ความเศร้าเป็นส่วนหนึ่ง ของประสบการณ์ของมนุษย์
แต่เป็นเวลาหลายศตวรรษมาแล้ว ที่มีการถกเถียงกันอย่างมาก
ว่าความเศร้าคืออะไรกันแน่ และถ้าเราทำอะไรได้ จะทำอะไรกับมัน
พูดง่ายๆ ก็คือ
ความเศร้ามักจะถูกคิดว่า
เป็นปฏิกริยาตามธรรมชาติ ต่อสถานการณ์ที่ยากลำบาก
คุณรู้สึกเศร้าเมื่อเพื่อนย้ายไป หรือเมื่อสัตว์เลี้ยงตาย
เวลาเพื่อนคนหนึ่งพูดว่า "ฉันเศร้า"
คุณมักตอบด้วยการถามว่า "เกิดอะไรขึ้น"
แต่การสรุปว่าความเศร้ามีสาเหตุ มาจากภายนอก ข้างนอกตัวเรา
เป็นความคิดที่ค่อนข้างใหม่
แพทย์กรีกโบราณไม่ได้มองความเศร้าอย่างนั้น
พวกเขาเชื่อว่า มีของเหลวสีดำ อยู่ภายในร่างกาย
ตามความเชื่อเรื่องระบบของเหลว
ร่างกายและวิญญานมนุษย์ถูกควบคุมด้วย ของเหลวสี่ชนิด เป็นที่รู้จักในนามฮิวเมอร์
และความสมดุลระหว่างของเหลวทั้งสี่ มีอิทธิพลโดยตรงต่อสุขภาพและอารมณ์ของมนุษย์
คำว่า เมลานโคเลีย (Melancholia) มาจากคำว่า เมไลน่า โคเล
เป็นคำเรียกน้ำดีสีดำ ของเหลวซึ่งเชื่อกันว่าเป็นสาเหตุของความเศร้า
ด้วยการปรับเปลี่ยนอาหารของคุณ และด้วยวิธีทางการแพทย์
คุณสามารถทำให้ของเหลวของคุณ ให้อยู่ในสมดุลได้
ถึงแม้ว่าในปัจจุบัน เรารู้มากขึ้นเกี่ยวกับระบบต่างๆ
ที่ควบคุมร่างกายมนุษย์
ความคิดแบบกรีกเกี่ยวกับความเศร้านี้
ก็สอดคล้องกับความเห็นในปัจจุบัน
ไม่ได้หมายถึง ความเศร้าที่เรารู้สึกเป็นครั้งคราว
แต่หมายถึงโรคซึมเศร้า
แพทย์เชื่อว่า สภาวะทางอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้
และมีอาการมานานบางอย่าง อย่างน้อยบางส่วนก็เกี่ยวข้องกับสารเคมีในสมอง
และความสมดุลของสารเคมีต่างๆ ในสมอง
เช่นเดียวกับระบบของกรีก
การเสียสมดุลของสารเคมีเหล่านี้ อาจมีผลอย่างมาก
ว่าเราตอบสนองต่อสถานการณ์ ที่ยากลำบากสาหัสอย่างไร
มีเรื่องที่ทำสืบกันมานาน ในความพยายามที่จะเข้าใจ
คุณค่าของความโศกเศร้า
และในการอภิปรายกันนั้น
คุณจะพบการโต้เถียงอย่างหนักแน่นว่า ความเศร้า
ไม่ใช่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เป็นสิ่งจำเป็นทีเดียว
ถ้าคุณไม่เคยรู้สึกโศกเศร้า
คุณจะพลาดส่วนที่ทำให้เราเป็นมนุษย์
นักคิดหลายคนยืนยันว่าความโศกเศร้านั้น จำเป็นต่อการได้มาซึ่งภูมิปัญญา
โรเบิร์ต เบอร์ตัน เกิดในปี ค.ศ.1577
ใช้ชีวิตในการศึกษาสาเหตุ และประสบการณ์ของความโศกเศร้า
ในผลงานชิ้นเอกของเขา "กายวิภาคของความโศกเศร้า"
เบอร์ตันเขียนว่า " ผู้ที่เพิ่มพูนปัญญา เพิ่มพูนความโศกเศร้า"
นักกวีโรแมนติกช่วงต้นศตวรรษที่ 19
เชื่อว่าความโศกเศร้าทำให้เราสามารถ เข้าใจถึงอารมณ์อันลึกซึ้งอื่นๆ อย่างถ่องแท้
เช่น ความงดงาม และความเบิกบาน
การเข้าใจความเศร้าของต้นไม้ ที่สูญเสียใบของมันฤดูใบไม้ร่วง
คือการเข้าใจเปี่ยมล้นถึงวงจรชีวิต ที่นำมาซึ่งดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
แต่ภูมิปัญญาและความฉลาดทางอารมณ์ ดูเหมือน จะอยู่ค่อนข้างสูงในขั้นความต้องการของมนุษย์
ความโศกเศร้ามีคุณค่าระดับพื้นฐาน และชัดเจน
บางทีแม้กระทั่งในในระดับวิวัฒนาการ หรือเปล่า
นักวิทยาศาตร์คิดว่าการร้องให้ และความรู้สึกที่ถูกแยกตัวออกมา
คือสิ่งที่ช่วยให้บรรพบุรุษของเรา กระชับความสัมพันธ์ทางสังคม
และช่วยให้พวกเขาได้รับ การสนับสนุนที่เขาต้องการ
ตรงข้ามกับความโกรธหรือความรุนแรง ความโศกเศร้าเป็นการแสดงออกของทุกข์ทรมาน
ที่สามารถทำให้ผู้คนเข้าใกล้ ผู้ทุกข์ทรมานได้ทันที
และช่วยให้คนทั้งสองและชุมชนเติบโต
บางทีความเศร้าอาจช่วยสร้างความเป็นหนึ่งเดียว ที่เราต้องการเพื่อความอยู่รอด
แต่หลายคนคงสงสัยว่า ความทุกข์ทรมานที่ผู้อื่นรู้สีก
จะเหมือนกับความทุกข์ทรมาน ที่เราประสบเองหรือไม่
กวีเอมิลี่ ดิคกินสัน เขียนไว้ว่า
"ฉันวัดทุกความโศกเศร้า ที่ฉันพบพาน ด้วยดวงตาเล็กๆ ที่สืบเสาะ -
ฉันฉงนว่ามันมีน้ำหนัก เหมือนตัวฉันเองหรือเบากว่า"
และในศตวรรษที่ 20
นักมนุษยวิทยาการแพทย์ อย่าง อาเธอร์ ไคลน์มัน
รวบรวมหลักฐานจากวิธีที่ผู้คนพูดถึง ความเจ็บปวด
เพื่อจะชี้ว่า อารมณ์ไม่ใช่ลักษณะสากล
และวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิธีที่เราใช้ภาษา
สามารถมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเราได้
เมื่อเราพูดถึงเรื่องอกหัก
ความรู้สึกของการอกหักกลายมาเป็น ส่วนหนึ่งของประสบการณ์ของเรา
ขณะที่วัฒนธรรมที่พูดถึง หัวใจอันชอกช้ำ
กลับเป็นประสบการณ์ ที่ต่างกันไปในแต่ละคน
นักคิดร่วมสมัยบางคนไม่สนใจ
ว่าความเศร้าเป็นเรื่องเฉพาะคน หรือเป็นสากล
และเลือกใช้เทคโนโลยีในการ กำจัดความทุกข์ในทุกรูปแบบ
เดวิด เพียรซ์ แนะว่าพันธุวิศวกรรม
และการกระบวนการร่วมสมัยอื่นๆ
ไม่เพียงจะสามารถเปลี่ยนวิธีที่มนุษย์รับรู้ ความเจ็บปวดทางร่างกายและอารมณ์เท่านั้น
แต่ระบบนิเวศของโลก ควรได้รับการออกแบบใหม่
เพื่อสัตว์จะไม่ต้องทุกข์ทรมานในป่า
เขาเรียกโครงการของเขาว่า "สรวงสวรรค์วิศวกรรม"
แต่ทว่า มีอะไรที่น่าเศร้าเกี่ยวกับ โลกที่ปราศจากความเศร้าไหมนะ
บรรพบุรุษมนุษย์ถ้ำหรือกวีคนโปรดของเรา
อาจจะไม่อยากเป็นส่วนหนึ่งของสวรรค์แบบนั้น
อันที่จริง สิ่งเดียวเกี่ยวกับความเศร้า ที่เหมือนทุกคนจะเห็นพ้องต้องกัน
คือผู้คนส่วนใหญ่รู้สึกถึงมันมาได้โดยตลอด
และนั่นก็เป็นมาหลายพันปีแล้ว
หนึ่งในวิธีที่ดีที่สุด ที่เราจะรับมือ กับอารมณ์ที่สร้างความลำบากใจนี้
คือการพูดมันออกมาตรงๆ และพยายามแสดงออก สิ่งที่รู้สึกว่าไม่สามารถแสดงออกมาได้
ดังกลอนของ เอมิลี่ ดิคกินสัน
"ความหวังคือสิ่งที่มีปีก - ที่เกาะอยู้ในใจ -
และร้องท่วงทำนองโดยปราศจากคำพูด - แต่ไม่เคยได้หยุด- เลย-"