Nëse jeta juaj do të ishte një libër
dhe ju do të ishit autori,
si do ta donit ta shkruanit historinë tuaj?
Kjo është pyetja që e ndryshoi jetën time përgjithmonë.
E rritur në shkretëtirën e nxehtë të Last Vegas
gjithçka qe doja, ishte të isha e lirë.
Ëndërroja të udhëtoja nëpër botë,
të jetoja në një vend ku të binte borë,
dhe përshkruaja të gjitha historitë
që do të tregoja.
Në moshën 19 vjeç,
një ditë pasi u diplomova në gjimnaz,
u zhvendosa në një vend ku binte dëborë
dhe u bëra terapiste masazhuese.
Gjithçka që duhej në këtë punë ishin duart e mia
dhe tavolina ime e masazhit përkrah meje
dhe mund të shkoja kudo.
Për herë të parë në jetën time,
u ndjeva e lirë, e pavarur
dhe tërësisht në kontroll të jetës sime.
Kështu ishte, derisa jeta ime mori një kthesë.
Një ditë u ktheva shpejt në shtëpi nga puna
duke kujtuar se kisha grip
dhe më pak se 24 orë më vonë
isha në spital,
e lidhur me respiratorë
me më pak se dy përqind mundësi për të jetuar.
Vetëm ditë më vonë
kur isha në koma,
doktorët më diagnostikuan
me meningit bakterial,
një infeksion i gjakut që parandalohet me vaksinim.
Gjate një kohe prej dy muajsh e gjysmë,
humba shpretkën, veshkat,
dëgjimin nga veshi i majtë
dhe të dyja këmbët nën gju.
Kur prindërit e mi më nxorën nga spitali,
u ndieva sikur mi kishin bashkuar pjesët
si një kukull e qepur me copa.
Mendova se më e keqja kishte kaluar
derisa javë më vonë kur pashë këmbët e mia
për herë të parë.
Pulpat ishin blloqe masive të rënda metali
me tuba të vidhosura bashkë për gjunjtë
dhe një shputë e verdhë prej gome
me një vijë gome të ngritur nga gishti i madh te gjuri
që dukej si një venë.
Nuk dija se çfarë prisja,
por nuk e prisja një gjë të atillë.
Me mamanë time në krah,
dhe lotë që rridhnin në fytyrat tona,
u lidha me rrip te ato këmbë të trasha
dhe u ngrita.
ishin aq të dhimbshme dhe aq të mbyllura
saqë gjithçka që mendoja ishte
se si do të udhëtoja përreth botës
me ato këmbë?
Si do ta jetoja unë
jetën plot me aventura dhe histori
ashtu si kisha dashur gjithmonë?
Dhe si do të mundja të beja snowbord përsëri?
Atë ditë shkova në shtëpi, u zvarrita në krevat
dhe kështu dukej jeta ime
në muajt pasardhës:
e humbur, duke ia mbathur nga realiteti,
me këmbët e mia që pushonin pranë.
Isha tërësisht e vrarë fizikisht dhe emocionalisht.
Por, e dija që për të ecur përpara,
duhej ta lija Emin e vjetër,
dhe të përqafoja Emin e ri.
Dhe aty mu bë e qartë
se nuk ishte e thënë të isha më 165cm e gjatë.
Mund të isha aq e gjatë sa doja!
(Të qeshura) (Duartrokitje)
Ose aq e shkurtër sa doja, varet me kë do të dilja
(Të qeshura)
Dhe nëse do të luaja snoubord përsëri,
këmbët e mija nuk do të ftoheshin.
(Të qeshura)
Dhe mbi të gjitha mendova,
se mund t’i krijoja këmbët në masën e të gjitha këpucëve
që janë me ulje. (Të qeshura)
Dhe kështu bëra!
Kështu që kishte përfitime.
Ishte në atë moment që i bëra vetes
pyetjen përcaktuese të jetës:
nëse jeta ime do të ishte një libër
dhe unë do të isha autori,
si do ta doja historinë të vazhdonte?
Dhe fillova të ëndërroj.
Ëndërrova ashtu si bëja kur isha një vajzë e vogël
imagjinoja veten
duke ecur e lumtur
dhe duke ndihmuar njerëz të tjerë në udhëtimin tim
dhe të luaja snoubord përsëri.
Dhe nuk ishte se thjesht e pashë veten
duke gërmuar një mal me pluhur,
por në fakt mund ta ndieja atë.
Mund të ndieja erën në fytyrën time
dhe rrahjen e shpejtë zemrës sime
sikur po ndodhte në atë moment.
Dhe ishte atëherë kur një kapitull i ri në jetën time filloi.
Katër muaj më vonë iu ktheva snoubord-it
edhe pse gjërat nuk shkuan si i prisja:
Gjunjtë dhe kyçet nuk përkuleshin
dhe në një rast i tremba skiatorët në karrigen e ngritjes,
kur rashë dhe këmbët ishin
ende të ngjitura te snoubordi -
(Të qeshura)
i cili po fluturonte poshtë malit,
dhe unë isha ende në majë të malit.
Isha shumë e tronditur,
aq e tronditur sa edhe të tjerët, dhe isha shumë e dekurajuar,
por e dija se po të gjeja këmbët e duhura
do të mund ta përsërisja këtë.
ishte atëhere kur unë mësova që barrierat tona
dhe pengesat mund të bëjnë vetëm dy gjëra:
e para, të na ndalojnë nga gjurmët tona
ose e dyta, të na detyrojnë të bëhemi kreativ.
Bëra një vit kërkim, dhe ende nuk mund të gjeja
se çfarë lloji këmbësh të përdorja,
nuk mund të gjeja ndonjë burim që të më ndihmonte.
Kështu që vendosa të bëja një palë vetë.
Fabrikuesi i kembeve te mija dhe unë bashkuam pjesë të ndryshme
dhe bëmë një palë këmbë me të cilat mund të luaja snoubord.
Sic mund ta shikoni,
bulona të ndryshkura, gomë, dru dhe një shirit tubi rozë neoni.
Dhe po, mund të ndryshoj ngjyrën e thonjve.
Ishin këto këmbë
dhe dhurata më e mirë për ditëlindjen e 21-të –
një veshkë nga babai im –
që më lejuan të ndiqja ëndrrat e mia përsëri.
Fillova të luaja snoubord,
pastaj u ktheva në punë dhe pastaj në shkollë.
Pastaj në 2005 krijova një organizatë jo fitimprurëse
për rininë dhe të rriturit me paaftësi fizike
që të mund të përfshiheshin në sport.
Nga atje mu dha mundësia të shkoja në Afrikën e Jugut,
ku ndihmova të vinim këpucë në këmbët e mijëra fëmijëve
që ata të mund të ndiqnin shkollën.
Dhe vetëm shkurtin e kaluar,
fitova njëra pas tjetrës dy medalje ari në Kupën e Botës –
(Duartrokitje)
që më bën mua
skiatoren e adaptuar femër te rankut më të lartë
në botë.
Njëmbëdhjet vjetë më parë, kur humba këmbët,
nuk e kisha idenë se çfarë të prisja.
Por, nëse më pyet sot
nëse do të doja ta ndryshoja ndonjëherë situatën time,
do të thoja që jo.
Sepse këmbët e mia nuk më kufizuan,
por më dhanë mundësi.
Ato më detyruan të mbështetesha në imagjinatën time
dhe të besoja në mundësitë
dhe ja përse unë besoj
se imagjinatat tona mund të përdoren si mekanizma
për të depërtuar përmes pengesave
sepse në mendjet tona ne mund të bëjmë gjithçka
dhe mund të jemi gjithçka.
Është të besuarit tek ato ëndrra
dhe përballja me frikën me kokën lart
që na lejon ne të jetojmë jetët tona
përtej limiteve tona.
Dhe edhe pse sot bëhet fjalë për risi pa kufij,
dua të them se në jetën time,
risitë kanë qënë të mundura vetëm
për shkak të kufizimeve.
Kam mësuar se kufijtë janë atje ku është fundi,
por gjithashtu atje ku fillon imagjinata
dhe historia.
Kështu ajo me të cilën unë do tju sfidoj sot
është se ndoshta në vend që t’i shikojmë sfidat dhe limitet tona
si diçka negative ose e keqe,
mund të fillojmë t’i shikojmë ato si bekime,
dhurata të mrekullueshme që mund të përdoren për të ndezur imagjinatat
tona dhe të na ndihmojë ne të shkojmë përtej asaj që dinim
Nuk ka të bëjë me thyerjen e barrierave,
por të shtyhemi drejt tyre
dhe të shohim se në çfarë vende mahnitëse
mund të na çojnë.
Faleminderit.