A, C, E, D, B, K
نه، اینها حروف الفبا نیستند که بطور نامرتب کنار هم چیدهشدند.
اینها ویتامین هستند، و همانطور که حروف واژهها را میسازند،
آنها نیز اجزاء سازندهای هستند که بدن را سر پا نگه میدارند.
ویتامینها ترکیبهای آلی هستند که ما به مقدار کمی از آنها
برای کارکرد بدنمان نیاز داریم.
آنها سازندگان بدن، مدافعان بدن و نگه دارندگان بدن هستند،
که در ساخت ماهیچه ها، استخوانها استفاده از مواد مغذی،
دریافت و استفاده انرژی و درمان زخمها به بدن کمک میکنند.
اگر نیاز دارید درباره ارزش ویتامینها متقاعد شوید،
تنها به گرفتاری و مشکل ملوانان روز و روزگار کهن فکر کنید،
که به غذاهای تازه غنی از ویتامینها در دسترسی نداشتند.
آنها مبتلا به بیماری اسکوروی میشدند.
اما ویتامین C، که در میوهها و سبزیجات تازه به مقدار فراوان هست،
پادزهر بسیار سادهای برای این بیماری بود.
درحالی که باکتریهای، قارچها و گیاهان ویتامینهای خودشان ر میسازند،
بدن ما نمیتواند برای خودش ویتامین بسازد، پس ما باید آنها را از دیگر منابع بگیریم.
حالا بدن چگونه ویتامینها را از بیرون دریافت میکنند؟
این بستگی به فرم این ترکیبات دارد.
ویتامینها دو نوع هستند:
محلول در چربی و محلول در آب،
و تفاوت بین این دو نوع تعیین میکند که چگونه بدن
ویتامینها را انتقال داده، ذخیره کرده و مقدار اضافی آنها را دفع میکند.
ویتامینهای C و B کمپلکس محلول در آب هستند.
ویتامینهای B که در هشت نوع مختلف هستند
که هر کدام کاری منحصر بفردی را انجام میدهند.
آنها در بخش آبکی میوهها، صیفیجات و غلات حل شده اند،
بدین معنا که از بدن نسبتاً سر راست عبور میکنند.
وقتی این غذاها داخل سیستم بدن قرار میگیرند، هضم شده
و ویتامینهای درون آنها مستقیماً وارد جریان خون میشوند.
از آنجا که پلاسمای خون آبکی هست،
انتقال ویتامینهای محلول در آب C , B بسیار راحت صورت میگیرد
و آنها میتوانند در بدن آزادانه حرکت کنند.
برای ویتامینهای محلول در چربی
که در خوراکیهایی مانند لبنیات، کره و روغنها یافت میشوند،
سفر اینها به خون کمی پرماجرا تر ست.
این ویتامینها وارد معده و رودهها میشوند،
و یک ماده اسیدی که از کبد به آنجا جاری میشود به نام صفرا،
چربی ها را شکسته و آنها را برای برای جذب از دیواره رودها آماده میکند.
چونکه ویتامینهای محلول در چربی نمیتوانند از طبیعت آبکی جریان خون استفاده کنند،
آنها نیاز دارند که چیز دیگری آنها را به اطراف ببرد،
و این پروتئینها هستند که ویتامینها به آنها میچسبند و مانند پیک
ویتامینهای محلول در چربی را به سراسر بدن انتقال میدهند.
بنابراین، این تفاوت بین ویتامینهای محلول در آب و در چربی
تعیین میکنند که چگونه آنها وارد خون شوند،
همچنین اینکه چگونه در بدن ذخیره شوند یا اینکه از بدن دفع شوند.
توانایی سیستم در به گردش درآوردن ویتامینهای محلول در آن
در جریان خون با چنین سهولتی
به این معنا است که آنها میتوانند به همان راحتی از طریق کلیهها به بیرون دفع شوند.
به همین دلیل، بیشتر ویتامینهای محلول در آب
میبایست به صورت روزانه از طریق غذایی که میخوریم تامین شوند.
اما ویتامینهای محلول در چربی قدرت پایدری دارند
زیرا میتوانند در کبد و سلولهای چربی ذخیره شوند.
بدن با این قسمت مانند انبار مواد غذایی رفتار میکند،
ویتامینها را در آنجا ذخیره و در زمان نیاز آنها را بصورت جیره بندی ازاد میکند،
و این بدان معنا نیست که ما باید مقدار زیادی از این ویتامینها را بخوریم
زیرا بدن کلاً ذخیره ساز بسیار خوبی هست.
هنگامی که بدن ترتیب تدارکات حمل و نقل و ذخیره سازی را داد،
ویتامینها هر کدام سر کاری میروند که از ابتدا برای انجامش آمده بودند.
بعضی از آنها، مانند بسیاری از ویتامینهای B Complex، کوآنزیمها را می سازند،
که کارشان کمک به آنزیمها برای آزاد سازی انرژی موجود در غذا میباشد.
سپس دیگر ویتامین های B به بدن کمک میکنند که از انرژی استفاده کند.
از ویتامین C، شما توانایی مبارزه با عفونتها و ساخت کلاژن ها را میگیرید.
که نوعی از بافت هست که دندان و استخوان شکل داده و زخم بهبود میبخشد.
ویتامین A برای ساخت گلوبولهای سفید خون که کلید دفاع بدن هستند کمک میکند،
همچنین به شکل گرفتن استخوانها کمک کرده و با چک کردن مداوم سلولهای چشم موجب بهبود دید میشود.
ویتامین D کلسم و فسفر را در بدن جمع میکند تا ما بتوانیم با آنها استخوان بسازیم،
و ویتامین E به عنوان آنتی اکسیدان کار میکند،
که از عناصری که به سلول ها آسیب میرسانند بدن را خلاص میکنند.
وآخر سر، از ویتامین K، توانایی لخته کردن خون را به دست میآوریم،
زیرا به ساختن پرونئینهایی کمک میکند که این کار را انجام میدهند.
بدون این گستره ویتامینها،
انسانها با ناکارایی در بدن مواجه خواهد شد که طیف وسیعی از مشکلات را باعث میشود،
مانند خستگی، آسیب در سیستم عصبها، اختلالات قلبی،
یا بیماریهایی مانند نرمی استخوان و سکوروی.
از طرف دیگر، مقدار زیادی از هر ویتامین میتواند عامل مسمومیت در بدن شود،
پس اینکه میگویند خوردن مکملهای غذایی ایده خیلی خوبی هست افسانه ای بیش نیست.
در واقعیت، همه چیز مربوط به تعادل درست در مصرف ویتامینها
و بدست آوردن مقدار زیادی از آنهاست.