Cindy Sherman: Karakters
Wist je dat ze nepnagels hebben voor pedicure? (Lacht)
Ik heb ze nog niet geprobeerd, maar ik wil ze echt een keer proberen.
Dat is toch gek? (Lacht)
Ik denk erover ze te dragen gewoon om te..
voor een feestje, als grap, snap je? lk bedoel, ze zijn... (Lacht)
Ik bedoel, behalve dat deze niet zo opvallend zijn.
Deze zijn misschien opvallender omdat ze polkadots hebben
en ze zien eruit alsof: "Wie heeft er nou polkadots op zijn tenen?"
Mijn werk gaat niet over het fantaseren over karakters of situaties.
Sommige mensen, denk ik, dachten dat de karakters die ik deed...
.. tsja, alsof ik altijd heb gedroomd een femme fatale te zijn of wat dan ook,
weet je, als... in mijn filmbeelden.
Voor mij is dat niet iets dat ik zo letterlijk zie.
Als ik de karakters doe, voel ik me echt niet een soort van..
iets dat uit mijn fantasie naar boven komt, uit mijn eigen dromen.
Op school, als ik het deed,
werd ik, weet je, ik werd een karakter en dacht dan zoiets als,
"Goh jeetje, hier ben ik als Lucille Ball. Wat zal ik nu doen?"
Het werd toen meer en meer een ding en iets meer een performance.
Ik begon het toen soms ook te doen wanneer ik naar feestjes ging.
Ik herinner me een keer dat ik helemaal in karakter naar een opening wilde,
maar dat het voelde alsof er iets miste --
toen deed ik een kussen onder mijn jurk en ging ik als zwangere vrouw.
Toen ik naar New York verhuisde deed ik het nog een paar keer maar het was anders,
denk ik, omdat ik het idee had dat ik in de stad een soort van mijn eigen,
je weet wel, straatpantser of zoiets nodig had om met de straat om te gaan,
de mensen op straat en de gekke mensen op straat
en de écht gekke mensen, die eruit zagen als een van mijn karakters
en ik wilde geloof ik niet met hen verward worden.
Het voordeel van mezelf zijn is dat ik gewoon wat kan spelen.
Wanneer ik experimenteerde met andere mensen, als modellen --
betaalde modellen, of vrienden of familie --
voelt het alsof...
Ik weet niet wat ik ze moet zeggen dat ze moeten doen,
omdat ik niet precies weet wat het is waar ik naar zoek tot ik het zie,
dus ik neig ernaar gehaast door het hele proces te gaan met ze.
En dan doe ik het zelf over en dat is doodvermoeiend, dus..
ik bedoel, zelfs al hou ik ervan het te doen, het is veel meer werk,
omdat ik gefrustreerd iets probeer op film te vatten dat ik niet eens kan verwoorden
omdat ik niet precies weet waar ik naar zoek, totdat ik het zie.