Jestem wszystkożercą kultury.
Codzienne dojazdy umila mi mój iPod
który zawiera Wagnera i Mozarta,
diwę pop Christinę Aquilerę
śpiewaka country Josha Turnera
rapera Kirka Franklina
koncerty, symfonię i wiele innych.
Jestem nienasyconym molem książkowym.
Czytam wszystko od Iana McEwana do Stephanie Meyer.
Przeczytałem Sagę Zmierzchu.
Żyję dla mojego kina domowego,
w którym pożeram DVD, VoD,
oraz mnóstwo telewizji.
"Prawo i Porządek", Tina Frey i "Rockefeller Plaza 30"
"Judge Judy" -- "Ludzie są prawdziwi, sprawy są prawdziwe,
a wyroki ostateczne".
Jestem przekonany, że wiele z was
podziela moje pasje
zwłaszcza zamiłowanie do "Judge Judy"
i walczylibyście z każdym
kto chciałby nam ją odebrać.
Nie wiem jednak, czy podzielacie największą pasję mojego życia:
pasję dla sztuk scenicznych i estradowych,
zarówno koncertów symfonicznych
jak i jazzu, tańca współczesnego, opery
teatru i wielu, wielu innych.
Prawdę mówiąc
jest to dziedzina sztuki według wielu z nas zagrożona.
Może zostać pozbawiona racji bytu przez technologię.
Choć początkowo ogłosiliśmy Internet
fantastycznym narzędziem reklamy
które miało rozwiązać wszelkie nasze problemy,
rozumiemy teraz, że jest on, o ironio,
zbyt skuteczny w tej materii.
Jak podają źródła, organizacja lub artysta
starający się przyciągnąć uwagę
potencjalnego klienta
konkurują z trzema,
a nawet pięcioma tysiącami
różnych treści reklamowych,
które widzi codziennie przeciętny obywatel.
Rozumiemy teraz,
że technologia to nasz największy konkurent w tej walce.
Pięć lat temu
Generacja X spędzała 20,7 godzin w Internecie i przed TV
większość przed TV
Generacja Y jeszcze więcej:
23.8 godzin, większość w Internecie.
A dziś typowy student pierwszego roku
spędził już 20 000 godzin w sieci
i 10 000 przy grach komputerowych.
Boleśnie zdajemy sobie sprawę,
że funkcjonujemy w kulturze,
gdzie gry wideo to biznes większy
niż przemysły płytowy i filmowy razem wzięte.
Obawiamy się, że technologia
zmieniła nasze rozumienie konsumpcji kulturowej.
Internet daje nam poczucie,
że możemy mieć wszystko kiedykolwiek i gdziekolwiek zechcemy,
z dostawą do domu.
Możemy robić zakupy o trzeciej nad ranem lub ósmej wieczorem,
zamówić jeansy uszyte specjalnie dla naszej sylwetki.
Naszym oczekiwaniom personalizacji i adaptacji
sztuki sceniczne -
z określonymi datami, miejscami,
koniecznością dojazdu, parkowania i tym podobnych -
nie są wstanie sprostać.
Zdajemy już sobie sprawę,
co stanie się w przyszłości
gdy zażądamy stu dolarów
za bilet na koncert symfoniczny, na balet czy do opery,
od konsumentów przyzwyczajonych
do ściągania treści z Internetu 24 godziny na dobę
po 99 centów za piosenkę - lub za darmo.
Są to ważkie pytania
dla pracujących w tej branży.
Wbrew pozorom
jest to nie tylko nasz problem.
Wszyscy jesteśmy zaangażowani
w tą wielką, sejsmiczną
reorganizację kultury i komunikacji,
reorganizację, która dziesiątkuje
rynek gazet codziennych i czasopism,
rynek wydawniczy i nie tylko.
Sztuki sceniczne są związane przestarzałymi uzgodnieniami związkowymi
które ograniczają, a nawet zabraniają
reprodukcji mechanicznej.
Są zamknięte w wielkich halach,
które miały ukształtować
idealny związek
między artystą a publicznością -
- idealny dla XIX wieku.
Są zamknięte w model biznesowy oparty o zawyżone ceny biletów.
Są zamknięte w model biznesowy oparty o zawyżone ceny biletów..
Drżymy na wspomnienie upadku Tower Records
i pytamy: "Jesteśmy następni?"
Wszyscy w mojej branży
powtarzamy słowa Adrienne Rich,
która pisała w "Dreams of a Common Language":
"Żyjemy w kraju który nie ma
języka ani praw.
Musimy wciąż odkrywać nowe.
Mapy, które odziedziczyliśmy
są nieaktualne od lat."
Ci z was, którzy kochacie sztuki,
czy nie cieszycie się, że przyszedłem poprawić wam dzień?
(Śmiech)
(Aplauz)
Nie będę mówił, że stoimy na skraju zagłady.
Wierzę, że jesteśmy częścią fundamentalnej reformacji
reformacji takiej, jak religijna Reformacja z XVI w.
Reformacja sztuk, tak jak religijna Reformacja,
jest napędzana przez technologię.
To prasa drukarska była siłą napędową
szesnastowiecznej Reformacji.
Obie wyrastały z wewnętrznych konfliktów, zwątpienia
i przewartościowania starych modeli biznesowych.
I zasadniczo obie, jak sądzę
obie zadawały te pytania:
kto jest uprawniony
i na jakich zasadach?
I czy naprawdę potrzebujemy kogoś
kto pośredniczyłby
w naszym duchowym doświadczeniu.
Chris Anderson, którego wszyscy znacie
redaktor Wired, który sformułował koncepcję Długiego Ogona
według mnie pierwszy trafił w sedno.
Napisał dawno temu,
że dzięki Internetowi,
technologiom webowym,
mini kamerom i podobnym
środki artystycznego wyrazu
zostały zupełnie zdemokratyzowane
po raz pierwszy w historii.
W latach trzydziestych, aby zrobić film
trzeba było pracować w Warner Bros. lub RKO.
Bo kto mógł sobie pozwolić na studio
oświetlenie, sprzęt do montażu
wynajęcie muzyków?
A kto z nas nie zna nastolatków, którzy
ciężko pracują nad swoim trzecim filmem?
(Śmiech)
Podobnie środki artystycznego przekazu
zostały po raz pierwszy w historii zdemokratyzowane.
Kiedyś zajmowały się tym Warner Bros. i RKO.
Dzisiaj, zajrzyjcie na YouTube czy Facebook.
To światowa dystrybucja
bez wychodzenia z sypialni.
Ten podwójny wstrząs skutkuje
masowym przedefiniowaniem rynku kulturowego
w czasie, kiedy każdy może tworzyć.
Co przeżywamy teraz, w tym kontekście,
to trudny czas,
kiedy cały świat zmienia się,
w momencie, gdy widownie pustoszeją.
Ale liczba artystów,
którzy piszą poezję, zajmują się muzyką,
śpiewają w chórach kościelnych,
zaczyna przerastać nasze wyobrażenia.
Ta grupa, zwana czasem "pro am",
to amatorzy działający profesjonalnie.
Zobaczycie ich na YouTube, w konkursach tanecznych,
na festiwalach filmowych itd.
Radykalnie poszerzają
nasze pojęcie potencjału estetycznego wyrazu
a jednocześnie podważają kulturową niezależność
naszych skostniałych instytucji
Żyjemy w świecie
definiowanym nie przez konsumpcję
a uczestnictwo.
Niech będzie jednak jasne:
uczestnicy religijnej Reformacji nie ogłosili
końca Kościoła czy duchowieństwa.
Podobnie obecne instytucje
nadal będą miały znaczenie.
Są obecnie dla artystów najlepszą szansą
na dostateczne zarobki.
Nie obfite - dostateczne.
Są też miejscem, gdzie ci,
którzy mogą i chcą pracować z materiałem pewnej skali,
odnajdą dom.
Jednak zrównać te instytucje
z całością społeczności artystów
to krótkowzroczność.
Chociaż zwykliśmy rozróżniać
amatorów od profesjonalistów.
Najbardziej ekscytującym momentem
ostatnich 10 lat
było pojawienie się
hybrydowych artystów.
Profesjonalistów, którzy pracują nie
na scenie czy w hali koncertowej,
a przede wszystkim wokół
praw kobiet czy praw czlowieka,
globalnego ocieplenia czy walki z AIDS,
nie z powodów finansowych
a z głębokiego, wewnętrznego przekonania,
że praca, do której są powołani
nie może zostać wykonana
w hermetycznym środowisku.
Świat tańca nie jest dziś definiowany przez
Royal Winnipeg Ballet czy Kanadyjski Balet Narodowy,
ale przez Dance Exchange Liz Lerman,
wielopokoleniową, profesjonalną szkołę tańca,
której tancerze mają od 18 do 82 lat
i pracują z genetykami
by ucieleśnić łańcuch DNA
czy z fizykami z CERNu.
Dziś profesjonalny teatr
definiowany jest nie przez festiwale Shaw czy Stradford,
ale przez Cornerstone Thearter w Los Angeles,
kolektyw, który, po wydarzeniach 9/11
zjednoczył 10 różnych społeczności religijnych:
Bahia, Katolików,
Muzułmanów, Żydów
nawet Indian, oraz gejowskie
i lesbijskie społeczności,
pomagając im tworzyć własne sztuki
i jedną wspólną sztukę,
w których odkrywali różnice swoich wyznań
i odnajdywali wspólnotę
jako pierwszy ważny krok
ku wspólnemu gojeniu ran.
Dzisiejsi artyści, jak Rhodessa Jones,
pracują w więzieniach dla kobiet,
pomagając więźniarkom wyrazić ból uwięzienia,
a dramaturdzy pracują z gangami młodocianych
próbując złagodzić ich agresję.
Przykładów jest wiele.
Myślę, że zamiast zniknąć
sztuki sceniczne staną się już wkrótce
ważniejsze niż kiedykolwiek
ważniejsze niż kiedykolwiek.
Przez długi czas utrzymywaliśmy,
że jesteśmy istotni dla ekonomicznego zdrowia społeczności w waszym mieście.
I tak jest.
Myślę, że wiecie, że każdy dolar wydany na bilet
to pięć do siedmiu dolarów dla lokalnych biznesów
restauracji i parkingów
sklepów z tkaninami na kostiumy,
stroiciela, który zajmuje się instrumentami.
Sztuki będą też istotne dla gospodarki
w przyszłości,
dla gospodarki, której jeszcze nie wymyśliliśmy,
tak jak były ważne dla iPoda
i gier komputerowych,
które niewiele z nas
mogło przewidzieć 10 czy 15 lat temu.
Zarządzanie będzie coraz częściej opierać się
na inteligencji emocjonalnej,
zdolności wsłuchania się,
empatii,
wdrażania zmian i motywowania innych,
kluczowe umiejętności,
które kształtuje sztuka.
Zwłaszcza dziś,
kiedy borykamy się
z fałszywością orientacji rynkowej
pozbawionej wrażliwości społecznej
musimy uchwycić i celebrować moc sztuki
do kształtowania naszej tożsamości,
zwłaszcza tożsamości młodych ludzi,
którzy są często bombardowani chaotycznymi doznaniami.
Zwłaszcza dzisiaj,
w świecie wstecznego i uciążliwego prawa imigracyjnego,
reality show, które karmią się upokorzeniem
i w kontekście tego,
co najczęściej słyszymy,
codziennie, w Stanach Zjednoczonych,
na każdym dworcu, na każdym lotnisku:
"Panie i panowie,
należy zgłaszać wszelkie podejrzane zachowanie
i podejrzane osoby
najbliższym władzom."
kiedy jesteśmy zmuszani
by patrzeć na każdego z wrogością,
strachem, pogardą i niepewnością.
Sztuki, czymkolwiek są, kiedy tylko gromadzą nas
zachęcają by patrzeć na drugiego człowieka
z życzliwością i ciekawością.
Bóg wie - jeśli kiedykolwiek
w historii potrzebowaliśmy tego,
to teraz.
Jesteśmy złączeni
nie przez technologię, rozrywkę czy desgin,
ale przez wspólny cel.
Pracujemy by promować zdrowe społeczności,
by złagodzić ludzkie cierpienie,
by promować przemyślane,
rzeczowy i empatyczny porządek.
Wiem, że jest to także i wasz cel
i proszę: nie zapominajcie w swojej pracy o sztuce,
jakikolwiek jest wasz cel.
Zapewniam, że dłoń fundacji Doris Duke
jest wyciągnięta w przyjaźni dziś na przyszłość.
Dziękuję za waszą uprzejmość i cierpliwość.
Dziękuję i wszystkiego dobrego.