Jestem inżynierem przemysłowym.
Od zawsze dążyłem do tego,
by coraz więcej produktów tworzono
jak najmniejszym nakładem czasu i surowców.
Gdy pracowałem w Toyocie,
wiedziałem tylko, jak produkuje się auta.
Potem spotkałem dr. Akirę Miyawakiego.
Przyszedł do naszej fabryki, by stworzyć w niej las,
aby ograniczyć ilość dwutlenku węgla.
Byłem tak zafascynowany,
że zdecydowałem zapoznać się z jego metodologią.
Zgłosiłem się do jego zespołu na ochotnika.
Wkrótce zacząłem tworzyć las
na podwórku własnego domu.
Tak to wygląda po trzech latach.
Takie lasy,
w porównaniu do zwykłych plantacji,
rosną 10 razy szybciej,
są 30 razy gęstsze
i 100 razy bardziej zróżnicowane pod względem biologicznym.
Mam ten las na podwórku już dwa lata
i zauważyłem,
że wody gruntowe nie wysychają podczas lata,
i podwoiła się liczba gatunków ptaków, które spotyka się
na tym obszarze.
Jakość powietrza wzrosła
i mogliśmy zacząć zbierać owoce,
które rosły bez wysiłku
na naszym podwórku.
Chciałem, by było więcej takich lasów.
Efekty tak mnie poruszyły,
że chciałem tworzyć takie lasy
z taką samą starannością, z jaką tworzy się samochody,
albo napisać program komputerowy, czy rozkręcić jakiś przydatny biznes.
Założyłem więc firmę,
która od początku do końca
pomaga przy tworzeniu naturalnych lasów.
By jednak zalesianie stało się popularne,
musieliśmy stworzyć standardy
dotyczące tworzenia lasów.
By stworzyć proces tworzenia lasów,
za wzór obraliśmy System Produkcyjny Toyoty,
który jest znany z jakości i wydajności.
Przykładowo TPS,
czyli System Produkcyjny Toyoty, jest oparty na "heijunce".
Jest to produkcja
różnych modeli samochodów
na jednej taśmie montażowej.
Zamieniliśmy samochody na drzewa,
i teraz możemy tworzyć lasy wielowarstwowe.
Takie lasy zajmują 100% przestrzeni poziomej.
Są tak gęste,
że nie da się do nich wejść.
Możemy przykładowo stworzyć las liczący 300 drzew
na obszarze tak małym jak miejsca parkingowe na sześć aut.
Aby zmniejszyć koszty oraz ślad węglowy,
zaczęliśmy używać miejscowej biomasy
do uzdatniania gleby i nawozów.
Przykładowo są to łupiny kokosa miażdżone maszynowo
i wymieszane ze słomą ryżową.
Proszek z łusek ryżowych wymieszany z organicznym obornikiem
rzuca się na glebę,
gdzie sadzony jest las.
Po zasadzeniu używamy trawy lub słomy ryżowej,
żeby przykryć glebę,
więc woda użyta do irygacji
nie paruje z powrotem do atmosfery.
Dzięki prostym improwizacjom
możemy dziś stworzyć las,
który kosztuje tyle co iPhone.
Tworzymy teraz lasy w domach, szkołach,
a nawet w fabrykach razem z pracownikami.
Jednak to nie wystarcza.
Jest mnóstwo ludzi,
którzy chcą wziąć sprawy w swoje ręce.
Pozwalamy im na to.
Obecnie pracujemy na platformie internetowej,
gdzie zamierzamy dzielić się naszą metodologią.
Będzie to otwarte oprogramowanie,
dzięki niemu wszyscy
będą mogli stworzyć własny las
za pomocą naszej metodologii.
Nasza obecność nie będzie konieczna.
Wystarczy kliknąć myszką,
żeby poznać wszystkie gatunki,
które w danym miejscu się znajdują.
Poprzez instalację małej sondy na miejscu uprawy
możemy dokonać zdalnej kontroli gleby.
Dzięki temu możemy potem zdalnie instruować krok po kroku,
jak tworzyć las.
Możemy również monitorować rozwój lasu,
nie będąc na miejscu uprawy.
Wierzę,
że ta metodologia ma potencjał.
Dzięki dzieleniu się możemy przywrócić nasze rdzenne lasy.
Gdy dotrzecie do domu
i zobaczycie jałowy kawałek ziemi,
pamiętajcie, że tam może powstać las.
Bardzo dziękuję.
(Oklaski)