ฉันไม่เคยคิดเคยฝัน
ว่ามือวางระเบิดพลีชีพอายุ 19 ปี
จะเป็นคนสอนบทเรียนที่มีค่ากับฉัน
แต่เขาสอนค่ะ
เขาสอนฉันให้ไม่มีวันทึกทัก
เรื่องของคนที่เราไม่รู้จักเป็นอันขาด
เช้าวันพฤหัสบดี ในเดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 2005
มือวางระเบิดกับฉัน
เลือกขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน ในเวลาเดียวกัน โดยที่ไม่รู้มาก่อน
เรายืนห่างกันแค่ไม่กี่ฟุตเอง
ฉันไม่เห็นเขาหรอกค่ะ
เอาจริง ๆ แล้ว ฉันไม่เห็นใครเลย
เป็นเหมือนตามปกติ ที่ไม่มีใครมองใครตอนอยู่บนรถไฟ
แต่ฉันว่าเขาคงเห็นฉัน
ฉันเดาว่าเขาคงมองพวกเราทุกคน
ขณะที่มือเขาสัมผัสอยู่กับปุ่มกดระเบิด
ฉันก็สงสัยอยู่บ่อย ๆ ว่าตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่
โดยเฉพาะในช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้าย
ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว
เขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่า หรือทำให้ฉันที่มีชื่อว่า จิล ฮิคส์ พิการ
เขาไม่รู้จักฉัน
ไม่เลยค่ะ
แต่เขากลับเลือกที่จะตราหน้า
ว่าฉันผิดและไม่เป็นที่ต้องการ
ฉันกลายเป็นศัตรู
สำหรับเขาแล้วฉันเป็น "คนอื่น"
"พวกนั้น" ไม่ใช่ "พวกเรา"
คำตราหน้าว่า "ศัตรู" ช่วยทำให้เขามองว่าเราไม่ใช่คน
ช่วยดลใจให้เขากดระเบิด
เขาไม่ได้เลือกคนหรอกค่ะ
แค่ในขบวนที่ฉันอยู่ 26 ชีวิตอันมีค่าก็ถูกพรากไป
ฉันเองก็เกือบเป็นหนึ่งในนั้น
ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงชั่วอึดใจ
เหมือนเราดูดให้จมสู่ความมืดมิด
ซึ่งมันเหมือนจริงเสียยิ่งกว่าจริง
กับการเดินฝ่าน้ำมันในจินตนาของฉัน
เราไม่รู้หรอก ว่าเราเป็นศัตรูกัน
เราเป็นเพียงคนที่สัญจรไปมา คนที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน
ทำตามมารยาทบนรถไฟ
ไม่สบตาใคร
ไม่คุย
ไม่สนทนาอะไรกับใครทั้งนั้น
แต่เมื่อความมืดเลือนหายไป
เราเอื้อมเข้าหากัน
เราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
เราตะโกนบอกชื่อตัวเอง
เหมือนเวลาเช็คชื่อในชั้นเรียน
รอคนอื่นตอบ
"ฉันชื่อจิล ฉันอยู่ที่นี่
ฉันยังมีชีวิต
โอเคนะ"
"ฉันชื่อจิล
อยู่ตรงนี้
ยังมีชีวิตอยู่
โอเคนะ"
ฉันไม่รู้จักเอลิสัน
แต่ฉันคอยฟังเธอตอบมา ทุก ๆ สองสามนาที
ฉันไม่รู้จักริชาร์ด
แต่มันสำคัญสำหรับฉันที่เขารอดชีวิต
ฉันก็บอกพวกเขา
ไปแค่ชื่อต้น
พวกเขาไม่รู้
ว่าฉันเป็นหัวหน้าแผนก ของสภาการออกแบบ
และนี่คือกระเป๋าใบเก่งของฉัน
ที่ถูกกู้ได้จากเช้าวันนั้นเช่นกันกัน
พวกเขาไม่รู้ว่าบทความฉันถูกตีพิมพ์ ลงวารสารสถาปัตย์และการออกแบบ
ไม่รู้ว่าฉันเป็นสมาชิกราชสมาคมศิลปะ
ไม่รู้ว่าฉันใส่ชุดสีดำ --
ตอนนี้ก็ยังใส่อยู่ --
ไม่ว่าฉันสูบซิการ์ริลโล
เดี๋ยวนี้ฉันไม่ได้สูบแล้วล่ะค่ะ
ฉันดื่มจินและดู TED Talks
แน่ล่ะค่ะ ฉันไม่เคยคิดเคยฝัน ว่าวันหนึ่งฉันจะมายืน
มาปรับสมดุลร่างกายตัวเอง บนขาเทียมสองข้าง
มาเป็นผู้บรรยาย
ฉันเป็นสาวชาวออสเตรเลีย ที่ตอนนั้น กำลังทำสิ่งที่น่าทึ่ง อยู่ในกรุงลอนดอน
และฉันก็ไม่พร้อมให้มันจบแต่เพียงแค่นั้น
ฉันตั้งมั่นว่าต้องรอดให้ได้
ฉันถึงขนาดใช้ผ้าพันคอ เป็นตัวขันชะเนาะขาท่อนบนทั้งสองข้าง
และปิดกั้นทุกอย่างและทุกคนออกไป
เพื่อตั้งสติและฟังแต่เสียงของตัวเอง
ใช้แค่สัญชาตญาณในการนำทาง
ฉันบังคับให้ตัวเองหายใจช้า ๆ
ฉันยกต้นขาขึ้น
ฉันสั่งให้ตัวเองนั่งหลังตรง
และฝืนตัวเองให้ถ่างตาเอาไว้
ฉันอดทนอยู่เกือบชั่วโมง
ช่วงเวลาหนึ่งชั่วโมง ที่ใช้ทบทวนชีวิตที่ผ่านมา
จนถึงวินาทีนั้น
บางทีฉันน่าจะทำให้มากกว่านี้
น่าจะใช้ชีวิตให้เต็มที่กว่านี้ ออกไปเห็นโลกให้มากกว่านี้
บางที ฉันน่าจะออกไปวิ่ง เต้นรำ เรียนโยคะ
แต่สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญ และความสนใจตลอดมาคือการงาน
ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อทำงาน
ชื่อและตำแหน่งบนนามบัตร
มีความหมายสำหรับฉัน
แต่มันไม่มีความหมายอะไรเลย ในอุโมงค์รถไฟใต้ดินวันนั้น
กว่าจะถึงตอนที่ฉันรู้สึกตัว ว่าเจ้าหน้าที่กู้ภัย
กำลังแตะตัวฉัน
ฉันไม่เหลือแรงจะพูดแล้ว
พูดไม่ได้แม้แต่คำสั้น ๆ อย่าง "จิล"
ฉันยอมยกร่างกายของฉัน ให้เป็นภาระของพวกเขา
ฉันทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้แล้ว
และต่อจากนี้ชีวิตฉันอยู่ในมือพวกเขา
ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้
ว่าความเป็นมนุษย์มีหน้าตาอย่างไร
ก็ตอนที่ฉันเห็นป้ายประจำตัว
ที่พวกเขาติดให้ฉัน ตอนส่งฉันไปโรงพยาบาล
มันเขียนว่า
"ผู้รอดชีวิตไม่ทราบชื่อ เพศหญิง"
ผู้รอดชีวิตไม่ทราบชื่อ เพศหญิง
คำไม่กี่พยางค์นี่คือของขวัญของฉัน
สิ่งที่มันบอกฉันอย่างชัดเจน
คือชีวิตฉันปลอดภัยแล้ว
ด้วยเหตุผลเดียวคือเพราะฉันเป็นมนุษย์
ความแตกต่างทั้งหลายไม่ใช่เรื่องสำคัญ
สำหรับเจ้าหน้าที่กู้ภัย ที่พร้อมทุ่มเททุกอย่าง
เพื่อช่วยชีวิตฉัน
เพื่อช่วยชีวิตคนไม่ทราบชื่อ ให้ได้มากที่สุด
และยอมกระทั่งเสี่ยงชีวิตตนเอง
สำหรับพวกเขาแล้ว มันไม่สำคัญเลยว่าฉันจะรวยหรือจน
ผิวของฉันจะเป็นสีอะไร
ฉันจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย
ฉันชอบเพศไหน
ลงคะแนนเลือกใคร
มีการศึกษาดีหรือเปล่า
มีศาสนาหรือไม่
ไม่มีเรื่องไหนสำคัญ
ไปมากกว่าความที่ฉันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ฉันมองว่าตัวเองเป็นข้อเท็จจริงที่มีชีวิต
เป็นข้อพิสูจน์
ว่าความรักและความเคารพที่ไร้เงื่อนไข ไม่ได้แค่ช่วย
แต่มันยังเปลี่ยนแปลงชีวิตอีกด้วย
นี่คือภาพอันน่าทึ่งของเจ้าหน้าที่กู้ภัย ที่ช่วยฉัน ภาพของแอนดี้กับฉัน
ที่เพิ่งถ่ายเมื่อปีที่แล้ว
สิบปีหลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น
ภาพของพวกเราสองคนเดินแนบชิดกัน
ฝ่าช่วงความโกลาหล
มีคนคอยจับมือฉันไม่ห่าง
มีคนคอยลูบหน้าปลอบประโลม
ฉันรู้สึกยังไงน่ะหรือคะ
ฉันรู้สึกถึงรัก
สิ่งที่เป็นโล่คอยกำบังฉัน จากความเกลียดชังและการจองเวร
สิ่งที่ทำให้ฉันกล้าจะพูดว่า
ให้มันจบลงแค่นี้เถิด
คือความรัก
ฉันได้รับความรัก
ฉันเชื่อว่าความเป็นไปได้ ที่เราจะเปลี่ยนแปลงโลกด้วยความรัก
นั้นมากมายเหลือเกิน
เพราะฉันรู้ซึ้งว่า พวกเราสามารถทำอะไรได้
ฉันเชื่อในความดีงามของมนุษยชาติ
เรื่องนี้ทิ้งปมให้ฉันต้องทบทวน
และคำถามให้พวกเราทุกคนลองขบคิด
สิ่งที่รวมใจเราเข้าด้วยกัน ไม่ได้ยิ่งใหญ่ กว่าสิ่งที่ทำให้เราแตกแยกหรือ
จำเป็นด้วยหรือที่ต้องมีโศกนาฏกรรม หรือหายนะ
เพื่อทำให้เรารู้สึกว่าพวกเราทุกคน ผูกพันเป็นสายพันธุ์เดียวกัน
ว่าเป็นมนุษย์เหมือน ๆ กัน
และเมื่อไรกัน ที่เราจะใช้ปัญญาแห่งยุคสมัยนี้
เพื่อก้าวผ่านแค่การอดทนกับอีกฝ่าย
และเปลี่ยนมันเป็นการยอมรับ
คนที่เราตราหน้าไว้ จนถึงวันที่มีโอกาสได้รู้จักเขาจริง ๆ
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)