หากชีวิตคุณเปรียบดั่งหนังสือเล่มหนึ่ง
และคุณเป็นผู้แต่งมัน
คุณอยากจะให้เรื่องราวของคุณ ออกมาเป็นอย่างไร?
นั่นเป็นคำถามที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล
ฉันเติบโตที่ลาส เวกัส เมืองแห่งทะเลทราย
ทั้งหมดที่ฉันต้องการคือ อิสระภาพ
ฉันมักฝันถึงการได้ออกท่องโลกกว้าง
ได้อาศัยอยู่ในที่ ๆ มีหิมะตก
ฉันมักจินตนาการถึงเรื่องราวเหล่านั้น
ที่สามารถเอาไปเล่าให้ใครต่อใครฟัง
เมื่ออายุได้ 19 ปี
วันที่ฉันจบมัธยมปลาย
ฉันได้ย้ายออกไปอยู่ที่ ๆ มีหิมะตก
และได้ทำงานเป็น นักนวดบำบัด
ด้วยอาชีพนี้ ฉันต้องการแค่ มือสองข้าง
กับเตียงสำหรับนวด
เท่านี้ฉันก็สามารถไปอยู่ที่ไหนก็ได้
เป็นครั้งแรกในชีวิต
ที่ฉันรู้สึกเป็นอิสระ พึ่งพาตัวเองได้
และควบคุมชีวิตฉันได้ดั่งใจ
จนกระทั่ง ชีวิตฉันถึงจุดหักเห
วันหนึ่ง เมื่อฉันลาป่วยกลับบ้าน
นึกว่าเป็นแค่ไข้หวัด
ไม่ถึง 24 ชม.หลังจากนั้น
ฉันต้องนอนโรงพยาบาล
ใส่เครื่องช่วยหายใจ
มีโอกาสรอดชีวิตไม่ถึง 2 เปอร์เซนต์
ไม่กี่วันจากนั้น
ขณะที่ฉันยังนอนโคม่า
แพทย์ได้วินิจฉัยว่า
ฉันป่วยเป็นโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ จากแบคทีเรีย
โรคติดเชื้อทางกระแสเลือดที่มีวัคซีนป้องกัน
กว่า 2 เดือนที่นอนโรงพยาบาล
ฉันสูญเสีย ม้าม ไตสองข้าง
การได้ยินของหูซ้าย
และขาทั้งสองข้าง ใต้เข่าลงไป
ตอนที่พ่อแม่เข็นฉันออกจากรพ.
ฉันรู้สึกเหมือนแก้วที่แตกกระจาย
แล้วถูกปะติดปะต่อขึ้นมาใหม่
ฉันคิดว่าตอนที่เลวร้ายที่สุดได้ผ่านไปแล้ว
กระทั่งหลายสัปดาห์ต่อมา ตอนที่ได้เห็นขาเทียมของฉัน
เป็นครั้งแรก
ส่วนน่องมันทำด้วยเหล็กท่อนโต
มีท่อเชื่อมต่อกันเป็นข้อเท้า
ส่วนเท้าทำจากยางสีเหลือง
มีเส้นนูนยาวจากนิ้วเท้าถึงข้อเท้า
ให้ดูคล้ายเส้นเลือด
ฉันไม่รู้ว่า ขาเทียมควรจะมีหน้าตาแบบไหน
แต่นี่ไม่ใช่ขาเทียมที่ฉันอยากได้
แม่ฉันอยู่ข้าง ๆ ในตอนนั้น
เราทั้งคู่น้ำตาอาบแก้ม
ฉันใส่ขาเทียมเทอะทะคู่นั้น
แล้วก็ยึนขึ้น
มันช่างเจ็บปวดและอึดอัดเหลือเกิน
นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดในขณะนั้น
ฉันจะออกท่องโลก
ด้วยขาคู่นี้ได้อย่างไร
ฉันจะสามารถมีชีวิตที่เต็มไปด้วย
เรื่องราวการผจญภัย
เหมือนที่อยากทำมาตลอดได้อย่างไร
และ ฉันจะเล่นสโนว์บอร์ดอีกครั้งได้อย่างไร
วันนั้น ฉันกลับบ้าน คลานขึ้นเตียงนอน
และนี่ คือ การใช้ชีวิตของฉันหลังจากนั้น
ไปตลอดหลายเดือน
ฉันหลับเป็นตาย หนีจากโลกความเป็นจริง
มีขาเทียมวางพิงอยู่ข้าง ๆ
ฉันแตกสลายทั้งกายและใจ
แต่ฉันรู้ เพื่อที่จะก้าวต่อไป
ฉันต้องปล่อยวางเอมี่คนเก่า
เรียนรู้ที่จะยอมรับเอมี่คนใหม่
และนั่น ชีวิตจึงเริ่มเห็นแสงสว่างอีกครั้ง
ฉันไม่จำเป็นต้องสูง 5 ฟุต 5 นิ้วอีกต่อไป
ฉันสามารถสูงเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการ
(หัวเราะ)(ปรบมือ)
หรือจะเตี้ยแค่ไหนก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าคู่เดทของฉันเป็นใคร
(หัวเราะ)
และถ้าฉันกลับไปเล่นสโนว์บอร์ดอีกครั้ง
ฉันก็ไม่ต้องรู้สึกหนาวที่เท้าอีกต่อไป
(หัวเราะ)
แต่ที่เจ๋งที่สุด ก็คือ
ฉันสามารถทำให้เท้าฉัน สามารถใส่กับรองเท้าคู่ไหนก็ได้
ที่กำลังลดราคาอยู่ในร้าน (เสียงหัวเราะ)
และฉันทำมันจริง ๆ
ดูไปมันมีก็ข้อดีหลายอย่าง
ในช่วงเวลานี้เองที่ฉันตั้งคำถามกับตัวเอง
ด้วยคำถามเปลี่ยนชีวิตนั้น
หากชีวิตฉันเปรียบดังหนังสือเล่มหนึ่ง
และฉันเป็นผู้แต่งมัน
ฉันจะอยากให้เรื่องราวออกมาเป็นอย่างไร ?
จากวันนั้นฉันจึงเริ่มมีฝันอีกครั้ง
ฝันเหมือนตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก
ฉันจินตนาการเห็นภาพฉัน
กำลังเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม
กำลังช่วยเหลือผู้คนที่พบเจอ ระหว่างการเดินทาง
และกำลังเล่นสโนว์บอร์ดอีกครั้ง
ไม่ใช่แค่เห็นภาพฉันที่กำลัง
ไถลลงมาจากยอดเขาเท่านั้น
แต่ฉันสามารถรู้สึกถึงมันจริง ๆ
ถึงสายลมที่กำลังปะทะใบหน้า
เสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัว
ราวกับว่ามันกำลังเกิดขึ้น ณ ขณะนั้น
และนั่นก็เป็นการเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ของฉัน
4 เดือนต่อมา ฉันกลับมาเล่นสโนว์บอร์ดอีกครั้ง
แม้ว่าผลลัพธ์มันจะไม่ดีเท่าที่หวังไว้
เข่าและข้อเท้าฉันไม่สามารถงอได้
ครั้งหนึ่ง ฉันทำให้นักสกีคนอื่น บนสกีลิฟต์ได้รับบาดเจ็บ
ตอนที่ฉันหกล้ม และขาฉัน
กระเด็นหลุดไปพร้อมกับกระดานสโนว์บอร์ด
(เสียงหัวเราะ)
พุ่งลงจากบนเขา
โดยที่ตัวฉันยังคงอยู่ที่ยอดเขา
ฉันช็อคกับเหตุการณ์มาก
ช็อกมากพอ ๆ กับนักสกีคนอื่น และฉันรู้สึกเสียกำลังใจ
แต่ฉันรู้ ถ้าฉันมีขาเทียมที่เหมาะกับฉัน
ฉันจะสามารถเล่นมันได้อีกครั้ง
เหตุการณ์นี้ทำให้ฉัน ได้เรียนรู้ว่าข้อจำกัด
และอุปสรรคของฉัน สามารถทำ 2 สิ่งแก่เรา
หนึ่ง คือ มันทำให้เรายอมยกธงขาว
สอง คือ มันบังคับให้เรา ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์
ฉันล้มเหลวกับการค้นคว้าตลอด 1 ปี
เพื่อหาขาเทียมที่ใช้ได้
ไม่เจอข้อมูลอะไรที่จะเอามาใช้ได้
ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจทำมันขึ้นมาเอง
ฉันและช่างทำขาเทียม ลองใช้วัสดุต่าง ๆ
จนเราสามารถทำขาเทียม ที่ใช้เล่นสโนว์บอร์ดได้
อย่างที่พวกคุณเห็น
น็อตขึ้นสนิม ยาง ไม้ และ เทปกาวสีชมพู
นอกจากนี้ ยังสามารถ เปลี่ยนสีเล็บได้ด้วย
ด้วยขาคู่ใหม่นี้
และของขวัญวันเกิดครบรอบ 21 ปี ที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน
ไตหนึ่งข้างจากคุณพ่อ
ที่ทำให้ฉันได้เดินตามความฝันอีกครั้ง
ฉันเริ่มฝึกสโนว์บอร์ด
เริ่มกลับไปทำงาน เริ่มกลับไปเรียนหนังสือ
และในปีค.ศ. 2005 ฉันได้ร่วมก่อตั้ง องค์กรไม่แสวงกำไร
สำหรับเด็กและคนหนุ่มสาว ที่พิการทางร่างกาย
เพื่อให้พวกเขาสามารถเล่นกีฬาได้
และทำให้ฉันได้มีโอกาส ไปประเทศแอฟริกาใต้
ที่ฉันได้ช่วยจัดหารองเท้า ให้เด็กเป็นพัน ๆ ข้าง
เพื่อที่พวกเขาจะไปโรงเรียนได้
และในเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
ฉันเพิ่งได้เหรียญทองชิงแชมป์โลกสมัยที่สอง
(ปรบมือ)
ซึ่งทำให้ฉันได้ตำแหน่ง
นักสโนว์บอร์ดหญิงมือหนึ่งของโลก
ประเภทผู้พิการ
11 ปีก่อน ตอนที่ฉันเสียขาไป
ฉันไม่รู้ว่าจะคาดหวังกับอะไรได้
แต่ถ้าคุณถามฉันวันนี้
ว่าถ้าฉันมีโอกาสได้กลับไปเปลี่ยน เหตุการณ์ในวันนั้น
ฉันจะตอบว่า"ไม่"
เพราะการที่ไม่มีขา ไม่ได้ทำให้ฉันเป็นคนพิการ
สิ่งเดียวที่มันทำกับฉัน ก็คือ
มันบังคับให้ฉันต้องใช้จินตนาการ
และเชื่อในความเป็นไปได้ต่าง ๆ
และนั่นทำให้ฉันเชื่อว่า
จินตนาการของเรา สามารถใช้เป็นเครื่องมือ
ในการก้าวข้ามข้อจำกัดต่าง ๆ
เพราะในจินตนาการ เราสามารถทำอะไรก็ได้
เราสามารถจะเป็นอะไรก็ได้
การเชื่อในความฝันเหล่านั้น
และการเผชิญหน้ากับความกลัว
ที่ทำให้เราได้ใช้ชีวิตของเรา
ก้าวข้ามขีดจำกัด
ถึงแม้ว่า รูปแบบของงาน จะเกี่ยวกับนวัตกรรมไร้ขีดจำกัด
ฉันจำเป็นต้องบอกว่า ในชีวิตฉันนั้น
นวัตกรรมจะเป็นไปได้
ก็เพราะการมีอยู่ของขีดจำกัดนั่นเอง
ฉันได้เรียนรู้ว่า ขีดจำกัดเป็นที่ ๆ บอกว่าจุดสิ้นสุดนั้นอยู่ตรงไหน
แต่ก็เป็นที่ ๆ ซึ่งจินตนาการ
ได้ก่อกำเนิดขึ้นเช่นกัน
แนวคิดที่ ฉันอยากจะท้าทายพวกคุณในวันนี้
คือ แทนที่จะมองแต่ข้อจำกัด และ อุปสรรคทั้งหลาย
ว่าเป็นสิ่งเลวร้าย
เราสามารถมองมันเป็นของขวัญสุดวิเศษ
ที่สามารถใช้จุดประกาย จินตนาการของเราได้
และช่วยให้เราก้าวไปได้ไกล เกินกว่าที่เราเคยคิดเอาไว้
มันไม่ใช่การทลายกำแพงขีดจำกัด
แต่เป็นการผลักมันออกไป
แล้วดูสิ่งมหัศจรรย์
ที่มันอาจนำมาสู่ชีวิตเรา
ขอบคุณค่ะ