แห่งได้ถูกจัดตั้งขึ้นในเมืองเบงกาซี (Benghazi)
ทั้งระหว่าง และทันทีหลังจากการล้มล้างกัดดาฟี
และอีกเกือบ 300 แห่งในกรุงตริโปลี (Tripoli)
หลังจากถูกเนรเทศมากว่า 33 ปี ฉันได้เดินทางกลับไปลิเบีย
และด้วยความกระตือรือร้น
ฉันได้จัดตั้งงานสัมมนาเชิงปฏิบัติการ
เพื่อพัฒนาความสามารถ ด้านคุณสมบัติความเป็นผู้นำ
พร้อมกันกับผู้หญิงที่น่าทึ่งกลุ่มหนึ่ง
ฉันได้ร่วมจัดตั้งแพลตฟอร์มผู้หญิงลิเบียเพื่อสันติภาพ (Libyan Women's Platform for Peace)
ซึ่งคือการเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้นำ ผู้หญิง จากพื้นเพที่แตกต่างกัน
เพื่อรณรงค์ให้เพิ่มอำนาจ ทางการเมืองและสังคมให้กับผู้หญิง
และรณรงค์เพื่อสิทธิของเรา
เพื่อความเท่าเทียมกันในการร่วมสร้างประชาธิปไตย และสันติภาพ
ในช่วงของการเลือกตั้งล่วงหน้า ฉันได้พบกับสภาพการทำงานที่ยากลำบากมาก
ต่างฝ่ายต่างแบ่งพักแบ่งพวกกันมากขึ้น
เป็นสภาพแวดล้อมที่ถูกหล่อหลอมจาก การเมืองเห็นแก่ตัว ที่ครอบงำ และกีดกัน
ฉันนำกลุ่มแพลตฟอร์มผู้หญิงลิเบียเพื่อสันติภาพเพื่อริเริ่ม
การรณรงค์ให้เกิดกฎหมายเลือกตั้ง ที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันมากขึ้น
กฎหมายที่จะทำให้ประชาชนทุกคน ไม่ว่าคุณจะเคยเป็นใคร
มีสิทธิที่จะลงคะแนนเสียง และสมัครเพื่อชิงตำแหน่งในการเลือกตั้ง
และที่สำคัญที่สุด เพื่อตั้งเงื่อนไขให้กับพรรคการเมือง
ให้เกิดการคละกันระหว่างผู้สมัครทั้งชาย และหญิง
อย่างเท่าเทียมกัน
โดยใช้ "zipper list" (รายชื่อแบบสลับระหว่างผู้สมัครชายและหญิง)
ในที่สุดการริเริ่มของพวกเราก็ประสบผลสำเร็จ
ผู้หญิงได้ที่นั่ง 17.5 เปอร์เซ็นต์ในรัฐสภาแห่งชาติ
ในการเลือกตั้งครั้งแรกในรอบ 52 ปี
(เสียงปรบมือ)
อย่างไรก็ดี ความสูงส่งของการเลือกตั้ง
และการปฏิวัติ
กำลังค่อยเสื่อมสลายไปทีละเล็กละน้อย
เพราะทุกๆ วันเราต้องตื่นมา พร้อมกับข่าวการใช้ความรุนแรงในรูปแบบต่างๆ
วันหนึ่ง เราตื่นมาพร้อมกับข่าว
การลบหลู่มัสยิดโบราณ และสุสานของซูฟี่ (Sufi tombs)
ส่วนอีกวันหนึ่งเราก็พบข่าว
การฆาตกรรมทูตสหรัฐอเมริกา และการโจมตีที่สถานกงสุล
และอีกวันเราก็ตื่นมาพร้อมกับข่าว
การลอบสังหารหมู่ของนายทหาร
และในทุกๆวัน ทุกๆวัน ที่ตื่นขึ้นมา เราต้องพบกับกฎเกณฑ์ของกองกำลัง
และความพยายามอย่างต่อเนื่องในการละเมิดสิทธินักโทษ
และเพิกเฉยต่อกฎหมายใดๆ ของพวกเขา
สังคมของเราที่ถูกก่อร่างด้วยหัวคิดนักปฏิวัติ
กำลังถูกแบ่งขั้วมากขึ้นเรื่อยๆ
และมันก็ได้ผลักไสเราจากอุดมการณ์ และหลักการ
ของเสรีภาพ เกียรติยศ และความยุติธรรม
ที่เรายึดมั่นมาตั้งแต่ต้น
ทิฐิ การกีดกัน และการแก้แค้น
ได้กลายเป็นสัญลักษณ์ของสภาวะหลังการปฏิวัติ
ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้กับพวกคุณ
ด้วยเรื่องราวความสำเร็จของ "zipper list" และการเลือกตั้ง
แต่ฉันมาที่นี่วันนี้เพื่อสารภาพ
ว่าพวกเรา ในสถานะประเทศชาติหนึ่ง ได้ทำผิด และตัดสินใจผิดพลาด
เราจัดลำดับความสำคัญได้ไม่ถูกต้อง
เพราะการเลือกตั้งไม่นำมาซึ่งความสันติสุข และความมีเสถียรภาพ และความปลอดภัยในลิเบีย
แล้วการสลับระหว่างผู้สมัครหญิงและชาย ใน zipper list ล่ะ
จะนำมาซึ่งสันติภาพ และความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันหรือเลป่า
ไม่ มันทำไม่ได้
แล้วอะไรล่ะที่จะทำได้
ทำไมสังคมของเรายังคงถูกแบ่งขั้ว และถูกครอบงำ
โดยนักการเมืองทั้งชายหญิงที่เห็นแก่ตัว ที่ครอบงำและกีดกันอยู่อีกล่ะ?
บางทีสิ่งที่ขาดไปอาจไม่ใช่ผู้หญิงเพียงอย่างเดียว
แต่เป็นคุณค่าของความเป็นหญิง คุณค่าแห่งความปราณี ความเมตตา และการเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
เราต้องสร้างการสนทนาและฉันทามติ ในระดับชาติขึ้นมาก่อนในสังคม
ไม่ใช่การเลือกตั้ง
ที่จะยิ่งสนับสนุนให้เกิดการแบ่งขั้ว และแตกแยก
สังคมของเราต้องการการเป็นตัวแทนเชิงคุณภาพ ของความเป็นหญิง
มากกว่าที่จะต้องการการเป็นตัวแทนเชิงตัวเลขและปริมาณ ของความเป็นหญิงเหล่านั้น
เราต้องหยุดการเป็นตัวแทนของความโกรธเกรี้ยว และหยุดเรียกร้องที่จะใช้ความรุนแรง
เราต้องเริ่มการเป็นตัวแทนของความปราณี และความเมตตา
เราต้องการเสียงของผู้หญิง
ที่ไม่เพียงให้เกียรติ แต่ยังเลือก
ความเมตตาแทนการแก้แค้น และการร่วมมือกันแทนการแข่งขัน
ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแทนการกีดกัน
สิ่งเหล่านี้แหละ คือสิ่งที่ลิเบียซึ่งบาดเจ็บจากสงคราม
ต้องการที่สุดเพื่อนำสันติสุขกลับคืนมา
เพราะสันติสุขนั้นคือการผสมผสาน
การรวมกันอย่างสอดคล้อง
ระหว่างมุมมองของหญิง และชาย
นั่นต่างหากคือ "zipper" หรือ การผสานกันที่แท้จริง
และเราจำเป็นต้องสร้างมันให้สำเร็จ
ก่อนที่จะเริ่มพูดถึงเรื่องการเมืองซะอีก
อ้างอิงจากบทคัมภีร์กุรอาน
"ซาลาม" (Salam) หรือสันติภาพ "คือคำพูดของราฮีม (Raheem) พระเจ้าแห่งความเมตตาทั้งมวล"
ในทางกลับกัน คำว่า "ราฮีม" เป็นที่รู้จักกัน ในประเพณีของอับบราฮัม (Abrahamic Traditions)
ว่ามีรากศัพท์มากจากภาษาอารบิก (Arabic) คำว่า "ราเฮม" (Rahem) ที่แปลว่าครรภ์
เป็นสัญลักษณ์ของพระมารดาที่โอบอุ้มมนุษยชาติทั้งมวล
ที่ทั้งชาย และหญิง
จากทุกๆ เผ่า ทุกๆ คนได้ถือกำเนิดขึ้นมา
และเหมือนกับครรภ์ที่คอยโอบอุ้มลูกน้อย ที่เติบโตอยู่ภายใน
ปาฏิหารย์ของความเมตตาอันสูงสุด ก็คอยหล่อเลี้ยงทุกสิ่งทั้งมวล
เราจึงถูกสอนว่า "ความเมตตาของฉันคือทุกสิ่งทุกอย่าง" (My mercy encompasses all things)
เราจึงถูกสอนว่า "ความเมตตาของฉันอยู่เหนือความโกรธใดๆ" (My mercy takes precedence over my anger)
ขอให้พวกเราทุกคนได้รับความเมตตาเถิด
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)