Ik ben een toerisme-ondernemer en een vredesopbouwer,
maar dat is niet hoe ik ben begonnen.
Ik herinner me dat ik als 7-jarige televisie aan het kijken was
en zag dat mensen stenen gooiden
en dacht: dit moet leuk zijn om te doen.
Dus ik ging de straat op en gooide met stenen,
zonder te beseffen dat ik de stenen naar Israëlische auto's moest gooien.
In plaats daarvan stenigde ik de auto's van mijn buren. (Gelach)
Ze waren niet blij met mijn vaderlandsliefde.
Dit is een foto met mijn broer.
Dit ben ik, de kleine en ik weet wat jullie denken:
"Je zag er zo schattig uit, wat is er in hemelsnaam gebeurd?"
Mijn broer, die ouder is dan ik,
werd gearresteerd toen hij 18 was,
meegenomen naar de gevangenis wegens stenen gooien.
Hij werd in elkaar geslagen toen hij ontkende dat hij dat gedaan had.
Dit veroorzaakte interne verwondingen
waaraan hij vlak na zijn vrijlating overleed.
Ik was boos, ik was verbitterd,
en het enige wat ik wilde was wraak nemen.
Maar dat veranderde toen ik 18 was.
Ik besloot dat ik Hebreeuws nodig had om een baan te kunnen vinden
en in dat klaslokaal waar ik Hebreeuws studeerde
kwam ik voor het eerst Joden tegen die geen soldaten waren.
We hadden dingen gemeen, zoals het feit dat ik van countrymuziek hou,
wat erg vreemd is voor een Palestijn.
Toen realiseerde ik me ook
dat er een muur is van woede, haat en onwetendheid, die ons scheidt.
Ik besloot dat het niet uitmaakte wat er met me gaat gebeuren.
Het belangrijkste is hoe ik ermee omga.
Daarom besloot ik mijn leven toe te gaan wijden
aan het afbreken van de muren die mensen van elkaar scheiden.
Dit doe ik op vele manieren.
Toerisme is er één van, maar ook media en scholing.
Je denkt misschien, zou toerisme echt voor verandering kunnen zorgen?
Kan het muren afbreken? Ja.
Toerisme is de beste, meest duurzame manier om deze muren af te breken
en een verantwoorde manier waarmee we met elkaar in contact kunnen komen
en vriendschappen kunnen creëren.
In 2009 werd ik mede-oprichter van Mejdi Tours,
een sociale onderneming die zich richt op het verbinden van mensen.
Met twee Joodse vrienden, trouwens.
De manier waarop we het aanpakten
was bijvoorbeeld dat we in Jeruzalem twee reisleiders hadden,
een Israëliër en een Palestijn die samen de tripjes begeleidden
en vertelden over geschiedenis en archeologie en conflicten
vanuit totaal verschillende invalshoeken.
Ik weet nog dat ik een tripje begeleidde samen met mijn vriend Kobi --
van een Joodse congregatie uit Chicago, dit was in Jeruzalem --
en we namen ze mee naar een vluchtelingenkamp, een Palestijns kamp
en daar kregen we heerlijk te eten.
Dit is trouwens mijn moeder. Ze is tof.
En dat is het Palestijnse gerecht maqluba.
Het betekent "ondersteboven."
Je kookt rijst en kip, en zet het daarna op z'n kop.
Het is de beste maaltijd ooit.
En daar aten we samen.
Toen was er een bandje met Israëliërs en Palestijnen
en deden we even aan buikdansen.
Als je niet weet hoe het moet, zal ik het je straks leren.
Maar toen we vertrokken waren allebei de kanten
aan het huilen omdat ze niet weg wilden.
Drie jaar laten bestaan deze verhoudingen nog steeds.
Stel je eens voor dat de 1 miljard mensen
die jaarlijks op deze manier internationaal reizen
niet met de bus van de ene naar de andere plek gebracht worden,
van het ene hotel naar het andere,
niet vanuit hun bus foto's nemen van mensen en culturen,
maar echt in contact komen met mensen.
Ik herinner me dat een groep moslims uit het Verenigd Koninkrijk
het huis van een Joods- Orthodoxe familie bezocht
en hun eerste vrijdagavond- diner at, het sabbat-diner.
Ze aten samen 'hamin', een Joods gerecht, een stamppot.
Na een tijdje beseften ze
dat hun families 100 jaar geleden
uit dezelfde plek in Noord-Afrika kwamen.
Dit is geen profielfoto voor je Facebook.
Dit is geen ramptoerisme.
Dit is de toekomst van reizen
en ik nodig jullie uit om mee te doen en anders te gaan reizen.
Overal ter wereld gebeurt het al,
van Ierland tot Iran tot Turkije
en we zien onszelf overal heen gaan om de wereld te veranderen.
Dankjewel.
(Applaus)