Αυτή η φωτογραφία
είναι από την κάρτα του μετρό
τη χρονιά που ήμουν στο Παρίσι για σπουδές στα μέσα δεκαετίας του '90.
Ο φίλος μου λέει ότι μοιάζω με Γάλλο αναρχικό -
(Γέλια)
Όμως ακόμα βλέπω το ίδιο
όταν κοιτώ στον καθρέφτη το πρωί.
Μέσα σ' ένα μήνα ζωής στο Παρίσι, έχασα περίπου επτά κιλά
και ήμουν στην καλύτερη φόρμα της ζωής μου
γιατί έτρωγα φρέσκο φαγητό
και πήγαινα όπου ήθελα με τα πόδια.
Έχοντας μεγαλώσει στα προάστια της Ατλάντα,
μια περιοχή γεμάτη από λεωφόρους και αυτοκίνητα,
φημισμένη ως συνώνυμο αστικής εξάπλωσης,
το Παρίσι άλλαξε ριζικά τον τρόπο που κατανοούσα
την κατασκευή του κόσμου που με περιβάλλει
και απέκτησα εμμονή με τον ρόλο της υποδομής -
δεν είναι μόνο η μεταφορά ανθρώπων από το σημείο Α στο Β,
δεν είναι μόνο η μεταφορά νερού ή λυμάτων ή ενέργειας,
είναι το θεμέλιο της οικονομίας μας.
Είναι το θεμέλιο της κοινωνικής μας ζωής και της κουλτούρας μας
κι έχει μεγάλη σημασία για τον τρόπο ζωής μας.
Όταν επέστρεφα σπίτι ήμουν αυτόματα σε εκνευρισμό,
εγκλωβισμένος στην κίνηση περνώντας από το ανώτερο άκρο του περιφερειακού.
Δεν ήμουν μόνο απολύτως ακίνητος,
δεν είχα καμία κοινωνική επαφή
με τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που ορμούσαν γύρω μου,
όπως εγώ, με το βλέμμα μπροστά και τη μουσική να ουρλιάζει.
Αναρωτήθηκα αν αυτό ήταν ένα αναπόφευκτο αποτέλεσμα
ή μπορούμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό.
Ήταν δυνατό να μετατραπεί αυτή η κατάσταση στην Ατλάντα
σ' ένα μέρος σαν αυτό στο οποίο ήθελα να ζήσω;
Συνέχισα τις σπουδές στην αρχιτεκτονική και τον αστικό σχεδιασμό,
ανέπτυξα το ενδιαφέρον μου για τις υποδομές
και το 1999 είχα μια ιδέα
για τη διπλωματική μου εργασία:
τη μετατροπή ενός παρωχημένου παλιού σιδηροδρομικού δακτυλίου της πόλης
σε μια νέα υποδομή αστικής αναμόρφωσης.
Ήταν μόνο μια ιδέα.
Δεν πίστευα ότι πραγματικά θα το φτιάχναμε.
Αλλά έπιασα δουλειά σ' ένα αρχιτεκτονικό γραφείο
και τελικά μίλησα γι' αυτό στους συνεργάτες μου
και τους άρεσε πολύ η ιδέα.
Όταν αρχίσαμε να μιλάμε γι' αυτό σε άλλους
περισσότεροι ήθελαν να ακούσουν γι' αυτό.
Το καλοκαίρι του 2001
ήρθαμε σε επαφή με την Κάθυ Γούλαρντ,
που σύντομα εκλέχθηκε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου.
Γύρω απ' αυτή την ιδέα φτιάξαμε ένα όραμα για όλη την πόλη:
το Atlanta BeltLine, ένα δακτύλιο 35 χιλιομέτρων
μεταφορών, διαδρομών και μετατροπών.
Είχα δύο με τρεις συναντήσεις την εβδομάδα, για δυόμισι χρόνια,
το ίδιο και η Κάθυ και η ομάδα της και μια χούφτα εθελοντών.
Μαζί δημιουργήσαμε μια απίστευτη κίνηση ανθρώπων και ιδεών.
Συμπεριλάμβανε συνηγόρους της κοινότητας που πάλευαν ενάντια κάποιων θεμάτων,
όμως θεώρησαν το Atlanta BeltLine κάτι που μπορούσαν να στηρίξουν,
εργολάβους που βρήκαν ευκαιρία
να εκμεταλλευτούν την ανάπτυξη της πόλης
και δεκάδες μη κερδοσκοπικούς συνεργάτες που είδαν την αποστολή τους
να εκπληρώνεται κατά ένα μέρος από το κοινό αυτό όραμα.
Συνήθως, όλες αυτές οι ομάδες δεν κάθονται στο ίδιο τραπέζι
θέλοντας το ίδιο αποτέλεσμα.
Όμως τελικά καθίσαμε και ήταν κάπως περίεργο,
αλλά ήταν πολύ δυναμικό.
Οι άνθρωποι της Ατλάντα αγάπησαν ένα όραμα
καλύτερο απ' αυτό που έβλεπαν απ' το παρμπρίζ τους
και οι άνθρωποι της Ατλάντα το υλοποίησαν,
και σας εγγυώμαι ότι δε θα μπορούσαμε να το έχουμε κάνει αλλιώς.
Απ' την αρχή, ο συνασπισμός μας ήταν ποικιλόμορφος.
Άνθρωποι κάθε επιπέδου ήταν μέρος της ιστορίας μας.
Άνθρωποι χαμηλότερων οικονομικών επιπέδων την αγάπησαν.
Μόνο που φοβόντουσαν ότι δε θα ήταν παρόντες στην υλοποίηση,
ότι θα έμεναν απ' έξω.
Και όλοι έχουμε ακούσει τέτοιες ιστορίες στο παρελθόν, σωστά;
Αλλά υποσχεθήκαμε ότι το Atlanta BeltLine θα ήταν διαφορετικό
και οι άνθρωποι αγκάλιασαν την ιδέα
και την έκαναν καλύτερη απ' ό,τι είχαμε φανταστεί
στην αρχή,
περιλαμβάνοντας επιδοτήσεις για στέγαση,
νέα πάρκα, έργα τέχνης, χώρο βλάστησης - μια λίστα που μεγαλώνει διαρκώς.
Δραστηριοποιήσαμε οργανισμούς και πρακτορεία
που απαιτούνταν για την υλοποίηση.
Και πραγματικά συμβαίνει.
Τώρα είμαστε στα πρώτα στάδια εφαρμογής και η ιδέα δουλεύει.
Το πρώτο βασικό τμήμα της διαδρομής εγκαινιάστηκε το 2012
και έχει ήδη αποφέρει πάνω από τρία δις δολάρια
σε επενδύσεις από τον ιδιωτικό τομέα.
Δεν είναι μόνο η αλλαγή εικόνας της πόλης,
είναι η αλλαγή του τρόπου που σκεφτόμαστε την πόλη
και των προσδοκιών μας από τη ζωή μας σ' αυτήν.
Πριν ένα μήνα περίπου,
θα πήγαινα με τα παιδιά μου στο σούπερ μάρκετ
κι εκείνα γκρίνιαζαν
γιατί δεν ήθελαν να μπουν στο αυτοκίνητο.
Έλεγαν «Μπαμπά, αν πρέπει να πάμε,
μπορούμε τουλάχιστον να πάμε με τα ποδήλατα;»
Και είπα, «Φυσικά μπορούμε.
Αυτό κάνουν όλοι στην Ατλάντα.
Πάνε με τα ποδήλατα στο σούπερ μάρκετ».
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Ευχαριστώ.
Εκείνα δεν καταλαβαίνουν βέβαια πόσο παράλογο ακούγεται αυτό,
αλλά εγώ καταλαβαίνω.
Και καταλαβαίνω επίσης ότι οι προσδοκίες τους από την Ατλάντα
είναι πάρα πολύ μεγάλες.
Αυτή η μεταμόρφωση είναι ακριβώς σαν την εξάπλωση
κατά τον τελευταίο αιώνα,
όπου το ρεύμα των επενδύσεων σε αυτοκινητόδρομους και αυτοκίνητα
άλλαξε ριζικά τον τρόπο ζωής στην Αμερική.
Δεν ήταν κάποια μεγάλη συνωμοσία.
Υπήρξαν συνωμοσίες στο σχέδιο φυσικά.
Ήταν πολιτισμική δυναμική.
Ήταν εκατομμύρια ανθρώπων και εκατομμύρια αποφάσεων
σε μια μακρά χρονική περίοδο,
που άλλαξαν ριζικά όχι μόνο τον τρόπο που φτιάχνουμε τις πόλεις
αλλά και τις προσδοκίες μας
για τη ζωή.
Αυτές οι αλλαγές ήταν η βάση της αστικής εξάπλωσης.
Δεν το ονομάζαμε «εξάπλωση» τότε.
Το ονομάζαμε «μέλλον».
Και ήταν το μέλλον.
Αποκτήσαμε όλους τους αυτοκινητόδρομους, τα εμπορικά και τα αδιέξοδα που θέλαμε.
Ήταν μια ριζική μεταμόρφωση
που προήλθε από μια πολιτισμική δυναμική.
Είναι βασικό να μη διαχωρίζουμε
τη φυσική κατασκευή του χώρου που ζούμε
από οτιδήποτε άλλο συμβαίνει ταυτόχρονα.
Εκείνη την εποχή,
το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα,
η επιστήμη θεράπευε αρρώστιες
και μας έστελνε στο φεγγάρι,
η σεξουαλική επανάσταση ξεπερνούσε φραγμούς,
το Κίνημα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δρούσε
προς την εκπλήρωση της υπόσχεσής μας ως έθνος.
Τηλεόραση, διασκέδαση, φαγητό, ταξίδια, δουλειές - όλα άλλαζαν,
και ο δημόσιος μαζί με τον ιδιωτικό τομέα συνεργούσαν
να μας δώσουν τις ζωές που ζητούσαμε.
Η Ομοσπονδιακή Διαχείριση Αυτοκινητοδρόμων για παράδειγμα,
δεν υπήρχε πριν υπάρξουν αυτοκινητόδρομοι.
Σκεφτείτε το.
(Γέλια)
Σήμερα, είναι σημαντικό να κατανοούμε και ν' αποδεχόμαστε
ότι αυτά τα προνόμια προσφέρθηκαν σε ορισμένες ομάδες
και όχι σε όλους.
Δεν ήταν μια δίκαιη πολιτισμική δυναμική.
Όμως όταν κοιτάζουμε σήμερα, με έκπληξη και αποστροφή ίσως,
τη μητρόπολη που εξαπλώνεται μπροστά μας,
αναρωτιόμαστε μήπως έχουμε κολλήσει.
Έχουμε κολλήσει με την κληρονομιά αυτής της αδικίας;
Έχουμε κολλήσει μ' αυτή τη δυστοπική κυκλοφοριακή κόλαση;
Έχουμε κολλήσει μ' αυτή την ανεξέλεγκτη αστική μετατόπιση,
με την περιβαλλοντική υποβάθμιση;
Έχουμε κολλήσει με την κοινωνική αποξένωση
ή με την πολιτική πόλωση;
Είναι αυτά τ' αποτελέσματα αναπόφευκτα και μόνιμα;
Ή είναι το αποτέλεσμα των συλλογικών μας πολιτισμικών επιλογών
που κάναμε για τους εαυτούς μας;
Κι αν είναι έτσι,
δε μπορούμε να τις αλλάξουμε;
Αυτό που έμαθα από την εμπειρία μας στην Ατλάντα
δεν είναι μια ανωμαλία.
Παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν παντού,
όπου οι άνθρωποι δεν διεκδικούν μόνο παλιούς σιδηρόδρομους,
αλλά και υποβαθμισμένα αστικά κανάλια, απαρχαιωμένους δρόμους,
επανασχεδιάζοντας όλες τις υποδομές
στις ζωές τους.
Είτε εδώ στη Νέα Υόρκη
ή στο Χιούστον
ή στο Μαϊάμι,
στο Ντιτρόιτ, στη Φιλαδέλφεια,
στη Σεούλ, στο Χονγκ Κονγκ, στη Σιγκαπούρη,
στο Τορόντο, στο Παρίσι,
πόλεις μεγάλες ή μικρές παντού στον κόσμο
διεκδικούν και επανασχεδιάζουν τις υποδομές τους,
συμπεριλαμβανομένου και του πιο καταλυτικού πρότζεκτ υποδομής,
το Ποτάμι του Λος Άντζελες.
Μια προσπάθεια αναμόρφωσης
που ξεκίνησε σαν μια απλή κίνηση,
εξελίχθηκε σε μια πολιτισμική δυναμική
και ξεκινά να μεταμορφώνεται
σε μια υποδομή που επιβεβαιώνει τη ζωή,
με διαδρομές και πάρκα και ψάρεμα και βαρκάδες
και κοινωνική αναζωογόνηση
και φυσικά, ποιότητα νερού και έλεγχο πλημμυρών.
Βελτιώνει ήδη τις ζωές των ανθρώπων.
Αλλάζει ήδη τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το Λος Άντζελες.
Είναι κάτι περισσότερο από υποδομή.
Χτίζουμε καινούριες ζωές για τους εαυτούς μας.
Είναι μια δράση που περιλαμβάνει τοπικό φαγητό, αστική καλλιέργεια,
σπιτική μπύρα, η κινητήρια δύναμη,
τεχνολογία και σχεδιασμός - όλα αυτά, πρώιμοι δείκτες μιας ριζικής αλλαγής
στον τρόπο που χτίζουμε πόλεις.
Παίρνουμε μέρη που μοιάζουν έτσι
και τα μεταμορφώνουμε σε αυτό.
Και σύντομα σε αυτό.
Όλα αυτά είναι συναρπαστικά και καλά.
Αλλάζουμε τον κόσμο προς το καλύτερο.
Μπράβο μας!
Είναι καταπληκτικό - το εννοώ.
Όμως το ιστορικό της εξάπλωσης
κι απ' αυτό που μπορούμε να δούμε από τα σημαντικότερα σημερινά πρότζεκτ,
ξέρουμε και πρέπει να θυμόμαστε
ότι τέτοιες μεγάλες αλλαγές συνήθως δεν ωφελούν τους πάντες.
Οι δυνάμεις της αγοράς που απελευθερώνει αυτή η πολιτισμική δυναμική
συχνά περιλαμβάνουν τον ασταμάτητο
και αναπόφευκτο κύκλο των αυξημένων φόρων, τιμών και ενοικίων.
Είναι επείγον.
Αν νοιαζόμαστε, πρέπει να σηκωθούμε
και να μιλήσουμε.
Αυτό είναι μια έκκληση για δράση,
γιατί η απάντηση δε μπορεί να είναι η μη βελτίωση των κοινωνιών.
Δε μπορεί να είναι το να μη φτιάχνουμε πάρκα, μεταφορές και καταστήματα.
Δε μπορούμε να κρατάμε τις κοινότητες υποβαθμισμένες
για να είναι οικονομικά προσιτές.
Άλλα πρέπει να δραστηριοποιούμαστε
σύμφωνα με τα οικονομικά δεδομένα που αντιμετωπίζουμε.
Αυτό είναι δύσκολο και δε θα γίνει μόνο του.
Είναι εφικτό κι έχω δεσμευτεί σ' αυτό τον σκοπό στην Ατλάντα,
στην υπεράσπιση των ανθρώπων που πίστεψαν αρχικά σ' αυτό.
Δεν θα μιλούσαμε για επιτυχία χωρίς αυτούς.
Εγώ προσωπικά δε μπορώ,
γιατί οι άνθρωποι στους οποίους δεσμεύτηκα όλ' αυτά τα χρόνια
δεν ήταν αφηρημένος πληθυσμός.
Είναι οι φίλοι και οι γείτονες μου.
Είναι άνθρωποι που αγαπώ.
Μπορεί να ξεκίνησε ως η πτυχιακή μου εργασία,
αλλά δουλεύω σκληρά για 16 χρόνια με χιλιάδες ανθρώπους
να βοηθήσω στην υλοποίηση αυτού του οράματος.
Ξέρω και πιστεύω ότι αυτοί για τους οποίους φτιάχνεται η BeltLine
είναι εξίσου σημαντικοί όσο και η ίδια η κατασκευή.
Όχι μόνο στην Ατλάντα,
αλλά τοπικά και παγκόσμια,
πρέπει να καταλάβουμε
την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους των οποίων αλλάζουμε τη ζωή,
γιατί αυτοί είμαστε εμείς.
Εμείς είμαστε οι ζωές για τις οποίες μιλάμε.
Αυτά τα μέρη δεν είναι αναπόφευκτα.
Τα μέρη που ζούμε δεν είναι αναπόφευκτα
κι αν θέλουμε κάτι διαφορετικό, πρέπει να μιλήσουμε.
Πρέπει να διασφαλίσουμε την αλλαγή με δικούς μας όρους.
Και γι' αυτό,
πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά στην διαδικασία της αλλαγής.
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)