Kiedy umrę,
chcę, aby moje ciało rzucono zwierzętom na pożarcie.
Taka praktyka nie jest dla wszystkich.
(Śmiech)
Być może rozmawialiście już z rodziną o swojej śmierci
i zdecydowaliście się na przykład na kremację.
W ramach całkowitej jawności
plany wobec mojego martwego ciała nie są aktualnie całkiem legalne,
ale istnieją precedensy.
Przez całą historię ludzkości rozkładano zmarłych.
To tak zwana ekspozycja zwłok.
Pewnie ma miejsce nawet w tym momencie.
W górskich regionach Tybetu
praktykuje się pogrzeb powietrzny,
rytuał, w którym ciało zostawia się sępom na pożarcie.
W Bombaju, w Indiach, wyznawcy zaratusztrianizmu
wykładają zmarłych w budowlach zwanych "Wieżami Milczenia".
Te interesujące kulturalne ciekawostki,
które nigdy nie były zbyt popularne na Zachodzie,
są czymś niespodziewanym.
W Ameryce pośmiertną tradycją stało się chemiczne konserwowanie zwłok,
po nim pochówek na lokalnym cmentarzu,
lub, ostatnio, kremacja.
Jestem od niedawna wegetarianką.
To znaczy, że przez pierwsze 30 lat życia
gorączkowo pochłaniałam zwierzęta,
ile się dało.
Dlaczego po mojej śmierci nie oddać im podobne przysługi?
(Śmiech)
Czyż nie jestem zwierzęciem?
Czyż my wszyscy w tej sali nie jesteśmy biologicznie zwierzętami?
Pogodzenie się z faktem, że jesteśmy zwierzętami
może mieć przerażające konsekwencje.
Oznacza to zaakceptowanie tego, że jesteśmy skazani na śmierć i rozkład,
jak każde stworzenie na Ziemi.
Przez ostatnie 9 lat pracowałam w branży pogrzebowej,
najpierw jako operator krematorium,
potem jako przedsiębiorca pogrzebowy,
a ostatnio jako właścicielka domu pogrzebowego.
Mam dobre wieści:
jeśli nie chcesz słyszeć o "wyroku śmierci i rozkładu",
otrzymasz wszelką pomoc w unikaniu tego tematu
od branży pogrzebowej.
To przemysł wart miliardy dolarów,
a jego model ekonomiczny opiera się na zasadach
ochrony, oczyszczania i upiększania zwłok.
Z rozmysłem lub nie,
branża pogrzebowa wspiera ideę nadzwyczajności człowieka.
Nieważne, co się z tym wiąże,
ile to kosztuje,
jak degraduje środowisko,
robimy to, bo ludzie są tego warci!
Ignoruje się fakt,
że śmierć może być sprawą emocjonalnie kłopotliwą i złożoną
i że w rozkładzie tkwi piękno
- piękno naturalnego powrotu do ziemi, z której wyszliśmy.
Nie zrozumcie mnie źle,
całkowicie rozumiem znaczenie rytuału,
zwłaszcza jeśli chodzi o naszych bliskich.
Musimy jednak móc stworzyć i praktykować ten rytuał
bez szkody dla środowiska,
dlatego też potrzebne są nowe opcje.
Wróćmy do idei ochrony, oczyszczania i upiększania.
Zacznijmy od zwłok.
Branża pogrzebowa chroni ciało,
oferując rodzinie trumnę zrobioną z drewna lub metalu
z gumowym szczeliwem.
Na cmentarzu, w dniu pogrzebu, trumna zostanie opuszczona
do betonowego lub metalowego grobowca.
Marnuje się wszystkie te zasoby: beton, metal, drewno,
chowając je w podziemnych fortecach.
Pochówek na cmentarzu
nie zbliża zwłok do ziemi, która je otacza.
Nie jesteś pożywieniem dla robaków.
Kolejna rzecz: przemysł oczyści ciało przez balsamowanie,
chemiczną konserwację zwłok.
To procedura odprowadzenia krwi
i zastąpienia jej toksycznym, rakotwórczym formaldehydem.
Mówi się, że jest to robione
dla zdrowia publicznego,
bo martwe ciało może być niebezpieczne,
ale lekarze na sali potwierdzą,
że to twierdzenie dotyczy tylko osób,
które zmarły na chorobę wysoce zakaźną, jak Ebola.
Rozkład ciała ludzkiego, który, szczerze mówiąc,
jest nieco cuchnący i nieprzyjemny,
jest jednak zupełnie bezpieczny.
Bakterie chorobotwórcze to nie te same bakterie,
które powodują gnicie.
Na koniec przemysł upiększy zwłoki.
Powiedzą ci, że naturalne nieżywe ciało twojej matki lub ojca
nie jest wystarczająco dobre.
Umalują je.
Ubiorą w garnitur.
Wstrzykną barwniki, aby zmarły wyglądał trochę żywiej,
jakby tylko odpoczywał.
Balsamowanie to oszustwo,
które tworzy iluzję, że śmierć i rozkład nie są naturalnym końcem
całego organicznego życia na tej planecie.
Jeśli ten system upiększania, oczyszczania, ochrony
nie przemawia do was,
nie jesteście sami.
Jest cała masa ludzi:
przedsiębiorcy pogrzebowi, projektanci, ekolodzy,
którzy próbują wymyślić bardziej ekologiczny sposób na śmierć.
Dla nich śmierć nie oznacza
nieskazitelności, makijażu, i niebieskiego smokingu.
Nie ma wątpliwości,
że bieżących metod pochówku nie da się utrzymać
przy takim trwonieniu zasobów i poleganiu na chemii.
Nawet kremacja,
zwykle uznawana za opcję przyjazną środowisku,
zużywa przy jednej kremacji
tyle gazu ziemnego, co samochód przez 800 km.
Więc dokąd teraz?
Zeszłego lata byłam w górach w Karolinie Północnej,
nosiłam wiadra wiórów drzewnych w letnim słońcu.
Byłam na "Trupiej Farmie" uniwersytetu Zachodniej Karoliny,
dokładniej zwaną "rozkładalnią ludzi".
Trafiają tam ciała oddane nauce,
a badania ich rozkładu służą rozwojowi medycyny sądowej.
Tego dnia
wystawiono 12 ciał w różnych stadiach rozkładu.
Niektóre były zeszkieletowane,
jedno miało na sobie fioletową piżamę,
u jednego ciągle było widać blond zarost.
Aspekt kryminalistyczny jest fascynujący,
ale nie po to tam byłam.
Byłam tam, bo moja koleżanka, Katrina Spade,
chce utworzyć nowy system zamiast kremowania zwłok:
kompostowanie zwłok.
Nazywa ten proces "rekompozycją"
a używa się go od lat przy bydle i innych zwierzętach hodowlanych.
Katrina myśli o zakładzie,
gdzie rodzina mogłaby umieścić zmarłego
w wysoko odżywczej mieszance, która w 4-6 tygodni
rozłoży całe ciało na glebę.
Przez tych 4-6 tygodni
twoje cząsteczki stają się innymi cząsteczkami:
przekształcasz się.
Jak to się ma do rosnącego pragnienia
wielu ludzi,
aby być pochowanym pod drzewem
lub by stać się drzewem po śmierci?
Przy tradycyjnej kremacji, pozostałe prochy
- nieorganiczne cząstki kości -
tworzą grubą, kredową warstwę,
która niewłaściwie rozprowadzona w glebie
może zaszkodzić drzewu.
Ale dzięki rekompozycji stajesz się glebą,
możesz odżywiać to drzewo
i być pośmiertnym dawcą, tak jak dziś tego chcesz
i na co zasługujesz.
To jedna opcja na przyszłość kremacji.
A co z przyszłością cmentarzy?
Wiele osób uważa, że cmentarze nie powinny w ogóle istnieć,
gdyż zaczyna nam brakować gruntów.
A gdyby je przekształcić,
aby zwłoki nie były wrogiem ziemi,
ale jej potencjalnym wybawcą?
Mowa o pochówku konserwującym,
gdzie duże połacie ziemi są brane w dzierżawę.
Piękne jest to, że kiedy parę zwłok zostanie pochowanych na tym terenie,
nie można go ruszać, nie można na nim budować,
stąd nazwa "pochówek konserwujący".
Równa się to pośmiertnemu przywiązywaniu się do drzewa:
"Nigdzie nie idę!
Naprawdę nie mogę. Rozkładam się tu".
(Śmiech)
Pieniądze, które rodzina daje na cmentarz,
są przeznaczone na ochronę i zarządzanie terenem.
Nie ma typowych płyt nagrobnych i nagrobków.
Groby są rozrzucone na terenie
pod eleganckimi mogiłami
oznaczonymi jedynie kamieniem lub małą metalową płytką,
a czasem lokalizowane tylko za pomocą GPS.
Nie ma tu balsamowania,
nie ma ciężkich, metalowych trumien.
Mój dom pogrzebowy sprzedaje kilka trumien
uplecionych z wierzby czy bambusa,
ale większość rodzin wybiera tylko prosty całun.
Nie ma wielkich grobowców, których wymaga większość cmentarzy,
bo ułatwia im to utrzymanie zieleni.
Rodziny mogą tu przychodzić, rozkoszować się naturą,
mogą nawet zasadzić drzewo lub krzew,
chociaż dozwolone są tylko rośliny rodzime dla danego terenu.
Zmarły stapia się z pejzażem.
Jest nadzieja w cmentarzach konserwujących.
Oferują one zieloną przestrzeń na terenach miejskich i wiejskich.
Dają szansę na przywrócenie rodzimych roślin i zwierząt w regionie.
Oferują szlaki,
miejsca praktyk duchowych,
miejsca spotkań i wydarzeń,
miejsca, gdzie natura spotyka się z żałobą.
Co najważniejsze, dają nam nową szansę,
by po prostu rozłożyć się w wykopanej dziurze.
Ziemia,
powiem wam,
tęskniła za nami.
Myślę, że wielu ludzi
zaczyna rozumieć,
że obecna branża pogrzebowa do nich nie pasuje.
Dla wielu z nas
sterylność i upiększanie nie odzwierciedla, kim jesteśmy.
Nie oddaje tego, w co wierzyliśmy za życia.
Czy zmiana sposobu chowania zmarłych rozwiąże problem zmian klimatu?
Nie.
Ale będzie odważnym krokiem
w postrzeganiu nas jako mieszkańców tej planety.
Jeśli możemy umrzeć w sposób bardziej pokorny i świadomy,
wierzę, że jest dla nas nadzieja.
Dziękuję.
(Brawa)