Religie is meer dan geloof.
Het is macht en het is invloed.
Die invloed raakt ons allemaal,
iedere dag, wat je ook gelooft.
Ondanks de enorme invloed van religie op de wereld,
hanteren we voor religie andere maten van nauwkeurigheid en aansprakelijkheid
dan in andere sectoren van onze maatschappij.
Als er bijvoorbeeld vandaag de dag
een internationale organisatie, een overheid of een bedrijf zou zijn
waar geen enkele vrouw een managementpositie kon krijgen,
waar geen enkele vrouw beslissingsbevoegd kon zijn,
waar geen enkele vrouw zich met de financiën mocht bemoeien,
zou iedereen woedend zijn.
Ze zouden worden vervolgd.
Toch is dit de normale gang van zaken bij bijna elke wereldreligie.
We accepteren dingen in ons religieuze leven
die we niet accepteren in ons seculiere leven.
Ik weet dit omdat ik het drie decennia lang heb gedaan.
Ik was vroeger zo'n meisje dat inging tegen elke vorm van seksediscriminatie.
Ik speelde basketbal met de jongens en drong mezelf op.
Ik wou de eerste vrouwelijke president van Amerika worden.
Ik heb me ingezet voor de wet gelijke behandeling,
die nu al 40 jaar dood is.
Ik ben de eerste vrouw aan beide kanten van mijn familie
die buitenshuis werkt en hoger onderwijs heeft gevolgd.
Ik heb nooit geaccepteerd dat ik dingen niet mocht omdat ik een vrouw was.
Behalve in mijn geloof.
Gedurende al die tijd
was ik lid van een zeer patriarchische orthodoxe mormonenkerk.
Ik ben opgegroeid in een heel traditioneel gezin.
We waren met acht kinderen, moeder was altijd thuis.
Mijn vader is zelfs religieus leider in de gemeente.
Ik ben opgegroeid in een wereld waarin ik geloofde dat mijn waarde en reputatie
lag in het volgen van de regels die ik mijn hele leven had gekend.
Je gaat als maagd het huwelijk in, je drinkt geen alcohol,
je rookt niet, doet altijd aan liefdadigheid,
je bent een braaf kind.
Sommige van de regels die we hadden waren streng,
maar je volgde de regels, want je hield van de mensen
en je hield van de religie en je was gelovig.
De mormoonse leer bepaalde alles: wat voor kleren je droeg,
met wie je uitging en met wie je ging trouwen.
Het bepaalde wat voor ondergoed je droeg.
Ik hoorde bij een religie waar iedereen die ik kende
10 procent van zijn inkomsten aan de kerk gaf,
en dat deed ik zelf ook.
Ik doneerde 10 procent van mijn krantenwijk en mijn oppasbaantje.
Ik hoorde bij een religie waar ouders tegen hun kinderen zeiden,
voordat ze voor twee jaar op zendingsmissie gingen,
dat ze liever hadden dat hun kinderen stierven
dan dat ze zondigden en terug zouden komen zonder eer.
Ik hoorde bij een religie
waar ieder jaar opnieuw kinderen zelfmoord plegen
omdat ze doodsbang zijn de gemeente te vertellen dat ze homo zijn.
Maar ik hoorde ook bij een religie
waar het niet uitmaakte waar ter wereld ik woonde,
ik vond altijd vriendschap, onmiddellijke onderlinge hulp.
Ik voelde me er veilig. Dit leven bood zekerheid en duidelijkheid.
Ik had hulp bij het opvoeden van mijn dochter.
Daarom accepteerde ik zonder meer dat alleen mannen leidinggeven
en accepteerde ik zonder twijfel
dat vrouwen God's spirituele autoriteit hier niet kunnen vertegenwoordigen,
dus geen priesterschap.
Ik stond toe dat mannen en vrouwen ongelijk behandeld werden in budgetten,
disciplinaire raden, in besluitvormende functies --
ik liet mijn religie haar gang gaan
omdat ik ervan hield.
Totdat ik er eens bij stilstond
en me realiseerde dat ik mezelf had laten gebruiken
ter ondersteuning van het echte werk van de mannen.
Ik zag deze tegenstelling in mijzelf onder ogen
en sloot me aan bij activisten binnen de gemeenschap.
We hebben meer dan een decennium heel erg hard gewerkt.
We hebben eerst gewerkt aan bewustwording.
Je kunt niet veranderen wat je niet kunt zien.
We maakten video's online beschikbaar, gingen bloggen en artikelen schrijven.
Ik heb lijstjes gemaakt van honderden manieren
waarop mannen en vrouwen in onze gemeenschap ongelijk zijn.
Vervolgens organiseerden we belangenorganisaties.
We probeerden dingen te doen die niet genegeerd konden worden,
zoals in een broek naar de kerk of naar een bijeenkomst voor mannen gaan.
Dit lijken eenvoudige zaken,
maar voor ons, de organisatoren, waren ze enorm waardevol.
We raakten relaties kwijt, we raakten banen kwijt.
We ontvingen elke dag haatmail.
We werden aangevallen op sociale media en in de landelijke pers.
We ontvingen doodsbedreigingen.
We verloren aanzien binnen de gemeenschap, sommigen werden geëxcommuniceerd.
De meesten moesten voor een tuchtcommissie komen
en werden verstoten uit de gemeentes waar we van hielden,
omdat we ze beter wilden maken, want we geloofden er in dat dat kon.
Ik begon deze reactie van mijn eigen mensen te verwachten.
Ik weet hoe het voelt als iemand probeert om je te veranderen of je bekritiseert.
Maar wat ik echt schokkend vond is dat ik in die hele periode
evenveel venijn ontving uit de seculiere linkse hoek.
Dezelfde felheid als vanuit de religieuze rechtse.
Wat mijn seculiere vrienden niet begrepen, was dat vijandigheid tegen religie,
die uitspraken als: "Alle gelovigen zijn gek of dom",
"Besteed geen aandacht aan religie",
"Het zijn allemaal homohaters en sexisten."
Ze begrepen niet
dat dat soort vijandigheid religieus extremisme niet tegengaat,
maar religieus extremisme juist voedt.
Die argumenten werken niet en dat weet ik, want ik kan me herinneren
dat iemand me stom noemde omdat ik mormoons was.
Mijn reactie was het verdedigen van mijzelf en mijn mensen
en alles waar we in geloven, want we zijn niet gek.
Dus kritiek en vijandigheid werkt niet en ik luisterde niet naar die argumenten.
Hoor ik zoiets, dan staan mijn haren nog steeds overeind,
want ik heb familie en vrienden.
Ik hoor bij die mensen en ik zal ze altijd verdedigen,
maar het is wel een gevecht.
Hoe kunnen we iemands religieuze overtuigingen respecteren
en ze tegelijkertijd aanspreken op het leed of de schade
die hun overtuigingen kunnen aanrichten?
Moeilijke vraag. Ik heb nog geen perfect antwoord.
Mijn ouders en ik proberen hierin al tien jaar lang een balans te vinden.
Ze zijn intelligent, ze zijn lief.
Misschien kan ik jullie helpen om hun perspectief te begrijpen.
Mormonen geloven dat je na je dood,
als je je aan alle voorschriften houdt en alle rituelen volgt,
weer samen met je gezin kunt zijn.
Mijn ouders vinden dat iets kleins,
zoals dit topje zonder mouwen, dat ik blote schouders heb,
mij oneervol maakt.
Ik zal niet tot in de eeuwigheid samen met mijn familie zijn.
Maar sterker nog, ik had een broer die op zijn 15de is overleden
en iets kleins als dit betekent dat we niet als gezin samen zullen zijn.
Mijn ouders begrijpen niet
waarom ik iets kleins, zoals mode of vrouwenrechten,
verkies boven een weerzien met mijn broer.
Dat is de instelling waar het hier over gaat
en kritiek kan die niet veranderen.
Dus mijn ouders en ik proberen een balans te vinden,
ons eigen standpunt uit te leggen, elkaar te respecteren,
maar eigenlijk ontkrachten we elkaars fundamentele overtuigingen
door de manier waarop we leven en dat is heel moeilijk geweest.
Het is ons gelukt
door elkaar te ontmoeten achter dat defensieve schild
en de zachte kern te zien van die tegengestelde overtuigingen,
met respect voor elkaar, terwijl we de grenzen helder houden.
Nog iets wat zowel seculier links, atheïsten, orthodoxen
en religieus rechts allemaal niet begrepen,
was: waarom maak je je eigenlijk druk om religieus activisme?
Honderden mensen zeiden:
"Als je niet van religie houdt, ga dan gewoon weg."
"Waarom zou je iets proberen te veranderen?"
Omdat wat er op sabbatdag wordt verkondigd,
doordringt tot onze politiek, ons gezondheidsbeleid,
tot het geweld in de wereld.
Het dringt door tot het onderwijs, het leger, fiscale besluitvorming.
Deze wetten worden juridisch en cultureel gecodificeerd.
Mijn eigen religie heeft zelfs een enorme invloed op dit land gehad.
Tijdens het Prop 8-referendum haalde mijn kerk meer dan 22 miljoen dollar op
voor het verzet tegen het homohuwelijk in Californië.
Veertig jaar geleden -- politieke historici zullen zeggen
dat zonder de mormoonse oppositie tegen de wet gelijke behandeling,
er nu een wet gelijke behandeling in onze grondwet zou zijn.
Hoeveel levens heeft dat beïnvloed?
We kunnen onze tijd besteden aan het vechten
tegen iedere afzonderlijke wet en regel,
of we kunnen onszelf afvragen:
waarom is sekseongelijkheid de standaard over de hele wereld?
Waarom is dat het uitgangspunt?
Omdat religie niet alleen zorgt voor de wortels van moraliteit,
maar ook voor de kiem van normaliteit.
Religie kan bevrijden of onderwerpen,
kan versterken of uitbuiten, kan troosten of vernietigen,
en degenen die de nadruk leggen op ethiek en moraal
zijn meestal niet de baas.
Religies kunnen niet worden verworpen of genegeerd.
We moeten ze serieus nemen.
Het is niet eenvoudig een religie te beïnvloeden, dat heb ik al gezegd.
Maar ik zal vertellen wat wij hebben gedaan.
We zijn maar met een paar honderd,
maar we hebben een enorme impact gehad.
Op dit moment hangen er foto's van vrouwen naast die van mannen,
voor het eerst.
Vrouwen mogen nu bidden in bijeenkomsten met de hele kerk,
dat mocht eerder nooit bij de algemene samenkomsten.
Vorige week was er een historische ontwikkeling
toen drie vrouwen werden gevraagd voor posities in leidinggevende raden
die toezien op de gehele kerk.
Er is een verschuiving van opvattingen bij de mormonen
waardoor sekseongelijkheid bespreekbaar is geworden.
Er is ruimte gecreëerd, ook al was er minachting,
voor conservatieve vrouwen om mee te doen en bij te dragen aan verandering.
De woorden 'vrouw' en 'priesterschap' kunnen nu in een adem worden genoemd.
Dat is echt nieuw voor mij.
Mijn dochter en mijn nichtjes erven een religie die ik nooit hebt gekend,
een van meer gelijkheid -- we hebben resultaat geboekt.
Het was niet eenvoudig om in de rij te staan
om bij de bijeenkomsten voor mannen binnen te komen.
We waren met honderden,
en een voor een, als we bij de deur kwamen,
kregen we te horen: "Sorry, deze bijeenkomst is alleen voor mannen."
We moesten aan de kant gaan
en zien hoe jongens van 12 jaar oud
naar binnen werden geleid en ons in die rij voorbijliepen.
Geen enkele vrouw in die rij zal die dag ooit vergeten
en geen enkel jongetje dat ons voorbij liep zal die dag vergeten.
Als dit gebeurd zou zijn bij een regering of een internationaal bedrijf
was iedereen woedend geweest,
maar we zijn maar een religie.
We zijn allemaal alleen maar onderdeel van religies.
We kunnen niet langer zo naar religie blijven kijken,
want het gaat niet alleen over mij, maar ook over mijn dochter
en jullie dochters en de kansen die zij krijgen,
hun kleding, wie ze mogen liefhebben en trouwen,
of ze toegang krijgen tot reproductieve gezondheidszorg.
We moeten in een seculiere context het morele besef terugeisen
voor een ethische verantwoordelijkheid
van religies in de hele wereld,
maar we moeten het doen op een respectvolle manier
die aanmoedigt tot samenwerking en niet tot extremisme.
Dat kan door middel van dappere daden die niet kunnen worden genegeerd,
op de bres staan voor sekseongelijkheid.
Het wordt tijd dat de helft van de wereldbevolking
een stem en gelijkheid krijgt binnen onze wereldreligies,
in kerken, synagoges, moskeeën en heiligdommen over de hele wereld.
Ik ben ermee bezig in mijn eigen kring.
Wat doe jij binnen de jouwe?
(Applaus)