Her gece şehrin üstünde yükselen bir adam biliyorum.
Rüyalarında, ayak parmakları yeri öperek
dönüyor ve dönüyordu.
Her şey hareket eder ona göre
kendisi gibi felçli bir vücut bile.
Bu adam benim babam.
Üç yıl önce, babamın beyin sapında
şiddetli bir felç
geçirdiğini öğrendiğimde,
Montreal nöroloji enstitüsünde
yoğun bakım ünitesindeki odasına girdim
ve onu oksijen cihazına bağlanmış
ölü gibi yatarken buldum.
Felç vücudunu yavaşça kapatmşıtı,
ayak parmaklarından başlayarak, bacaklarına
gövdesine, el parmaklarına ve kollarına.
Nefes alma yetisini keserek
boynuna kadar çıkmış
ve tam gözlerinin altında durmuştu.
Bilincini hiç kaybetmedi.
Onun yerine, vücudu kendini kapatırken
o seyretti,
bir uzuvdan diğerine,
bir kastan diğerine.
O yoğun bakım odasında, babamın bedenine doğru yürüdüm
ve titreyen bir ses ve gözyaşlarıyla
alfabeyi saymaya başladım.
A, B, C, D, E, F, G,
H, I, J, K.
K harfinde, gözlerini kırptı.
Tekrar başladım.
A, B, C, D, E, F, G,
H, I.
İ harfinde tekrar gözlerini kırptı,
sonra T, sonra R ve A:
Kitra.
"Kitra, güzelim, sakın ağlama.
Bu bir kutsama."
Ortada herhangi bir ses yoktu ama babam
ismimi o kadar güçlü söylemişti ki.
Felçten sadece 72 saat sonra,
durumunu tamamiyle
kabullenmişti.
Olağanüstü fiziksel durumuna rağmen
o tamamen benimle beraberdi,
yol gösteriyor, büyütüyor
ve daha önce hiç olmadığı kadar
babalık yapıyordu.
Locked-in sendromu
çoğu insanın en kötü kabusudur.
Fransızcada, bazen buna
"maladie de l'emmuré vivant." denir.
Harfi harfine, "canlı canlı kapana kısılma hastalığı" manasına gelir.
Bir çok insan, belki hepsi için
felç tarifi imkansız bir dehşettir,
fakat babamın deneyimi
vücudundaki her sistemi kaybetmek
kapana kısılma deneyimi değildi,
daha çok derinlerdeki bir şeyi ortaya çıkarmaktı,
gevezeliğe ara vermek,
zihninin derinlikleriyle yüzleşmek
ve orada,
bedenine ve yaşamına yeniden bağlanmak idi.
Tanrıya inanan, dindar bir adam olarak
bedeni ve zihni arasında, yaşam ve ölüm arasında gidip gelmesiyle
felç ona yeni bir farkındalık düzeyi getirdi.
Artık tanrıya ulaşmak için cismani dünyanın
ötesine bakmasına
gerek kalmadığını fark etti.
"Cennet bu bedenin içinde.
O bu dünyada." dedi.
İlk dört ay boyunca babamın yanı başında uyudum,
yapabildiğim kadar sıkıntılarıyla
ilgilendim.
Yardım isteme yetisine sahip olmamanın
verdiği derin insani psikolojik korkuyu anladım
Annem, kız kardeşlerim, erkek kardeşim ve ben,
onu adeta bir sağlık kozasıyla çepeçevre sardık.
Her gün saatlerce alfabeyi sıralayarak,
onun ağzı olduk
o göz kırpmalarıyla bize
vaazlar ve şiirler fısıldarken.
Onun odası, orası bizim sağlık tapınağımız oldu.
Onun yatağının yanı başı tavsiye ve ruhani rehberlik
arayanlar için ayrılmış bir mekan haline geldi ve bize göre,
babam konuşabiliyordu
bir harften diğerine,
bir göz kırpıştan diğerine,
gittikçe yüceliyordu.
Hastane koğuşundaki patırtı, dram ve ölümler
arka planda kaybolurken
bizim dünyamızdaki her şey yavaş ve hassas hale geldi.
Size felci takip eden hafta kaydettiğimiz
ilk şeylerden birini okumak istiyorum.
Sinagog cemaatine gönderilmek üzere,
bir mektup yazdı
ve şu mısralarla bitirdi:
"Ensem patladığında,
farklı bir boyuta geçtim:
tamamlanmamış, yarı gezegen, tek gözenekli.
Evrenler tekrar tekrar açıldı ve kapandı.
Alçaktayken büyümesi durmuş,
onlarcası var.
Geçen hafta, tamamen bitmiştim
ama babamın elini etrafımda hissettim
ve babam beni geri getirdi."
Onun sesi olmadığımız zamanlarda,
onun kolları ve bacaklarıydık.
Onları günün her saatinde,
kendi kol ve bacaklarımın şu anda olduğu gibi
hareket etmesini isteyeceğimi bildiğim gibi hareket ettirdim.
Sıcak ve yumuşak tutmak için her eklemini bükerken
parmaklarını yüzümde gezdirdiğimi hatırlıyorum.
Ona tekrar ve tekrar
hareketi gözünde canlandırmasını,
zihninden parmaklarının açılıp gerilişini
ve parmakları boyunca hareket edişini
seyretmesini söyledim.
Ve, bir gün, gözümün ucuyla,
vücudunun bir yılan gibi titrediğini gördüm,
uzuvlarına doğru istemsiz bir
kasılma oldu.
Başta, halüsinasyon gördüğümü zannettim,
çaresizce kendiliğinden bir hareket görmek için
o tek vücutla geçirdiğim onca zaman.
Ama o bana bir ürperti hissettiğini söyledi,
derisinin hemen üstünden
titreşimler bir çakıp bir sönüyordu.
Takip eden hafta, oldukça yüzeysel kas resiztansı
göstermeye başladı.
bağlantılar sağlanıyordu.
Beden yavaşça ve nazikçe tekrar uyanıyordu,
uzuv uzuv, kas kas,
seğirti seğirti.
Bir belgesel fotoğrafçısı olarak,
yeni doğan bebeğiyle bir anne gibi
onun ilk hareketlerinin her birinin
fotoğrafını çekme ihtiyacı hissettim.
Yardım almadan çektiği ilk nefesi,
ilk defa kas direnci
gösterdiği kutlamalık anı,
onun daha ve daha fazla özgürlük kazanmasına izin veren
yeni takılmış teknolojik cihazları fotoğrafladım.
Onu çevreleyen ilgiyi ve sevgiyi
fotoğrafladım.
Fakat fotoğraflarım yalnızca oksijen makinesine bağlanmış
ve hastanede yatmakta olan bir adamın dışarıdan
gözüken hikayesini anlatıyordu.
Asıl hikayeyi tasvir edemiyordum
ve bende yeni bir görsel dil aramaya başladım,
onun kısacık nitelikli ruhani deneyimini
göstermesini sağlayacak bir dil.
Son olarak, sizinle üzerinde çalıştığım
bir diziden, babamın deneyimlediği,
varoluşun arasındaki yavaşlığı göstermeye çalışan
bir video paylaşmak istiyorum.
Nefes alma yetisini tekrar kazanmaya başladığında,
onun düşüncelerini kaydetmeye başladım,
ve bu videoda duyacağınız ses
onun sesidir.
(Video) Ronnie Cahana: Bir felçlinin
bölümünü oynamak için
felçli kaldığına
inanmalısın.
Ben inanmıyorum.
Zihnimde
ve rüyalarımda
her gece
ben chagall adam şehrin
üstünde süzülüyorum
dönüyor ve dönüyorum
parmaklarım yeri öperek.
Ben hareketsiz bir adamın durumuyla
ilgili hiçbir şey bilmiyorum.
Her şey hareket eder.
Kalp atar.
Vücut kabarır.
Ağız oynar.
Asla durmayız.
Hayat inişler ve çıkışlarla doludur.
Kitra Cahana: Çoğunluğumuz için
kaslarımız biz bilincimize kavuşmadan çok önce
seğirmeye ve hareket etmeye başlar,
fakat babam bana insani deneyimlerin
ötesinde yaşamanın, onun kendi
ayrıcalığı olduğunu söyler.
Tıpkı çok azımızın paylaşma şansı
olan şeyler gören bir astronot gibi.
O, ilk nefesini alırken ve eve sürünerek dönmeyi
hayal ederken,
merak eder ve seyreder.
Yani hayat 57 sinde başlıyor, der.
yeni yürümeye başlayan bir çocuk tavır yapmaz,
ama bir adam her gün dünyaya direnir.
Çok azımız benim babamınki kadar fiziksel kısıtlamalarla
yüzleşmek zorunda kalacağız,
fakat hepimizin yaşamlarında felç geçirdiği
zamanlar olacak.
Sık sık duvara tosladığımı biliyorum
ki bu duygunun tarifi mümkün değil,
ama babam çıkmaz yol diye bir şeyin
olmadığını iddia eder.
Onun yerine,onun için kendimi en iyi şekilde verebilmem
ve kendisini en iyi şekilde bana verebilmesi için
beni ortak iyileşme alanına davet ediyor.
Felç onun için bir fırsattı.
Meydanlara çıkmak için, yaşam
inancını tekrar tutuşturmak için
kendi başına yeterince uzun oturmak için
ve böylece yaratılış sürecine aşık olmak için
bir fırsattı.
Bu gün babam artık felçli değil.
Boynunu rahatlıkla oynatıyor,
beslenme cihazını kaldırttı,
kendi akciğerleriyle nefes alıyor,
kendi sakin sesiyle yavaşça konuşuyor,
felçli vücuduna daha fazla hareket
kazandırmak için her gün çalışıyor.
Fakat bu hiç bitmeyecek.
"Bozuk bir dünyada yaşıyorum ve
yapılacak kutsal bir iş var." diyor.
Teşekkür ederim.
(Alkışlar)