طی چند ماه گذشته، فقط با یک چمدان لباس
سفرهای چند هفته ای پشت هم داشتم.
یک روز، به یک مراسم مهم دعوت شدم،
و می خواستم لباسی بخصوص و نو برای آن بپوشم.
پس داخل چمدانم را وارسی کرده و چیزی برای پوشیدن نیافتم.
شانس آوردم که آنروز در کنفرانس تکنولوژی بودم،
و به پرینتر سه بعدی دسترسی داشتم.
پس بسرعت در کامپیوترم دامنی طراحی کرده،
و فایل آنرا در پرینتر لود کردم.
خیلی ساده یه شبه تکه ها را پرینت کرد.
منم صبح روز بعد، براحتی تکه ها را برداشتم،
در اتاق هتلم، آنها را بهم وصل کرده،
و این در حقیقت همان دامنه که الان پوشیدم.
(تشویق)
خُب این البته اولین باری نبود که لباس پرینت کردم.
در سالهای آخر مدرسه طراحی مد،
تصمیم گرفتم کل مجموعه مد را از خانه ام امتحانی بصورت سه بعدی پرینت کنم.
مشکل این بود که چیز زیادی از پرینت سه بعدی نمی دانشتم،
و فقط نه ماه فرصت داشتم از پرینت پنج نوع مدل شیک سر دربیارم.
همیشه وقتی در خونه کار می کنم بیشترین احساس خلاقیت را دارم.
عاشق امتحان کردن جنسهای جدید هستم،
و همیشه سعی دارم روشهای جدیدی برای تولید
نفیس ترین پارچه ها برای پروژه های مد خود ابداع کنم.
عاشق این بودم که به کارخانه های قدیمی و مغازه های عجیب سر بزنم
و دنبال ته مانده پودرهای عجیب غریب و اجناس غیرعادی بگردم،
بعد بیارمشون خانه و روی آنها امتحان کنم.
همانطور که شاید تصور کنید،
هم اتاقی من اصلا این کارها رو دوست نداشت.
(خنده حضار)
بدین ترتیب تصمیم گرفتم با ماشینهای بزرگ کار کنم،
آنهایی که در اتاق پذیرایی ام جا نمی شدند.
عاشق کارهای منسجم و سفارشی هستم
که بتوانم با انواع تکنولوژی های مد انجام دهم،
مثل ماشینهای بافت و برش لیزری و پرینت ابریشمی.
یکی از تعطیلات تابستان، بعنوان کارآموز اینجا به نیویورک آمدم
تا درخانه مد در چاینا تاون شرکت کنم.
روی دو لباس فوق العاده که بصورت سه بعدی پرینت شدند کار کردیم.
محشر بودند -- همانطور که در اینجا ملاحظه می کنید.
اما چند مشکل باهاشون داشتم.
از پلاستیک سخت ساخته شده بودند بنابراین بسیار شکننده بودند.
مدلها نمی توانستند باهاشون بنشینند،
و حتی زیر دستهایشان خراش برداشت.
با وجود پرینت سه بعدی، طراحان آزادی عمل بسیار بیشتری داشتند
تا لباسها دقیقا همان شکلی که می خواستند بنظر بیایند،
اما هنوز، محتاج پرینترهای صنعتی بزرگ و گران بودند
که در کارگاهی دور از استدیوی آنها قرار دارند.
اواخر آن سال، دوستی یک گردنبند بهم داد که سه بعدی پرینت شده بود،
از یک پرینتر خانگی.
می دانستم که این پرینترها نسبت به آنهایی که در کارآموزی استفاده کردیم،
خیلی ارزانتر و قابل دسترس تر هستند.
پس به گردنبند نگاهی انداختم،
و سپس فکر کردم، "اگر بتوانم در خانه یک گردنبند پرینت کنم،
چرا نتوانم لباسهایم را هم پرینت کنم؟"
از این ایده خیلی خوشم اومد که مجبور نیستم به بازار رفته
پارچه ای انتخاب کنم که دیگری برای فروش انتخاب کرده
خیلی راحت می تونم آنها را مستقیما" در خانه طراحی و پرینت کنم.
یک محیط آموزشی کوچک پیدا کردم،
که در آن هر آنچه از پرینت سه بعدی می دانم را فرا گرفتم.
بلافاصله، آنها کلید کارگاه را به من دادند،
بنابراین می توانستم هر شب تا هر وقت شب بخواهم آزمایش کنم.
چالش اصلی یافتن الیاف درست برای پرینت لباس بود.
خُب، الیاف چیست؟
الیاف موادی است که در پرینتر پر می کنید.
و من حدود یک ماهی را صرف آزمایش PLA
که ماده ای سفت، زبر و شکننده است کردم.
پیشرفت غیر منتظره وقتی بود که با فیلافلکس آشنا شدم،
که نوعی جدید از الیاف است.
بسیار محکم در عین حال انعطاف پذیر است.
و با آن توانستم اولین پارچه را پرینت کنم،
کت قرمزی که در آن کلمه "لیبرتی"
به زبان فرانسه یعنی "آزادی"
بافته شده بود.
این کلمه را انتخاب کرده چون احساس قدرت و آزادی می کردم
وقتی قادر بودم که براحتی در منزل خود پارچه ای را طراحی
و سپس خودم آنرا پرینت کنم.
و در واقع، براحتی می توانید این کت را دانلود کرده،
و به آسانی کلمه آنرا به هر چیز دیگری تغییر دهید.
مثلا، اسم خودتان یا اسم عشقتان.
(خنده حضار)
خُب، صفحات پرینتر کوچک هستند،
پس می بایست درست مثل یک پازل قطعات پارچه را کنار هم بگذارم.
و می خواستم چالش دیگری را نیز حل کنم.
مایل بودم پارچه هایی را پرینت کنم
که درست مثل جنس پارچه های معمولی که استفاده می کنم باشند.
اینجا بود که فایلی پیدا کردم که در دسترس عموم بود
کارمعماری که نقشی که عاشقشم را طراحی کرده بود.
و با آن توانستم پارچه ای زیبا پرینت کنم،
که درست مثل یک جنس پارچه معمولی مورد استفاده ام باشد.
در واقع حتی یک کم شبیه تور است.
خُب من فایل آن معمار را برداشته و تعدیل کردم، تغییرش داده، باهاش بازی کردم --
انواع مختلف را ازش ساختم.
و لازم بود ١٥٠٠ ساعت دیگر پرینت کنم
تا کل مجموعه ام را پرینت کنم.
پس شش پرینتر را به خانه آورده و بیست و چهار ساعته پرینت می کردم.
و این واقعا پروسه کُندی است،
اما بخاطر داشته باشیم که اینترنت هم ٢٠ سال پیش خیلی کُند بود،
پس پرینت سه بعدی هم سرعت می یابد
و در کوتاه زمانی قادر خواهید بود که تی شرت خود را در خانه پرینت کنید
در تنها چند ساعت یا حتی چند دقیقه.
بسیار خُب، مایلید ببینید چه شکلی است؟
بله!
(تشویق)
ربکا یکی از پنج لباس طراحی مرا پوشیده است.
تقریبا هر چیزی که پوشیده را من در خانه پرینت کردم.
حتی کفشهایش پرینت شدند.
حضار: عجب!
حضار: جالبه!
(تشویق)
متشکرم ربکا.
ممنون از شما.
بدین ترتیب گمان می کنم در آینده، مواد متحول شده،
و حس و شکلی مثل جنسهایی که امروزه می شناسیم می گیرند،
مثل نخ یا ابریشم.
تصور کنید لباسهایی را بسازید که دقیقا برا اساس اندازه شما باشند.
یه روزی موسیقی یک چیز فیزیکی بود.
باید به فروشگاه صوتی رفته و سی دی می خریدید،
اما حالا براحتی موسیقی را دانلود می کنید،
موسیقی دیجیتال
مستقیم روی تلفن تان.
مد نیز چیزی بسیار فیزیکی است.
و برام جالبه بدونم دنیای ما چه شکلی خواهد شد
وقتی لباسها یمان دیجیتالی باشه، درست مثل این دامن.
بسیار سپاسگزارم.
(تشویق)
(متشکرم)
(تشویق)