Εξελίσσεται ένα περιβαλλοντικό μυστήριο,
που ξεκινάει με μια φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια
η οποία αποκαλύπτει μια καταστροφή παγκόσμιων διαστάσεων.
Μία μέρα παρατηρείτε ότι το μέλι που απλώνετε στο ψωμί το πρωί
είναι πιο ακριβό.
Αντί να το αντικαταστήσετε με μαρμελάδα,
ερευνάτε την αιτία της αύξησης της τιμής.
Αυτό που βρίσκετε είναι σοκαριστικό.
Ο αριθμός των εξημερωμένων μελισσών στις ΗΠΑ
μειώνεται με ανησυχητικό ρυθμό.
Η μείωση εμφανίζεται υπερβολικά μεγάλη
για να εξηγηθεί μόνο από τις συνήθεις αιτίες θανάτου των μελισσών:
ασθένειες, παράσιτα ή λιμός.
Σε μια συνηθισμένη σκηνή εγκλήματος
δεν έχουν μείνει σχεδόν καθόλου ενήλικες μέλισσες στην κυψέλη,
εκτός, ίσως, από μία μοναχική βασίλισσα και μερικούς ακόμη επιζήσαντες.
Είναι γεμάτη από ανέγγιχτα αποθέματα τροφής
και ένα γένος από αγέννητες προνύμφες,
υποδηλώνοντας ότι οι ενήλικες έφυγαν χωρίς να τις περιμένουν να εκκολαφθούν.
Αλλά αυτό που είναι ιδιαιτέρως αλλόκοτο
είναι ότι δεν υπάρχει αποκαλυπτική σωρός
νεκρών ή ετοιμοθάνατων μελισσών κοντά.
Ή ξέχασαν το δρόμο επιστροφής στην κυψέλη,
ή απλώς εξαφανίστηκαν.
Αυτές οι μυστηριώδεις εξαφανίσεις δεν είναι καινούριες.
Οι άνθρωποι συλλέγουν μέλι εδώ και αιώνες.
Αλλά ήταν από το 1600, όταν οι Ευρωπαίοι άποικοι
εισήγαγαν το υποείδος Άπις μελιφέρα,
που εξημερώσαμε τις μέλισσες.
Από τον 19ο αιώνα,
οι μελισσοκόμοι έχουν αναφέρει περιστασιακές μαζικές εξαφανίσεις,
δίνοντάς τους αινιγματικά ονόματα
όπως η νόσος της εξαφάνισης, η νόσος της ανοιξιάτικης μείωσης
και η φθινοπωρινή κατάρρευση.
Αλλά όταν το 2006 τέτοιες απώλειες βρέθηκαν να επηρεάζουν
πάνω από τις μισές κυψέλες στις ΗΠΑ,
το φαινόμενο απέκτησε καινούριο όνομα:
διαταραχή κατάρρευσης αποικίας.
Το πιο τρομαχτικό με αυτό το μυστήριο
δεν είναι ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε στη χρήση ζάχαρης στο τσάι μας.
Εκτρέφουμε μέλισσες για το μέλι τους,
αλλά επίσης γονιμοποιούν τις καλλιέργειές μας σε βιομηχανική κλίμακα,
αποδίδοντας έτσι πάνω από το 1/3 της παραγωγής τροφής στην Αμερική.
Πώς μπορούμε να βρούμε τον υπαίτιο πίσω από αυτήν την καταστροφή;
Εδώ έχουμε τρεις πιθανούς δράστες.
Έκθεμα Α: Παράσιτα και Ασθένειες.
Το πιο περιβόητο είναι το ακάρεο του βαρρόα,
ένα μικροσκοπικό κόκκινο παράσιτο που εισβάλλει στις αποικίες,
τρέφεται από τις μέλισσες
και μεταφέρει παθογόνα που εμποδίζουν την ανάπτυξη των μελισσών
και μειώνει τη διάρκεια ζωής τους.
Έκθεμα Β: Γενετική.
Η βασίλισσα είναι το κέντρο μιας υγιούς κυψέλης.
Αλλά σήμερα, τα εκατομμύρια μελισσών βασιλισσών που διανέμονται
σε εμπορικές κυψέλες εκτρέφονται από ελάχιστες αυθεντικές βασίλισσες,
το οποίο εγείρει ανησυχίες για την έλλειψη γενετικής ποικιλομορφίας
που μπορεί να εξασθενήσει τις άμυνες των μελισσών
ενάντια στα παθογόνα και τα παράσιτα.
Έκθεμα Γ: Χημικά.
Τα παρασιτοκτόνα που χρησιμοποιούνται στις εμπορικές κυψέλες
και στις γεωργικές καλλιέργειες για να αποκρούσουν τα παράσιτα
μπορεί να εισέρχονται στην τροφή και το νερό
που καταναλώνουν οι μέλισσες.
Οι ερευνητές βρήκαν ακόμη ότι κάποια παρασιτοκτόνα
βλάπτουν τις ικανότητες των μελισσών να επιστρέψουν στην κυψέλη.
Έτσι έχουμε ένα φάκελο γεμάτο ενδείξεις
άλλα όχι ξεκάθαρες αποδείξεις.
Στην πραγματικότητα, οι επιστήμονες, οι ντετέκτιβ σε αυτή την υπόθεση,
διαφωνούν σχετικά με το τι προκαλεί τη διαταραχή κατάρρευσης αποικίας.
Προς το παρόν, θεωρούμε ότι αρκετοί παράγοντες είναι η αιτία.
Δεν είναι απαραίτητο ότι οι μέλισσες κινδυνεύουν να εξαφανιστούν,
αλλά λιγότερες μέλισσες συνολικά σημαίνει
λιγότερη επικονίαση και υψηλότερες τιμές τροφών,
επομένως είναι καθοριστικό οι επιστήμονες
να λύσουν την υπόθεση των εξαφανισμένων μελισσών.
Γιατί μπορεί το λιγότερο μέλι να μας χαλάσει το κέφι,
οι ελλείψεις στις καλλιέργειες είναι κάτι που πραγματικά θα μας στοίχιζε.