Twoja firma szuka kandydata na wolne stanowisko.
Napływają podania
i zostają wyłonieni wykwalifikowani kandydaci.
Potem zaczyna się wybieranie.
Osoba A: prestiżowy uniwersytet, najlepsze stopnie, nieskazitelne CV,
wspaniałe referencje.
Wszystko jak należy.
Osoba B: szkoła publiczna, częste zmiany zatrudnienia,
i dziwne zawody, jak kasjer czy śpiewający kelner.
Ale pamiętaj - obydwie osoby mają wymagane kwalifikacje.
Pytam cię:
kogo wybierzesz?
Razem z kolegami wymyśliłam "oficjalną" terminologię,
żeby opisać te dwie kategorie kandydatów.
Osobę A nazywamy "w czepku urodzony",
bo ewidentnie miała przewagę i była skazana na sukces.
Osobę B nazywamy "bokserem",
bo musiała walczyć z wieloma przeciwnościami,
żeby trafić w to samo miejsce.
Właśnie usłyszeliście, jak kierowniczka kadr
nazywa kandydatów "czepkami" i "bokserami",
(Śmiech)
co odbiega od politycznej poprawności i brzmi jak osąd.
Ale zanim odbiorą mi uprawnienia...
(Śmiech)
...pozwólcie, że wyjaśnię.
Każde CV opowiada historię.
Z czasem nauczyłam się czegoś o ludziach,
których doświadczenia wydają się każde z innej parafii,
przez co wolę rzeczywiście wziąć ich kandydaturę pod uwagę,
zanim odrzucę podanie.
Nietypowa historia zatrudnienia może wskazywać
niespójność, rozkojarzenie, nieprzewidywalność.
Ale może być oznaką pokonywania przeciwności.
"Bokser" zasługuje przynajmniej na rozmowę kwalifikacyjną.
Dla jasności,
nie mam nic przeciwko "Czepkom";
dostanie się na prestiżową uczelnię i ukończenie jej
wymaga dużo pracy i poświęcenia.
Lecz jeśli całe twoje życie zostało zaprogramowane na sukces,
jak poradzisz sobie z trudnościami?
Jedna zatrudniona przeze mnie osoba, absolwent bardzo dobrej uczelni,
uważała niektóre zadania za poniżej godności,
jak czasową pracę fizyczną, żeby lepiej poznać mechanizm działania.
W końcu zrezygnowała.
Z drugiej strony, co się dzieje,
jeśli wbrew wrodzonemu pechowi
w końcu ci się udało?
Zaproście na rozmowę Boksera.
Znam się na tym. Sama jestem Bokserem.
Zanim się urodziłam,
u ojca zdiagnozowano schizofrenię urojoną
i nie mógł utrzymać pracy mimo swego geniuszu.
Nasze życie było trochę jak "Lot nad kukułczym gniazdem",
po części jak "Przebudzenie",
po części jak "Piękny umysł".
(Śmiech)
Jestem jedną z piątki dzieci wychowanych przez samotną matkę
przy zakazanej ulicy na Brooklynie w Nowym Yorku.
Mieszkanie nie było nasze, nie mieliśmy ani samochodu, ani pralki,
a przez większość mojego dzieciństwa nie mieliśmy nawet telefonu.
Miałam dużą motywację,
by zrozumieć zależności między sukcesem a Bokserami,
bo inaczej moje życie mogłoby wyglądać zupełnie inaczej.
Poznając ludzi sukcesu
i czytając o potężnych przywódcach,
zauważyłam pewne podobieństwo.
Wielu z nich doznało za młodu trudności,
od biedy, porzucenia,
wczesnej śmierci rodziców,
po trudności w nauce, alkoholizm i przemoc.
Zwykle sądzi się, że urazy powodują stres,
stąd wiele uwagi poświęcono badaniu zaburzeń.
Jednak badania nad zaburzeniami przyniosły niespodziewane odkrycie:
nawet najgorsze sytuacje mogą skutkować rozwojem i zmianą.
Odkryto niesamowite i sprzeczne z intuicją zjawisko,
które naukowcy nazwali rozwojem potraumatycznym.
W jednym z badań, które mierzyły wpływ przeciwności losu
na zagrożone dzieci,
pośród 698 dzieci
w najtrudniejszych warunkach,
aż 1/3 prowadzi zdrowe, udane i owocne życie.
Mimo wszystkich przeciwności - udało im się.
Jedna trzecia.
Rozważcie to CV.
Rodzice tego gościa oddają go do adopcji.
Nie skończył liceum.
Często zmienia pracę,
jedzie na rok do Indii,
a do tego jest dyslektykiem.
Zatrudnilibyście go?
Nazywa się Steve Jobs.
W badaniach przeprowadzonych wśród najwybitniejszych przedsiębiorców,
wykazano dysproporcjonalną ilość dyslektyków.
W Stanach
35% badanych przedsiębiorców ma dysleksję.
Co niezwykłe, przedsiębiorcy,
którzy przeszli potraumatyczny rozwój,
postrzegają problemy z nauką jako pożądaną trudność,
która dała im przewagę,
bo nauczyła ich lepiej słuchać i zwracać więcej uwagi na szczegóły.
Nie uważają, że osiągnęli coś wbrew przeciwnościom,
ale dzięki nim.
Akceptują przeżyte trudności i urazy
i uważają je za część tego, kim się stali.
Wiedzą, że bez tego bagażu doświadczeń
nie mieliby samozaparcia i siły,
żeby osiągnąć sukces.
Życie jednego z moich znajomych przewróciło się do góry nogami
po chińskiej rewolucji kulturalnej w 1966 roku.
Gdy miał 13 lat, jego rodziców przeniesiono na wieś,
szkoły pozamykano,
został sam w Pekinie, gdzie musiał sobie radzić,
póki jako 16-latek nie dostał pracy w fabryce odzieży.
Ale zamiast pogodzić się z losem,
poprzysiągł sobie kontynuować naukę.
11 lat później, po zmianach na scenie politycznej,
dowiedział się o rygorystycznym egzaminie wstępnym na uniwersytet.
Miał trzy miesiące na naukę
całego programu gimnazjum i liceum.
Co dzień po powrocie z pracy ucinał sobie drzemkę,
uczył się do 4 i wracał do pracy,
i tak w kółko przez trzy miesiące.
Zrobił to, udało mu się.
Jego zaangażowanie w naukę było niezachwiane i nigdy nie stracił nadziei.
Teraz ma tytuł magistra,
a jego córki pokończyły Cornell i Harvard.
Bokserów napędza wiara, że jedyną osobą,
nad masz pełną kontrolę, są oni sami.
Kiedy coś nie wychodzi, Bokser zapyta:
"Co można zmienić, żeby wyszło lepiej?".
Bokserzy mają poczucie celu,
które uchroni ich od rezygnacji.
To tak jakby biedę, szalonego ojca czy kilka rozbojów
potraktować jako "wyzwania biznesowe".
(Śmiech)
Poważnie?
Bułka z masłem!"
(Śmiech)
No właśnie, poczucie humoru.
Bokserzy wiedzą, że humor pomaga przetrwać trudne chwile,
a śmiech pomaga zmienić perspektywę.
A w końcu - relacje z ludźmi.
Ludzie, którzy przezwyciężają trudności nie robią tego samotnie.
Gdzieś tam podczas tej drogi
znajdują ludzi, którzy wydobywają z nich najlepsze
i którzy są zaangażowani w ich sukces.
Osoba, na którą możesz liczyć bez względu na okoliczności,
to podstawa w przezwyciężaniu przeciwności.
Ja miałam szczęście.
W mojej pierwszej po studiach pracy
nie miałam samochodu, więc jeździłam przez dwa mosty
z asystentką prezydenta.
Przyglądała mi się podczas pracy
i zachęcała mnie do skupienia się na przyszłości,
zamiast rozpamiętywać przeszłość.
Na drodze spotkałam wielu ludzi,
którzy zapewnili mi brutalnie szczere recenzje,
rady oraz mentoring.
Tych ludzi nie interesowało,
że jako śpiewająca kelnerka, zarabiałam na studia.
(Śmiech)
Na zakończenie cenne odkrycie.
Firmy, które cenią różnorodność i praktyki integracyjne,
skłaniają się ku Bokserom
prześcigają konkurencję.
Według analizy Diversity Inc.,
50 firm wiodących pod względem różnorodności
prześcigało firmy z indeksu S&P 500 o 25%.
Wróćmy do mojego pytania.
Na kogo postawisz?
Na Czepek czy na Boksera?
Wybierz niedocenionego kandydata,
którego sekretna broń to pasja i cel.
Zatrudnij Boksera!
(Brawa)