تصور کنید پلیس متهمان را به خط کرده و از ده شاهد عینی میخواهد
که هویت سارق بانک را با توجه به آنچه از وقوع حادثه به یاد دارند شناسایی کنند
اگر شش نفر از آنها یک نفر را انتخاب کنند٬
با احتمال خوبی این همان مجرم است٬
و اگر هر ده نفر یک انتخاب داشته باشند٬
ممکن است فکر کنید که مو لای درزش نمیرود٬
اما اشتباه میکنید.
برای بیشتر ما٬ این مسئله عجیب به نظر میرسد.
از همه اینها گذشته٬ بخش اعظم اجتماع ما بر پایه رای اکثریت و نظر جمع بنا شده است٬
چه در سیاست٬
تجارت٬
یا سرگرمی.
پس طبیعی است که فکر کنیم اجماع بیشتر٬ بهتر است.
و پایین تر از حدی خاص٬ معمولا هم هست.
اما گاهی اوقات٬ هرچه به توافق کامل نزدیک تر میشوید٬
نتیجه غیر قابل اطمینان تر میشود.
به این مسئله تناقض اتفاق آراء گفته میشود.
کلید درک این تناقض آشکار
در مد نظر قرار دادن عدم قطعیت در سرتاسر مسئله است
با توجه به نوع شرایطی که در آن قرار گرفتهاید.
به طور مثال٬ اگر از شاهدان میخواستیم که سیب را در این صف شناسایی کنند٬
از وجود توافق کامل در نظرات متعجب نمیشدیم.
اما در مواردی که دلیلی برای مشاهده کردن اختلاف نظر داریم٬
همچنین باید شاهد توزیعهای متنوع باشیم.
اگر صد بار یک سکه را بالا بیاندازید٬
انتظار خواهید داشت که در حدود ۵۰٪ موارد شیر بیاید.
اما اگر نتایج شما به ۱۰۰٪ شیر نزدیک شد٬
شک میکنید که احتمالا شکلی وجود دارد٬
نه در هر بار بالا انداختن سکه٬
بلکه در خود سکه.
البته تشخیص هویت به اندازه بالا انداختن سکه تصادفی نیست٬
اما به اندازه تشخیص سیب از میان موزها هم واضح نیست.
در واقع٬ تحقیقی در سال ۱۹۹۴ نشان داد که تا ۴۸٪ از شاهدان عینی
هویت شخص اشتباهی را تشخیص میدهند٬
حتی زمانی که عده زیادی از تصمیم خود اطمینان دارند.
خاطراتی که بر اساس مشاهدات کوتاه شکل میگیرند میتوانند غیر قابل اعتماد باشند٬
و معمولا ما دقت خود را بیش از اندازه تخمین میزنیم.
با دانستن همه این ها٬
یک توافق کامل در تشخیص هویت کم کم از یک جرم قطعی فاصله میگیرد٬
و بیشتر شبیه یک خطا در سیستم میشود٬
یا یک انحراف از جواب در صف متهمین.
و خطاهای سیستمی فقط در رابطه با قضاوتهای انسانی به وجود نمیآیند.
از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۸ ٬
یک DNA مونث خاص در تمام صحنههای جرم کل اروپا یافت میشد٬
و یک قاتل فراری را مجرم نشان میداد که لقب شبه هیلبرون را گرفته بود.
اما مدرک DNA دقیقا قابل استناد نبود چون اشتباه بود.
مشخص شد که همه پنبههای مورد استفاده در جمع آوری نمونههای DNA
تصادفا در کارخانه سازنده آنها توسط یکی از زنان کارگر آلوده شده است.
در موارد دیگر٬ خطای سیستمی خود را در تقلبهای عمدی نشان میدهد٬
مثل رفراندوم ریاست جمهوری سال ۲۰۰۲ توسط صدام حسین٬
که ادعا شد که مشارکت در انتخابات ۱۰۰٪ بوده و تصادفا همه ۱۰۰٪ رای دهندگان رای مثبت
به یک دوره هفت ساله دیگر دادهاند.
وقتی از این جنبه به آن نگاه کنید٬
تناقض اتفاق آرا آن قدرها هم متناقض به نظر نمیرسد.
موافقت کامل هنوز هم از نظر تئوری ایده آل است٬
مخصوصا در شرایطی که انتظار دارید احتمال اختلاف و عدم قطعیت کم باشد٬
اما در عمل٬
رسیدن به آن در شرایطی که توافق کامل به شدت دور از ذهن است
باید به ما نشان دهد که احتمالا یک عامل پنهان در حال تاثیر گذاری بر سیستم است.
هرچند ما برای رسیدن به هماهنگی و اتفاق نظر تلاش میکنیم٬
در بسیاری شرایط٬ خطا و عدم توافق باید به صورت طبیعی در نظر گرفته شوند.
و اگر یک نتیجه بی نقص برای حقیقت داشتن زیادی خوب به نظر میرسید٬
احتمالا اشتباه است.