Şu soruyla hiç karşılaştıysanız elinizi kaldırın;
"Büyüyünce ne olmak istiyorsun"
Şimdi düşünecek olursanız,
Bu soru size ilk sorulduğunda kaç yaşındaydınız?
Parmaklarınızla gösterebilirsiniz.
Üç. Beş. Üç. Beş. Beş. Tamam.
Şimdi, elinizi kaldırın eğer
"Büyüyünce ne olmak istiyorsun?"
sizde bir endişe yarattıysa.
(Gülüşmeler)
Biraz endişe olsa dahi.
Ben bu soruya hiç cevap veremeyen biriyim.
"Büyüyünce ne olmak istiyorsun?"
Sorun, herhangi bir ilgi alanımın olmaması değildi
Sorun, birden çok olmasıydı.
Lisedeyken, İngilizce ve matematik ve resim severdim ve siteler tasarladım
Frustrated Telephone Operator adındaki bir punk grubunda gitar çalardım.
Belki bizi duymuşsunuzdur.
(Gülüşmeler)
Bu liseden sonra da devam etti,
ve belli bir noktada, içimdeki bu ruhu farketmeye başladım,
bir konuya ilgim oluyor ve
ve onun içine dalıyorum, tamamen çözüyorum
ve konu ne olursa olsun, oldukça iyi olmalıydım,
ve sonra da sıkılmaya başladığım kısma gelirdim.
Ve genelde çabalar ve inat ederdim,
çünkü zaten çok vakit ve enerjimi
bazen de paramı bu alana vermiştim.
Ama sonunda bu sıkılma duygusu,
evet, işte, yaptım gibi hisler artık çekici gelmiyordu --
bunun oldukça çok olması gerekti.
Ve bunu artık bırakmalıydım
Ama sonra başka bir şeyle ilgilenmeye başladım,
tamamen alakasız bir şeye ve buna dalıp,
tamamen konuyu yutup, "Evet, aradığımı buldum" olmalıydım
ve sonra tekrar o sıkıldığım noktaya gelirdim.
Ve sonunda, bunu unuturdum.
Ama sonra yeni ve tamamen farklı bir şey keşfeder,
onunla uğraşırdım.
Bu olay dizisi, bende oldukça endişe yarattı,
iki sebepten ötürü.
İlk olarak şundan emin değildim
"bunların herhangi birisini nasıl bir kariyere dönüştüreceğim?"
En sonunda aralarından birini seçmem gerektiğini düşündüm,
diğer tüm sevdiğim şeyleri reddedip
ve artık sıkılmışlığımı kabul etmem gerekti.
Beni çok endişelendiren bir diğer nedense
birazcık kişisel bir şeydi.
Bunla ilgili bir sorun olduğunu ve hiçbir şeye
bağlı kalamadığımdan kendimle ilgili bir sorun olduğundan endişelendim
Bir şeye bağlı kalmaktan endişe duyuyordum
ya da dağılmış olmamdan ya da kendimi sabote ettiğimden
kendi başarımdan korkuyordum.
Eğer benim hikayemi ve bu hisleri yaşadıysanız, size,
bir zamanlar keşke kendime sorsaydım dediğim
bir soruyu sormak istiyorum.
Kendinize, bir şeyleri yaparken o şeyin yanlış ya da anormal olduğunu
nasıl belirlediğinizi sorun.
Ben söyleyim nasıl öğrendiğinizi
bunu kültürünüzden öğrendiniz.
Bize ilk "Büyüyünce ne olmak istersin?" sorusu biz yaklaşık
beş yaşındayken soruldu.
Ve işin gerçeği o yaşta kimse ne dediğinizi takmaz.
(Gülüşmeler)
Çoçuklardan tatlı cevaplar almak için
sorulan masum bir soruydu.
Şunun gibi, "Astronot olmak istiyorum" ya da "Balerin olmak istiyorum"
ya da "Korsan olmak istiyorum."
/- Cadılar Bayramı kostümünü yerleştirin-/
(Gülüşmeler)
Ama bu soru bize tekrar tekrar soruldu ve biz büyüdükçe
çeşitli şekilde -- mesela, lise öğrencilerine şöyle sorulabilir;
"hangi dalı seçeceksin kolejde?"
Ve bir noktada,
"Büyüyünce ne olmak istersin" sorusu
gülümseten bir soru olmaktan çok bizi geceleri
uyutmayan bir şey haline geliyor.
Neden?
Yani, bu soru çocuklara olacakları şeyler için hayal kurmada ilham verse de,
olabilecekleri her şey hakkında hayal kurmak için ilham vermiyor.
Aslında bu, tam tersini yapıyor,
çünkü biri sana ne olmak istersin diye sorduğunda,
20 farklı şekilde cevaplayabilirsin.
Niyeti iyi olan yetişkinler kıkırdayıp gülselerde
"Ah, ne kadar tatlı, ama aynı anda kemancı ve psikolog olamazsın,
seçim yapmak zorundasın."
Bu, Dr. Bob Childs --
(Gülüşmeler)
o bir çalgı yapımcısı ve psikoterapist.
Ve bu Amy Ng, magazin editörü aynı zamanda ressam, girişimci,
öğretmen ve yaratıcı bir yönetmen.
Ancak çoğu çocuk böyle insanların varlığından bihaber
Tüm duyduklarıysa
yapmak zorunda olacakları seçimler.
Fakat bu, bundan daha fazlası.
Perspektifi dar yaşam kavramı
kültürümüzde fazlasıyla iyi gösterilmiş.
Bu bize kaderimiz ya da, hayatımızın anlamını bulduğumuz bir fikir
olarak görünüyor ve her birimizin dünya üzerinde olduğumuz
sürece yapmamız gereken bir uzmanlık alanı var.
ve sen bu şeyin ne olduğunu bulmalı
ve hayatını ona adamalısın.
Ancak ya bu şekilde düşünen biri değilsen?
Ya meraklı olduğun bir yığın farklı konular var ve,
yapmak istediğin bir çok farklı şey varsa?
Kusura bakma, senin gibi birine böyle bir tabloda yer yok.
Ve bu yüzden yalnız hissedebilirsin.
Bir amacın yokmuş gibi hissedebilirsin.
Ve kendinde bir sorun olduğunu düşünebilirsin.
Senin hiç bir sorunun yok.
Sen, "çokpotansiyelli"sin.
(Gülüşmeler)
(Alkışlar)
Çokpotansiyelli birinin çok ilgi alanı vardır ve yaratıcıdır.
Bunu söylemek zordur.
Bunu üç kısma bölmek işi kolaylaştırabilir.
Çok , potansiyel, ve li.
Aynı anlama gelen Rönesans bireyi olan "bilge"
kelimesini de kullanabilirsiniz.
Aslında, Rönesans döneminde
bir çok alanda donanımlı olanlar ideal olarak görülüyordu.
Barbara Sher bizi "tarayıcı" olarak niteledi.
İstediğiniz terimi kullanın, ya da kendiniz keşfedin.
Şunu demeliyim ki, bir toplum olarak tek bir kimlik konusunda
hem fikir olmayışımızı makul buluyorum.
(Gülüşmeler)
Çokpotansiyelli olmanın üstesinden gelmen gerektiğin
bir sınırlama ya da bir dert olarak görmek pek de zor değil.
Fakat insanlarla konuşarak ve bunlar hakkında
sitemde yazılar yazarak öğrendiğim şey ise,
böyle bir yönelime yol açacak, bir çok büyük güç vardır.
çokpotansiyelli olmanın sağladığı
üç süper güçten bahsedecek olursak.
Bir: fikir sentezi.
Ve bu da, iki ya da daha çok alanı birleştirip
ortak bir noktada yeni bir şey yaratmak.
Sha Hwang ve Rachel Binx ortak ilgi alanlarından;
haritacılık, veri görselleştirilmesi, seyahat, matematik ve tasarımdan
faydalanarak Meshu'yu kurdular.
Meshu, kendi istediğin tarzda coğrafik mantıkla takı üretilen bir şirkettir.
Sha ve Rachel yeteneklerinin ve tecrübelerinin
karışımı yüzünden değil, onların sayesinde bu harika fikirle çıkageldiler.
Yenilikler, ortak noktalarda meydana gelir
Yeni fikirler bu şekilde oluşur.
Ve çokpotansiyellilik, tüm arka planıyla birlikte,
bir çok ortak noktaya erişebilir.
Çokpotansiyelli olmanın verdiği İkinci süper güçse,
hızlı öğrenmek.
Çokpotansiyelliler bir şeye ilgi duyduklarında
bizler, sıkı çalışırız.
Elimizin ulaştığı her şeyi inceleriz.
Biz zaten acemi olmaya alışkınız,
çünkü geçmişte defalarca acemi olduk,
ve bu da biz yeni şeyler denemekten daha az korkacağız demek.
ve alışkın olduğumuz alanların dışına çıkacağız.
Dahası, bir çok beceri başka dallara aktarılabiliyor,
ve yol aldığımız her yeni alanda öğrendiğimiz her şeyi götürüyoruz,
yani biz nadiren sıfırdan başlıyoruz.
Nora Dunn, tam bir gezgin ve serbest bir yazar.
Çocuk konseri piyanisti olduğundan kas hafızasını geliştirmek için
inanılmaz bir yeteneği vardı.
Ve şimdi, bildiği en hızlı katip kendisi.
(Gülüşmeler)
Yazar olmadan önce, Nora finansal danışmandı.
Satışlar için daha iyi bir yöntem bulmak
zorundaydı çalışırken
ve bu beceri,
ilgili olduğun şeyin peşinde koşmak genelde vaktini ziyan etmez,
sonunda pes etsen dahi.
Bilgiyi, ummadığın bir şekilde karşına çıkan
tamamen farklı bir alan olarak kabul edebilirsin.
Üçüncü çokpotansiyelli süper güçse
adaptasyon
ve bu da, bulunduğun bir durumda kendini olman gereken şeye
şekillendirmektir.
Abe Cajudo bazen bir video yönetmeni, bazen web tasarımcı,
bazen bir Kickstarter danışmanı, bazen bir öğretmen,
ve bazen, görüldüğü üzere, James Bond.
(Gülüşmeler)
Kendisi değerli biri çünkü iyi iş çıkarıyor.
Hatta haddinden daha değerli çünkü müşterisinin isteği doğrultusunda
çeşitli rollere girebiliyor.
Fast Company magazin dergisi, adaptasyonu
21. yüzyılda, gelişmek için en önemli tek beceri
olarak tanımladı.
Ekonomi dünyası o kadar hızlı ve beklenmedik şekilde değişiyor ki
gerçekten gelişen pazarların gereksinimlerini karşılamak için
işin merkezinde olanlar bireyler ve kuruluşlardır.
Fikir sentezi, hızlı öğrenim ve adaptasyon:
çokpotansiyellilerin en usta olduğu üç yetenek, ve
odaklarını köreltmek için baskı altında olduklarında kaybedecekleri üç yetenek.
Toplum olarak, çokpotansiyelli bireyleri kendileri gibi olmasını cesaretlendirmek
için bize tanınmış bir merak var.
Şu an dünyada bir çok karmaşık, çok boyutlu sorunlarımız var, ve biz
baş edebilmek için bardağın dolu kısmını da gören yaratıcı düşünürlere
ihtiyacımız var.
Şimdi diyelim ki senin kalbinde yatan şey, bir uzmanlık.
Doğarken, çocuk beyin cerrahı olacağını bilerek hayata geliyorsun.
Endişe etme -- senin de bir problemin yok.
(Gülüşmeler)
Aslında, en iyi takımların bazıları bir uzmanla
bir çokpotansiyelli insanın birleşimidir.
Uzmanlar, derine inebilir ve fikirleri uygulayabilirler,
bu arada çokpotansiyelliler projeye geniş çapta bilgi temin eder.
Bu güzel bir ortaklık.
Fakat hepimizin hayatlar ve kariyerler inşa etmemiz
gerek, olmamız gerektiği gibi.
Ne yazık ki, cesaret verilen çokpotansiyelliler
uzmanlarına benzemeye daha yakındırlar.
Bunu da dememle birlikte,
bu konuşmadan çıkaracağınız bir şey varsa,
Umarım o da şudur.
İçinizdeki isteği kucaklayın, ne olursa olsun.
Eğer uzmanlığı gerçekten istiyorsanız
o halde her türlü yolla, uzmanlaşın.
Orası, işinizi en iyi yapacağınız yer.
Fakat siz de dahil odada,
çokpotansiyelli olduğunu
geçen 12 dakikada yeni farkeden sizlere --
(Gülüşmeler)
demek istiyorum ki:
tutkularınızı çoğunu kucaklayın.
Meraklarınızı en küçük çukurlara kadar takip edin.
Ortak noktalarınızı keşfedin.
İçinizdeki tutkuyu kucaklamak daha mutlu daha gerçek bir yaşama yol açıyor.
Ve belki de daha önemlisi --
çokpotansiyelliler, dünyanın size ihtiyacı var.
Teşekkürler
(Alkışlar)