Jedne są dłuższe od płetwala błękitnego.
Inne niewiele większe od ziarnka piasku.
Pewien gatunek dysponuje jednym z najbardziej śmiercionośnych jadów.
Inny umożliwia przełomowe badania w dziedzinie biologii.
Zamieszkują oceany od prawie pół miliarda lat.
Mają się świetnie pomimo ciągłych zmian wód, w których żyją.
Meduzy są morskimi stworzeniami o miękkich ciałach i nie są rybami.
Są zaliczane do zróżnicowanej grupy galaretowatego zooplanktonu.
Zooplankton to stworzenia dryfujące w oceanach.
Jest ponad 1000 gatunków meduz,
a wiele stworzeń jest z nimi mylonych.
Charakterystyczną cechą meduz jest półprzezroczysty dzwon
zrobiony z delikatnej mezoglei.
Upchana między dwie warstwy naskórka,
mezogleja składa się w 95% z wody, którą wiążą włókna białkowe.
Meduza przemieszcza się, kurcząc i rozluźniając dzwon.
Nie mają mózgu ani rdzenia kręgowego,
ale sieć neuronów wewnątrz dzwonu
tworzy szczątkowy układ nerwowy,
który wyczuwa prądy oceanu i dotyk innych zwierząt.
Meduzy nie mają też typowych układów trawiennych.
Ci galaretowaci mięsożercy jedzą plankton i inne małe morskie stworzenia
przez dziurę w spodniej części dzwonu.
Warstwa komórek wewnątrz absorbuje składniki odżywcze,
a odpady wydalane są przez tę samą dziurę.
Prosta anatomia meduz wcale nie oznacza,
że są zwyczajne.
Pewna gromada kostkowców ma 24 oczy.
Naukowcy sądzą, że ten gatunek umie widzieć kolory i obrazy
nawet z tak prostym układem nerwowym.
Mają cztery oczy na czułkach zagiętych w górę.
Pozwala to meduzie rozejrzeć się nad powierzchnią wody
za koronami drzew namorzynowych, gdzie żeruje.
Mogą być jedynymi istotami
mającymi 360-stopniowe pole widzenia.
Parzydełka pomagające meduzom w polowaniu i samoobronie
to ich wizytówka.
Naskórek meduz pełen jest nematocytów,
pęcherzyków z długimi nićmi przypominającymi zatrute harpuny.
Gdy tylko się je podrażni, wyrzucają nici z dużą prędkością.
Prędkość wyrzutu jadu do ofiary
jest 550 razy większa od najmocniejszego ciosu Mike'a Tysona.
Jad niektórych meduz powoduje mrowienie,
z kolei jad innych powoduje poważne uszkodzenia skóry.
Jad pewnego kostkowca może zabić człowieka w niecałe pięć minut.
Jest jednym z najmocniejszych jadów na świecie.
Inne supermoce meduz są mniej groźne.
Pewien gatunek świeci na zielono, gdy jest pobudzony.
Dzieje się to za pomocą biofluorescencji, białka zielonej fluorescencji,
w skrócie GFP.
Naukowcy wyizolowali gen GFP
i umieją wszczepić go do DNA innych komórek.
Działa w nich jak boja świetlna,
zaznacza modyfikacje genetyczne
i pokazuje drogę badanych cząsteczek.
Badacze użyli światła GFP w celu obserwacji rozrostu komórek rakowych,
śledzenia rozwoju choroby Alzheimera
i do poznawania wielu innych procesów biologicznych.
Opracowanie narzędzi i technik związanych z GFP
zapewniło trzem naukowcom roku Nagrodę Nobla w 2008 roku
i kolejnym trzem w 2014 roku.
Ale to meduzy odnoszą najwięcej sukcesów w dziejach Ziemi.
Wiekowe skamieliny pokazują, że meduzy zamieszkują morza
już od 500 milionów lat
lub nawet od 700 milionów lat.
To dłużej niż inne wielonarządowe zwierzęta.
Gdy inne morskie zwierzęta toczą walkę o przetrwanie
w cieplejszych i kwaśniejszych oceanach,
meduzy mają się świetnie,
a ich liczebność nawet wzrasta.
Niektóre z nich składają aż 45 000 jaj
w ciągu jednej nocy.
Istnieją meduzy, których strategia przetrwania
przypomina fantastykę naukową.
Gdy nieśmiertelna meduza choruje, starzeje się lub stresuje,
niektóre komórki mogą przejść całkowite przeobrażenie.
Mały dzwon i macki rozpadają się
i zmieniają w niedojrzałego polipa,
który jest nowym klonem rodzica.
Dotychczas to jedyne zwierzęta,
które znalazły lukę i obaliły śmierć.
To bardzo zaawansowane jak na gatunek, który składa się w 95% z wody
i jest starszy od dinozaurów.