มีอาชีพหนึ่ง ที่มีอำนาจ มีรายได้ และได้รับการเคารพนับถืออย่างมาก
และเป็นอาชีพที่ค่อนข้างมีความมั่นคงสูง
และก็มีเพียงวิธีเดียวที่จะได้ทำงาน
คือได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้พิพากษา ศาลฎีกาสหรัฐอเมริกา
ถ้าอยากเป็นผู้พิพากษาประจำศาลฎีกา
ศาลสูงสุดของรัฐบาลกลางในสหรัฐอเมริกา
จะต้องมี 3 อย่างนี้ร่วมกัน
คุณจะต้องได้รับเสนอชื่อ จากประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
การเสนอชื่อคุณจะต้องได้รับ การอนุมัติจากวุฒิสภา
และท้ายที่สุด ประธานาธิบดี จะแต่งตั้งคุณต่อศาลอย่างเป็นทางการ
เพราะรัฐธรรมนูญไม่ได้กำหนด คุณสมบัติใด ๆ ไว้
ในทางกลับกัน ก็ไม่มีข้อกำหนดเรื่องอายุ การศึกษา อาชีพ
หรือแม้กระทั่งต้องเป็นคนที่ได้สัญชาติ มาตั้งแต่แรกเกิด
ประธานาธิบดีสามารถเสนอชื่อ บุคคลใดก็ได้มาทำงาน
ดังนั้น ผู้พิพากษา 6 ท่าน จึงเป็นบุคคลที่เกิดในต่างประเทศ
มีอย่างน้อย 1 ท่านที่ไม่ได้ เรียนจบชั้นมัธยมปลาย
และมีอีกท่านที่มีอายุเพียง 32 ปี ในขณะที่นั่งบัลลังก์พิจารณาคดี
ประธานาธิบดีส่วนมากจะเสนอชื่อบุคคลที่ มีมุมมองเชิงอุดมการณ์ที่คล้ายกัน
ดังนั้นประธานาธิบดีที่มีแนวคิดเสรีนิยม
จะมีแนวโน้มที่จะแต่งตั้ง นักเสรีนิยมมาประจำศาล
แน่นอนว่า การตัดสินใจของผู้พิพากษา เป็นสิ่งที่มักจะคาดเดาไม่ได้
เช่น เมื่อประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ แห่งพรรครีพับลิกัน
เสนอชื่อ เอิร์ล วอเร็น เป็นประธานศาลฎีกา
ไอเซนฮาวร์คาดหวังว่า เขาจะมีคำตัดสินที่อนุรักษ์นิยม
แต่คำพิพากษาของวอเร็น มักเป็นไปในทางเสรีนิยม
ในประวัติศาสตร์ศาล
ต่อมา ไอเซ็นฮาวร์ให้ความเห็น ต่อการแต่งตั้งครานั้น
ว่าเปรียบดั่งความผิดพลาดที่หายนะที่สุด ที่เขาเคยทำ
ปัจจัยอื่น ๆ ปรากฏขึ้นเพื่อการพิจารณาเช่นกัน
ซึ่งประกอบไปด้วย ประสบการณ์ ความภักดีของแต่ละคน เชื่อชาติ และเพศ
จากนั้น ผู้เข้าชิงตำแหน่งจะถูกตรวจสอบตลอด
ตามบันทึกรายการจ่ายภาษี และค่าตอบแทนในการทำงาน
เมื่อประธานาธิบดีสัมภาษณ์ผู้เข้าชิงตำแหน่ง
และทำประกาศการเสนอชื่ออย่างเป็นทางการ
โดยธรรมเนียมแล้ว ผู้นำวุฒิสภา จะนำเรื่องการเสนอชื่อนั้นเข้าที่ประชุม
โดยคณะกรรมการตุลาการวุฒิสภา
ขึ้นอยู่กับข้อพิพาทที่ต้องตัดสินใจ
ซึ่งทำให้สามารถยืดเยื้อได้หลายวัน
ตั้งแต่รัฐบาลนิกสันเป็นต้นมา จะใช้เวลาพิจารณาเฉลี่ย 60
ถ้าเป็นไปได้ ผู้ได้รับการเสนอชื่อ จะถูกสัมภาษณ์เกี่ยวกับเอกสารกฏหมาย
และจะต้องอยู่บนประเด็น ที่เข้าใจถึงวิธีที่จะถูกโหวต
และโดยเฉพาะในประวัติศาสตร์ไม่นานมานี้
คณะกรรมการพยายามขุดคุ้ย ความลับส่วนตัวหรือความประมาทในอดีต
คณะกรรมการตุลาการวุฒิสภาลงมติ เพื่อส่งรายชื่อไปสู่วุฒิสภา
พร้อมด้วยคำแนะนำทางบวกและทางลบ
ซึ่งมักจะสะท้อนถึงความเอนเอียงทางการเมือง หรือจะไม่มีคำแนะนำใด ๆ ทั้งสิ้น
การคัดค้านส่วนมากจะเกิด เมื่อวุฒิสภาส่วนใหญ่
เป็นพรรคการเมืองตรงข้ามกับประธานาธิบดี
เมื่อวุฒิสภาอนุมัติด้วยคะแนนเสียงข้างมาก
และการอนุมัติจากรองประธานาธิบดี
ด้วยการยอมรับของวุฒิสภา
ประธานาธิบดีจึงทำเอกสารแต่งตั้ง
อนุญาตผู้ได้รับการเสนอชื่อ เป็นขั้นตอนสุดท้าย
ให้กล่าวคำสาบานตนตามรัฐธรรมนูญและกฏหมาย
ในทางปฏิบัติเช่นกั้น
ผู้พิพากษาจะสาบานตนต่อคณะบริหารตุลาการ ว่าจะไม่คำนึงถึงเรื่องส่วนบุคคล
และให้ความเท่าเทียมทั้งคนจนและคนรวย
และปฏิบัติงานอย่างซื่อสัตย์และยุติธรรม รวมทั้งทำงานอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง
ของผู้พิพากษาศาลฎีกาสหรัฐอเมริกา
งานนี้ ต้องทำตลอดชีวิต
นอกจากการลาออก การปลดเกษียณ หรือปลดออกเพราะถูกถอดถอนจากตำแหน่ง
และจากผู้พิพากษาจำนวน 112 ท่าน ที่เคยดำรงตำแหน่งผ่านมา
ยังไม่เคยมีท่านใดถูกให้ออกเพราะ สาเหตุถูกถอดถอนจากตำแหน่ง
หนึ่งบทบาทของผู้พิพากษาคือป้องกัน สิทธิพื้นฐานของพลเมืองอเมริกัน
แม้ว่าพรรคการเมืองที่แตกต่างขึ้นมาบริหาร
ด้วยผลกระทบอันยิ่งใหญ่ของความรับผิดชอบ
จึงไม่ประหลาดใจว่า ผู้พิพากษาศาลฎีกาสหรัฐฯ จะถูกคาดหวัง
ให้เป็นไปตามคำกล่าว ของ เออร์วิง อาร์ คอฟแมน
เป็นสุดยอดทางศีลธรรม
เป็นใหญ่ทางสติปัญญา
และเชี่ยวชาญการบริหาร
แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกคนในศาล เป็นตัวอย่างของความยุติธรรม
แต่ละคนทิ้งเรื่องราว การตัดสินใจและความคิดเห็นไว้
ให้ถูกพิจารณาและตรวจสอบ โดยตุลาการสูงสุด
เวลา และประวัติศาสตร์