چه شد که آدولف هیتلر،
مستبدی که یکی از بزرگترین نسل کشیهای تاریخ بشری را رهبری کرد،
در یک کشور دموکراتیک به قدرت رسید؟
داستان از زمان پایان جنگ جهانی اول شروع می شود.
با پیشروی موفق متفقین در سال ١٩١٨
آلمان متوجه شد که پیروزی در جنگ امکان پذیر نیست
و قطعنامه پایان جنگ را امضا کرد.
با سقوط حکومت امپراطوری درآلمان
نا آرامی های داخلی و اعتصابات کارگری کل کشور را فرا گرفت.
ترس از یک انقلاب کمونیستی،
احزاب بزرگ را برای سرکوب کردن اعتراضات دور هم جمع کرد
و جمهوری پارلمانی وایمار را تاسیس کردند.
یکی از اولین وظایف دولت
اجرای معاهده صلح تحمیلی از سوی بیگانگان،
به علاوه از دست دادن یک دهم قلمرو و منحل کردن ارتش بود.
آلمان باید تمام مسئولیت جنگ را قبول کرده و غرامت میپرداخت،
و این باعث تضعیف بیشتر اقتصاد ضعیف آلمان می شد.
همه اینها نوعی تحقیر از سوی ملی گرایان و سربازان قلمداد می شد.
آنها به اشتباه فکر می کردند که قادر به پیروزی در جنگ بودند
اگر ارتش توسط سیاسیون و معترضان مورد خیانت قرار نمی گرفت.
برای هیتلر، این دیدگاه ها به یک عقده روحی تبدیل شده بود،
و تعصب و توهم توطئه، او را به سوی سرزنش و مقصر دانستن یهودیان سوق داد.
حرفهای او در جامعه ای با اکثریت ضد یهود مورد انعکاس قرار گرفت.
تا آن زمان، صدها هزار یهودی
در جامعه آلمان ادغام شده بودند،
اما بسیاری از آلمانی ها هنوز آنها را خارجی می پنداشتند.
بعد از جنگ جهانی اول، موفقیت یهودیان منجر به وارد شدن اتهامات زیرزمینی
در رابطه با خرابکاری و سودجویی از جنگ به آنها شد.
نیاز به تأکید بیشتر نیست که این تئوری های توطئه
زاییده ترس،
خشم،
و تعصب بود،
نه واقعیت.
در هر حال، هیتلر با استفاده از آنها به موفقیت رسید.
وقتی او به یک حزب ملی گرای کوچک پیوست
سخنرانی های اغوا کننده او، وی را به رهبری حزب رساند
و اقشار بسیار زیادی را به خود جلب کرد.
تلفیق احساسات یهود ستیزی و و تعصب پوپولیستی
باعث شد که نازی ها کمونیسم و سرمایه داری را به عنوان
توطئه های بین المللی یهودیان برای نابودی آلمان محکوم کنند.
حزب نازی در ابتدا محبوبیت نداشت.
بعد از تلاش ناموفق آنها برای سرنگونی دولت،
فعالیت حزب ممنوع شد.
و هیتلر به جرم خیانت به زندان افتاد.
اما پس از آزادی بعد از حدود یک سال،
او بلافاصله شروع به بازسازی جنبش کردن.
و سپس، در سال ١٩٢٩، رکود بزرگ اقتصادی اتفاق افتاد.
و باعث شد تا بانک های آمریکایی سپرده ها را از آلمان بیرون بکشند.
و این، اقتصاد ناتوان آلمان را یک شبه نابود کرد.
هیتلر از خشم مردم استفاده کرد،
و راه راحت تری به عنوان سپر بلا نشان داد
و قول داد تا شکوه سابق آلمان را به آن برگرداند.
جریان های اصلی سیاسی ثابت کرده بودند که قادر به مدیریت این بحران نیستند
در حالی که جناح چپ مخالف به دلیل مناقشات سیاسی از هم پاشیده بود.
و برخی از عوام نا امید به نازی ها پیوستند
و تنها در دو سال، آرای پارلمانی آنها را از زیر ٣% به بیش از١٨% رساند.
در ١٩٣٢، هیتلر داوطلب ریاست جمهوری شد.
ولی انتخابات را به قهرمان جذاب جنگ ژنرال فون هیندنبرگ باخت.
اما با ٣٦% آراء، هیتلر میزان محبوبیتش را به نمایش گذاشت.
در سال بعد، مشاوران و رهبران اقتصادی
هیندنبرگ را راضی کردند تا هیتلر را صدراعظم کند،
به این امید که از محبوبیت او به سود اهداف خود استفاده کنند.
گرچه صدراعظم تنها مدیر اجرایی پارلمان بود
هیتلر به طور مداوم قدرت این مقام را افزایش داد.
در حالی که حامیان او گروه های شبه نظامی تشکیل داده بودند
و با معترضان در خیابان ها می جنگیدند.
هیتلر ترس از قیام کمونیستی را بهانه کرد
و مدعی شد که او تنها کسی هست که قادر به بازگرداندن قانون است.
سپس در سال ١٩٣٣
یک کارگر جوان متهم شده بود که قصد داشته ساختمان پارلمان را به آتش بکشد.
هیتلر از این فرصت استفاده کرد تا دولت را قانع کند
تا به او قدرت اضطراری اعطا کند.
در طول یک ماه، آزادی رسانه ها پایان یافت
احزاب دیگر منحل شدند،
و قوانین ضد یهودی به تصویب رسید.
بسیاری از طرفداران متعصب هیتلر به عنوان رقیبان احتمالی
بازداشت و اعدام شدند،
و پس از مرگ رئیس جمهور هیندنبرگ در آگوست ١٩٣٤
واضح بود که هیچ انتخابات جدیدی انجام نخواهد شد.
عجیب این که،بسیاری از اقدامات اولیه هیتلر به سرکوب توده نیازی نداشت.
سخنرانیهای او با استفاده از ترس و خشم مردم
حمایت آنها را برای خود و حزب نازی جلب کرد.
فعالان اقتصادی و نخبگان نیز،
در تأیید افکار عمومی
از هیتلر حمایت می کردند.
آنها به خود اطمینان می دادند
که لفاظی های شدید او تنها برای نمایش است.
دهه ها بعد، ظهور هیتلر همچنان زنگ خطری است
از اینکه نهادهای دموکراسی ممکن است چقدر شکننده باشند در مقابل توده های خشمگین
و رهبری که میل به افزایش خشم و بهره برداری از ترس آنها دارد.