เขาเป็นหนึ่งในนักรบที่น่าเกรงขามที่สุด ผู้ซึ่งเคยมีชีวิตอยู่
ที่ชนะศึกสงครามทั่วทั้งภูมิภาคยูเรเชีย
แต่เจงกิสข่านเป็นคนเถื่อนผู้โหดร้าย
หรือเป็นผู้รวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่น เพื่อกรุยทางให้กับโลกยุคใหม่
มาพบกับ "ประวัติศาสตร์ ปะทะ เจงกิสข่าน"
"อยู่ในความสงบด้วย เอาล่ะ วันนี้ใครเป็นจำเลยกันล่ะ
ข่าน!"
"ผมคาดว่าศาลที่เคารพ คงจะรู้จักเจงกิสข่านเป็นอย่างดี"
ขุนศึกแห่งศตวรรษที่ 13 เจ้าของกองทัพที่สังหารคนหลายล้าน
และไม่เหลืออะไรทิ้งไว้ นอกจากทิ้งความเสียหายไว้เบื้องหลัง"
"ขอค้านครับ อย่างแรกเลย มันต้องอ่านว่า เชงกิส ข่านห์"
"งั้นหรือ"
"ในภาษามองโกล ครับ
ไม่ว่ายังไง เขาก็เป็นหนึ่งในผู้นำ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์
ชื่อเกิดของเขาคือ เตมูจิน เขาถูกทิ้งให้ไร้พ่อ และถูกทิ้งให้เป็นเด็กอดอยาก
แต่แล้วก็เอาชนะความขัดแย้งที่มีมานาน เพื่อรวมเผ่ามองโกลเข้าด้วยกัน
และหลอมรวมจักรวรรดิ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เท่าที่โลกเคยพบเห็น
ที่ในที่สุดขยายตัวออกไปจากแปซิฟิก จนถึงใจกลางยุโรป"
"แล้วการรุกรานและสังหาร มันยิ่งใหญ่ตรงไหน
ทางตอนเหนือของจีนเสียประชากรไป 2/3"
"ราชวงศ์จินก่อกวนเผ่าทางตอนเหนือมานานแล้ว
สนับสนุนให้พวกเขาฆ่าฟันกันเอง และจากนั้นก็โจมตีพวกเขา
เจงกิสข่านไม่ได้จะต้องมารับชะตากรรมเดียวกัน
เช่นเดียวกับข่านคนก่อน ที่พยายามจะรวมมองโกล
และการเปลี่ยนแปลงทางประชากร อาจเป็นการบ่งบอกถึงการทำสำมโนครัวที่ไม่ดี
นี่ยังไม่รวมถึงชาวบ้านมากมาย ที่เข้ามาร่วมกับกองทัพของข่าน"
"คุณสามารถที่จะจำแนกจำนวนอะไรก็ได้ตามใจ
แต่พวกเขากวาดล้างเมืองทั้งเมือง รวมทั้งชาวเมืองด้วย"
"ข่านชอบที่จะให้ศัตรูยอมแพ้ และมอบบรรณาการให้
แต่เขาเชื่อมั่นมากในความภักดี และกฎการทูต
เมืองต่าง ๆ ที่ถูกฆ่าล้าง คือเมืองที่แข็งข้อหลังจากยอมแพ้แล้ว
หรือฆ่าทูต
เขาเป็นผู้ที่เข้มงวด เข้าใจความยุติธรรมอย่างลึกซึ้ง"
"หลายต่อหลายครั้ง มันแสดงให้เห็นว่า กองทัพของเขาเถื่อนเกินกว่าความยุติธรรม
อย่างการผ่าเอาทารกที่ยังไม่เกิด ออกมาจากท้องแม่
ใช้นักโทษเป็นดั่งเกาะมนุษย์
หรือใช้กองถมคูเมืองเพื่อให้กองทัพบุกข้ามไป
เอาผู้หญิงทั้งหมดจากเมืองที่ตีได้ --"
"พอแล้ว ป่าเถื่อนสิ้นดี"
"แล้วนั่นมันแย่ไปกว่ากองทัพยุคกลางงั้นหรือ"
"นั่นไม่ใช่ข้ออ้างความป่าเถื่อนของเจงกิสข่าน"
"แต่มันทำให้เจงกิสข่าน เป็นที่ยอมรับได้ในช่วงเวลานั้น
แทนที่จะเป็นผู้ที่กระหายเลือด
อันที่จริง หลังจากการรวมเผ่าต่างๆ ยุติการลักพาตัวเจ้าสาว
ผู้หญิงในมองโกลมีศักดิ์สูงกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่
พวกเขาควบคุมกิจการงานในครัวเรือน
สามารถหย่ากับสามีของพวกเขาได้
และเป็นที่ปรึกษาที่เป็นที่ไว้เนื้อเชื่อใจ
เตมูจินอยู่กับเจ้าสาวคนเดียวของเขาทั้งชีวิต
กระทั่งเลี้ยงลูกชายที่อาจเป็นลูกนอกสมรสของเธอ ราวกับเป็นลูกของตัวเอง"
"ไม่ว่าอย่างไร มรดกที่เจงกิสข่านทิ้งไว้ ก็คือหายนะ
คนกว่า 40 ล้าน ทั่วยูเรเซียถูกสังหาร ในช่วงการพิชิตดินแดนของลูกหลานของเขา
คิดเป็น 10% ของประชากรโลก
นั่นยังไม่รวมถึงต้นเหตุของกาฬโรค
ที่ถูกนำไปยังยุโรป โดยกองทัพแห่งคาฟคาของโกลเดนฮอร์ด
"แต่แน่นอนว่านั่นไม่ได้จงใจสักหน่อย"
"อันที่จริง เมื่อพวกเขาเห็นกองกำลังของตัวเอง ตายด้วยกาฬโรค
พวกเขายิงร่างที่ติดเชื้อนั้นข้ามกำแพงไป"
"แหวะ"
"เรื่องที่คุณกำลังอ้างอยู่นี้
ถูกเขียนขึ้นมากว่าร้อยปีหลังจากเกิดเรื่อง
คุณคิดว่ามันน่าเชื่อถือแค่ไหนกัน
อีกอย่าง ผู้รอดชีวิตได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ของจักรวรรดิ์ที่เจงกิสข่านได้ก่อตั้ง"
"ผลประโยชน์หรือ"
"จักรวรรดิ์มองโกลยอมรับศาสนาของทุก ๆ คน
พวกเขาปฏิบัติกับทหารเป็นอย่างดี เลื่อนยศ ตามความดีความชอบ ไม่ใช่ตามชาติกำเนิด
ก่อตั้งระบบการไปรษณีย์ที่กว้างไกล
และบังคับใช้กฎสากลทางกฎหมาย
นี่ยังไม่รวมถึงการมีส่วนร่วมต่อวัฒนธรรม"
"คุณหมายถึงอย่างที่ฮูลากู ข่าน การทำลายล้างแบกแดด
ที่เป็นเมืองหลวงทางวัฒนธรรมในยุคนั้น น่ะหรือ
ห้องสมุด โรงพยาบาล และวังต่าง ๆ ถูกเผา คลองต่าง ๆ ถูกฝังอย่างไรเหตุผล
"แบกแดดน่ะโชคไม่ดี
แต่คาลิฟของพวกเขาปฏิเสธที่จะยอมแพ้
และฮูลากูต่อมาก็ถูกลงโทษโดยเบอร์ก ข่าน เพราะการทำลายล้างอย่างไม่เชื่อฟัง
มันไม่ใช่นโยบาลของมองโกล ที่จะทำลายวัฒนธรรม
โดยปกติแล้วพวกเขาไว้ชีวิตหมอ นักวิชาการ และผู้มีความรู้จากสถานที่ถูกเอาชนะ
และย้ายพวกเขาไปยังทั่วอาณาจักรของพวกเขา
เป็นการกระจายความรู้ไปทั่วโลก"
"แล้วการทำลายล้าง คีแวน รัส (Kievan Rus)
ปล่อยให้คนเหล่าตกอยู่ในยุคมืดล่ะ
แม้แต่ตอนนั้นยุคฟื้นฟูได้แผ่ขยาย ไปทั่วยุโรปตะวันตกแล้ว"
"ยุโรปตะวันตกแทบจะไม่สงบสุขเลย
เสถียรภาพของกฎหมายมองโกล ทำให้เส้นทางสายไหมรุ่งเรืองอีกครั้ง
ทำให้เกิดการค้าและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม ระหว่างตะวันออกและตะวันตก
และมรดกของมันก็หล่อหลอมรัสเซียและจีน จากการปกครองแบบเจ้าผู้ครองแคว้น
มาเป็นรัฐที่รวมกันเป็นหนึ่ง
อันที่จริง นานหลังจากจักรวรรดิ์
ลูกหลานของ เจงกิส ข่าน สามารถพบได้
ท่ามกลางขุนนางผู้ปกครองทั่วทั้งยูเรเซีย"
"ไม่น่าแปลกใจที่ทรราชจะให้แรงบันดาลใจ กับทรราชในอนาคต"
"เรียกเขาให้ระวังหน่อย คุณอาจเกี่ยวข้องกับเขาก็ได้นะ"
"ว่าไงนะ"
"คน 16 ล้านคนทุกวันนี้ เป็นลูกหลานของเจงกิส ข่าน
นั่นคือหนึ่งใน 200 คน"
จะมีผู้พิชิตที่ยิ่งใหญ่สักคน ต้องมีคนเป็นผู้พิชิตอีกล้าน ๆ
เรื่องราวของใครล่ะที่จะยังอยู่รอด
และความโดดเด่นทางประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรมของผู้นำ
มีน้ำหนักไปมากกว่าความตาย ที่พวกเขาเป็นต้นเหตุหรือเปล่า
นี่คือคำถามที่เกิดขึ้น เมื่อเรานำประวัติศาสตร์ขึ้นมาพิจารณาสอบสวน