Levantade a man se algunha vez vos preguntaron:
que queres ser de maior?
Agora, tratade de calcular
a vosa idade a primeira vez que oístes esta pregunta.
Podedes levantar os dedos.
Tres. Cinco. Tres. Cinco. Cinco... OK
Agora, levantade a man se a pregunta
"Que queres ser de maior?"
vos causou ansiedade dalgún xeito.
(Risos)
Nada de ansiedade.
Nunca fun quen de contestar esa pregunta:
"Que queres ser de maior?"
O problema non era a falta de intereses,
o problema era que tiña demasiados.
Gustábame o inglés, as mates, a arte e facer páxinas web.
Tocaba a guitarra nunha banda punk chamada "Frustrated Telephone Operator".
Quizáis oíron falar de nós.
(Risos)
Tralo instituto seguín así
e nalgún momento, comecei a decatarme dese patrón.
Ficaba interesada nun tema,
submerxíame nel, autoconsumíame.
E cando xa era boa dabondo, no que fose,
chegaba a ese punto en que comezaba a enfastiarme.
Normalmente, tentaba persistir
xa que adicara tantas horas e esforzo
e mesmo cartos nese eido.
Pero o fastío impúñase,
ese sentimento de: "xa está, conseguino, xa non é un desafío".
Comezaba a ser moi duro.
E tiña que deixalo ir.
Entón, volcávame noutra cousa,
algo completamente diferente no que tamén me submerxía.
Autoconsumíame e pensaba: "si, isto é o meu".
E volta outra vez ao mesmo punto en que comezaba a aborrecer.
E ao final, tiña que deixalo pasar.
Aparecía entón algo novo e diferente
e metíame de cabeza.
Este patrón causábame moita ansiedade
por dúas razóns:
a primeira, que non estaba segura
de como convertir todo iso nunha carreira.
Cría que ao cabo tería que escoller unha soa cousa,
renegar do resto das miñas paixóns,
e resignarme a aburrirme.
A outra razón de que me angustiase
era de índole máis persoal.
Preocupábame que houbese algo malo niso,
algo malo no feito de ser incapaz de aferrarme a unha soa cousa.
Preocupábame ter medo ao compromiso;
estar dispersa ou ser unha autosabotadora,
con medo ao meu propio éxito.
Se a miña historia, eses sentimentos vos soan familiares
quero que vos fagades a pregunta
que me gustaría ter proposto daquela.
Preguntádevos onde aprendestes a asignar o concepto de errado ou anormal
a facer moitas cousas.
Direivos de onde o aprendestes:
foi da cultura.
Pregúntannos por vez primeira: "que queres ser de maior?"
cando temos uns cinco anos.
O certo é que a ninguén lle importa o que contestades a esa idade.
(Risos)
Considérase unha pregunta inocua
para lles sacar aos meniños respostas graciosas
coma "quero ser astronauta" ou "quero ser bailarina"
ou "quero ser pirata".
Engadíde un disfraz de Samaín a iso.
(Risos)
Seguen a preguntarcho de diversas formas mentres medras.
Por exemplo, aos estudiantes de instituto
pregúntanlles que especialidade escollerán na universidade.
Nalgún momento,
"Que queres ser de maior?"
pasa de ser un exercicio gracioso
a manterte en vela toda a noite.
Por que?
A pregunta inspira aos nenos a soñar co que poderían ser,
mais non os inspira a soñar con todo o que poderían ser.
De feito, fai xusto todo o contrario.
Porque se alguén pregunta que queres ser
non podes dar vinte respostas distintas.
Os adultos ben pensantes esbozarían un sorriso:
"Que curriño, pero non podes ser á vez fabricante de violíns e psicólogo.
Tes que escoller."
Este é o Dr. Bob Childs.
(Risos)
E é luthier e psicoterapeuta.
Esta é Amy Ng, unha editora de revista convertida en ilustradora, empresaria,
profesora e directora creativa.
Pero a maioría dos rapaces non oen falar de xente así.
Todo o que oen
é que van ter que escoller.
Pero é máis ca iso.
A noción dunha vida claramente definida
está moi idealizada na nosa cultura.
Esa idea do destino ou da vocación.
A idea de que todos estamos destinados
a algo grande durante o noso paso por esta terra,
e tes que descubrir que cousa é
e adicarlle a túa vida.
E se ti non estás feito desa pasta?
Cal é o problema se tes curiosidade por multitude de materias,
se queres facer diferentes cousas?
Non hai lugar para alguén así nese patrón.
Podes chegar a sentirte só.
Podes pensar que non tes un propósito.
Podes sentir que tes algún problema.
Pero non tes ningún problema.
Ti es unha multipotencialidade.
(Risos)
(Aplausos)
Unha multipotencialidade ten moitos intereses e ocupacións creativas.
É moito dicir.
Pode axudar se o divides en tres partes:
multi-, potencial, e -idade.
Podes usar tamén calquera outro termo que implique a mesma idea,
como polimatemático, a xente do Renacemento.
En realidade, durante o Renacemento,
considerábase un ideal estar versado en varias disciplinas.
Barbara Sher fala de nós coma "escáneres".
Usa o termo que che pareza ou inventa un.
Teño que dicir que para min ten un senso de comunidade,
non se axusta a unha soa identidade.
(Risos)
É fácil ver a túa multipotencialidade
coma unha limitación ou unha aflición que tes que superar.
Pero o que aprendín falando coa xente
e escribindo sobre isto na miña páxina web
é que ten uns puntos fortes incribles.
Velaquí tres superpoderes
da multipotencialidade.
Primeiro: síntese de ideas.
É dicir, combinar dous ou máis campos
e crear algo novo da súa intersección.
Sha Hwang e Rachel Binx tiraron dos seus intereses compartidos
en cartografía, visualización de datos, viaxes, matemáticas e deseño
cando fundaron Meshu.
Meshu é unha compañía que se inspira na xeografía para crear xoias á carta.
Sha e Rachel atoparon esta idea orixinal
non a pesar mais grazas ao eclectismo das súas habelencias e experiencias.
A innovación aparece nas interseccións.
De aí veñen as novas ideas.
E as multipotencialidades, coa súa bagaxe,
acceden a moitos puntos de intersección.
O segundo superpoder multipotencial
é a rapidez de aprendizaxe.
Cando os "multipotenciais" se interesan por algo,
vamos a por todas.
Observamos todo o que cae nas nosas mans.
Tamén estamos afeitos a ser novatos,
porque o fomos moitas veces no pasado.
É dicir, non tememos probar cousas novas
e saír da nosa zona de confort.
Aínda máis, moitas habilidades son transversais entre disciplinas
e aportamos todo o aprendido a cada nova área que exploramos,
polo que rara vez comezamos de cero.
Nora Dunn é unha viaxeira empedernida e escritora free-lance.
Como concertista de piano dende nena, perfeccionou unha incrible habilidade
de desenvolver a memoria muscular.
É a mecanógrafa máis rápida que coñece.
(Risos)
Antes de convertirse en escritora, Nora foi planificadora financeira.
Aprendeu os finos mecanismos das vendas
cando comezou a súa práctica
e esa pericia axúdaa a escribir convincentes discursos aos editores.
Practicar algo que te atrae nunca é unha perda de tempo
aínda que acabes abandonando.
Podes aplicar ese coñecemento nun campo completamente diferente
dun xeito que nunca puideches anticipar.
O terceiro superpoder multipotencial
é a adaptabilidade:
a maña para metamorfosearse no que precises
segundo a situación.
Abe Cajudo ás veces é director de vídeos, outras deseñador de páxinas web.
Ás veces é consultor de novas empresas, outras veces é un profesor
e outras, aparentemente, James Bond.
(Risos)
A súa valía vén do seu bo facer.
É incluso máis valioso porque pode ter varias funcións
dependendo das necesidades do seu cliente.
A revista Fast Company identificou a adaptabilidade
coma a habilidade máis importante que debemos desenvolver
para prosperar no século vinteún.
O mundo económico está cambiando tan rápido e tan impredecible
que os individuos e organizacións que poden pivotar
axustándose ás necesidades do mercado son as que realmente van medrar.
Capacidade de síntese, aprendizaxe rápida e adaptabilidade.
Tres habilidades ás que somos adeptas as multipotenciais.
Tres habilidades que podemos perder se somos forzados a estreitar a atención.
Como sociedade, temos un interese persoal en alentar os multipotenciais
a ser eles mesmos.
No mundo hai moitos problemas complexos e multidimensionais actualmente
e precisamos pensadores creativos, fóra do común, para solucionalos.
Agora, digamos que vós sodes, no fondo, un especialista.
Saístes do ventre sabendo que queriades ser neurocirurxáns pediátricos.
Tranquilos, non tedes ningún problema grave.
(Risos)
De feito, os mellores equipos están compostos dun especialista
facendo parella con alguén multipotencial.
O especialista pode afondar e implementar ideas
mentres que o multipotencial aporta un abano de coñecementos ao proxecto.
É unha colaboración preciosa.
Todos deberiamos deseñar as nosas vidas e carreiras
aliñadas co modo en que estamos feitos.
Tristemente, os multipotenciais son animados con frecuencia
a parecerse sen máis aos seus homólogos especialistas.
Dito isto,
se sacades algunha cousa desta charla
espero que sexa esta:
abraza a túa conexión interior, sexa cal for.
Se no teu corazón es un especialista,
entón, por todos os medios, especialízate.
Aí alcanzarás os teus mellores logros.
Pero ás persoas "multipotenciais" desta sala,
incluídas aqueles que acaban de decatarse
nos últimos doce minutos,
(Risos)
diríavos:
abraza todas as túas paixóns.
Segue a túa curiosidade até o fin.
Explora as túas interseccións.
Abrazar a nosa conexión interior lévanos a unha vida máis feliz e plena.
E quizáis o máis importante: "multipotenciais",
o mundo necesítanos.
Moitas grazas.
(Aplausos)