Jullie kunnen je wel voorstellen hoe ik me voel.
Mijn hart gaat tekeer.
Mijn handen zijn klam.
Ik sta te zweten.
En ik haal oppervlakkig adem.
Deze herkenbare gewaarwordingen worden natuurlijk veroorzaakt
door het feit dat ik hier voor duizend mensen sta
en een presentatie geef die direct te volgen is
door misschien nóg eens een miljoen mensen.
Maar de fysieke sensaties die ik op dit moment voel,
ontstaan eigenlijk door een eenvoudig mechanisme tussen lichaam en geest.
Mijn zenuwstelsel zorgt ervoor dat hormonen
zoals cortisol en adrenaline in mijn bloed terecht komen.
Het is een van oudsher belangrijke reactie die bloed en zuurstof stuurt
naar de organen en spieren die ik nodig heb
om snel te reageren op dreigend gevaar.
Maar deze reactie heeft één probleem:
ze kan namelijk overgeactiveerd raken.
Als ik dagelijks te maken heb met deze stresshormonen,
vooral gedurende langere tijd,
dan raakt mijn lichaam overbelast.
Dus als deze reactie af en toe op gang komt,
dan is dat supergoed voor mijn gezondheid en overleven.
Maar als dat té vaak gebeurt,
word ik er ziek van.
Er wordt steeds meer onderzoek gedaan naar de relatie
tussen chronische stress en ziekte.
Aandoeningen zoals hartziekten en kanker
hebben een aantoonbare relatie tot stress.
Want chronische stress kan na verloop van tijd
een negatieve invloed hebben op de processen die mij gezond houden.
Stel je nu eens voor dat ik zwanger ben.
Wat zou zoveel stress,
met name gedurende mijn zwangerschap,
wat voor een invloed zou dat hebben
op de ontwikkeling van mijn ongeboren kind?
Het zal jullie niet verbazen als ik beweer
dat deze mate van stress tijdens de zwangerschap niet gezond is.
Het kan zelfs leiden tot vroeggeboorte,
want eigenlijk geeft stress aan
dat de baarmoeder niet meer veilig is voor het kind.
Stress tijdens de zwangerschap kan leiden tot een hoge bloeddruk
en een te laag geboortegewicht,
en kan gezondheidsproblemen tot gevolg hebben
die de bevalling veel moeilijker maken
voor ouder en kind.
Nu is stress in onze huidige levensstijl
een algemeen voorkomend iets, toch?
Misschien heb je nog nooit een TED Talk gegeven,
maar gaf je een belangrijke presentatie op je werk
of verloor je je baan
of moest je een examen doen
of had je ruzie met een familielid of een vriend.
Het blijkt dat het soort stress dat we ervaren,
en of we in staat zijn om lang genoeg rustig te blijven
om ons lichaam normaal te laten functioneren,
afhankelijk is van wie we zijn.
Ook toont steeds meer onderzoek aan
dat mensen die gediscrimineerd worden
vaker gezondheidsproblemen hebben.
Zelfs de dreiging van discriminatie,
zoals bang zijn dat de politie je aanhoudt tijdens het autorijden,
kan slecht zijn voor je gezondheid.
Prof.dr. David Wlliams van de Universiteit van Harvard,
de grondlegger van de methode die deze relatie aantoont,
stelt dat minderheidsgroepen in onze maatschappij
meer discriminatie ervaren en meer gezondheidsproblemen hebben.
Ik ben al ruim tien jaar geïnteresseerd in deze materie.
Ik raakte geïnteresseerd in de gezondheid van moeders
toen ik mijn pre-medische opleiding moest afbreken
en ging zoeken naar andere manieren om zwangere vrouwen te helpen.
Ik werd doula,
een getrainde leek die ondersteuning biedt
tijdens zwangerschap en bevalling.
Omdat ik Zuid-Amerikaanse ben en Spaans spreek,
zag ik tijdens mijn eerste klus in een ziekenhuis in North Carolina
heel duidelijk hoe afkomst invloed had op de ervaring
van de vrouwen die ik ondersteunde.
Als we kijken naar de statistieken met betrekking tot ziekte
tijdens zwangerschap en bevalling,
dan is het patroon dat prof. Williams schetst duidelijk zichtbaar.
In het bijzonder Afro-Amerikaanse vrouwen
hebben een heel andere ervaring dan blanke vrouwen
als het erover gaat of hun baby's gezond geboren geworden.
In bepaalde regio's van de VS, vooral in het diepe zuiden,
is de sterfte onder moeder en kind bij zwarte vrouwen
bijna even groot als in Afrika bezuiden de Sahara.
In de zuidelijke regio's van de VS
is het sterftecijfer onder blanke vrouwen bijna nul.
Zelfs landelijk hebben zwarte vrouwen een vier keer zo grote kans
om tijdens zwangerschap of bevalling te sterven
als blanke vrouwen.
Een vier keer zo grote kans.
Hun baby's hebben tweemaal zoveel kans om te sterven
in hun eerste levensjaar
als blanke baby's,
en er is twee- tot driemaal zoveel kans
op vroeggeboorte of een laag geboortegewicht --
een teken van onvoldoende ontwikkeling.
Inheemse vrouwen hebben ook meer kans op deze problemen
als blanke vrouwen,
evenals sommige groepen uit Zuid-Amerika.
De laatste 10 jaar ben ik vooral journalist en blogger,
en probeer ik de alarmbel te luiden
over hoe anders migrantenvrouwen,
maar vooral zwarte vrouwen,
zwangerschap en bevalling ervaren in de VS.
Maar als ik mensen vertel over deze afschuwelijke cijfers,
gaat men er meestal vanuit dat armoede een rol speelt
of gebrekkige toegang tot zorg.
Maar het blijkt dat er meer kanten aan dit verhaal zitten.
Zelfs middenklasse zwarte vrouwen komen er slechter af
dan hun middenklasse blanke tegenhangers.
De kloof tussen deze twee groepen wordt zelfs groter.
En inderdaad is toegang tot medische zorg een probleem,
maar zelfs migrantenvrouwen die wel de benodigde prenatale zorg krijgen,
hebben meer kans op deze problemen.
En zo zijn we weer terug
bij de relatie tussen discriminatie, stress en een gezondheidsachterstand.
Het schetst een beeld dat veel migranten zullen herkennen:
racisme is maakt ons echt ziek.
Klinkt dat nog vergezocht?
Wat dacht je hiervan: vooral zwarte en Latijns-Amerikaanse immigranten
hebben een betere gezondheid als zij in de VS aankomen.
Maar hoe langer ze hier zijn, hoe slechter hun gezondheid wordt.
Mensen zoals ik, geboren in de VS uit Cubaanse immigranten,
hebben een grotere kans op een slechte gezondheid als mijn grootouders.
Onderzoekers noemen dit de immigrant-paradox
en het toont aan
dat iets in de Amerikaanse samenleving
ons ziek maakt.
Het gaat erom
dat racisme migranten ziek maakt,
vooral zwarte vrouwen en baby's.
Dat probleem is enorm.
Ik kan mijn hele presentatie ermee vullen.
Maar dat doe ik niet, want ik vertel liever over een oplossing.
En het goede nieuws is, deze oplossing is niet duur
en vereist geen dure medicijnen
of nieuwe technologieën.
De oplossing heet 'De JJ-Manier'.
Mag ik je voorstellen aan Jennie Joseph.
Een verloskundige uit Orlando, Florida,
die al meer dan 10 jaar zwangere vrouwen begeleidt.
In haar laagdrempelige centra
verlenen Jennie en haar team zorg aan meer dan 600 vrouwen per jaar.
Haar cliënten zijn meestal zwart, Haïtiaans of Zuid-Amerikaans
en bevallen in de lokale kliniek.
Maar door toegankelijke en respectvolle zorg te verlenen aan zwangere vrouwen
heeft Jennie iets bijzonders bereikt:
bijna al haar cliënten bevallen van gezonde, voldragen baby's.
Haar methode lijkt heel simpel.
Volgens Jennie beginnen al haar afspraken aan de balie.
Elk teamlid en elk moment dat er een vrouw in haar centrum komt,
is zo ondersteunend mogelijk.
Niemand wordt er weggestuurd wegens geldgebrek.
De JJ-Manier zorgt dat de financiën geregeld worden, hoe dan ook.
Niemand die te laat op een afspraak verschijnt, wordt berispt.
Niemand wordt er gekleineerd.
De wachtruimte van Jennie lijkt meer op de woonkamer van je tante dan een praktijk.
Jennie noemt haar wachtkamer 'een vermomd klaslokaal'.
De gemakkelijke stoelen zijn in een kring gezet
en terwijl de vrouwen wachten, zijn er gesprekjes met een teamlid
of nemen ze deel aan een groepsgesprek.
Als je uiteindelijk aan de beurt bent voor je controle,
word je begroet door Alexis of Trina,
de twee medische assistenten.
Beiden zijn jong, Afro-Amerikaans en moeder.
Het eerste contact is informeel en vriendelijk.
Tijdens mijn bezoek zag ik
Trina kletsen met een jonge aanstaande moeder,
terwijl haar bloeddruk gemeten werd.
Deze Latijns-Amerikaanse moest veel overgeven.
Terwijl Trina de band liet leeglopen,
zei ze: "Zullen we eens ander medicijn proberen?
We moeten wel zorgen dat je eet."
Het gebruik van 'we' is cruciaal in Jennie's aanpak.
Haar personeel is onderdeel van een team dat samen met de vrouw en haar familie
één doel voor ogen heeft:
de moeder een voldragen kind laten baren.
Volgens Jennie zijn Trina en Alexis de kern van haar zorgmodel
en is zij als zorgverlener slechts ondersteunend.
De meeste tijd is Trina op haar mobieltje
aan het appen met cliënten over allerlei dingen.
Een vrouw vroeg of een door het ziekenhuis voorgeschreven medicijn
veilig was tijdens de zwangerschap.
Het antwoord was nee.
Iemand stuurde foto's van een baby geboren onder controle van Jennie.
Als je tenslotte gezien wordt door de zorgverlener,
dan heb je je al gewogen in de wachtruimte
en heb je een urinemonster genomen op de wc.
Dit is heel anders dan in het traditionele medische systeem,
omdat de verantwoordelijkheid en informatie teruggelegd wordt
bij de vrouw zelf.
Dus in plaats van een medische omgeving waar je berispt wordt
als je je niet aan de regels houdt
-- meestal de omgeving waar deze vrouwen op aangewezen zijn --
probeert Jennie's methode zo ondersteunend mogelijk te zijn.
En die steun zorgt voor een cruciale buffer
tegen de dagelijkse stress van racisme en discriminatie bij deze vrouwen.
Maar het belangrijkste van Jennie's methode
is het enorme succes ervan.
Herinner je je nog die cijfers
dat zwarte vrouwen meer kans hebben op vroeggeboorte,
op baby's met een laag geboortegewicht,
op overlijden door complicaties tijdens zwangerschap en bevalling?
Door De JJ-Manier zijn deze problemen zo goed als verdwenen,
te beginnen met wat Jennie de 'magere baby's' noemt.
Dankzij haar bevallen bijna al haar cliënten
van gezonde, mollige baby's zoals deze.
(Publiek) Aaah!
Miriam Zoila Pérez: Dit is het meisje
van één van Jennie's cliënten, geboren in juni.
Vrouwen uit dezelfde bevolkingslaag, in hetzelfde gebied,
die in hetzelfde ziekenhuis bevielen als Jennie's cliënten,
hadden drie keer zoveel kans te bevallen
van een baby met een laag geboortegewicht.
Jennie boekt vooruitgang in wat al tientallen jaren wordt gezien
als een zeer hardnekkig probleem.
Jullie denken misschien
dat al deze één-op-één aandacht die deze aanpak vereist
onbetaalbaar is.
Dat is niet waar.
De controle door de zorgverlener is niet het belangrijkste in deze aanpak
en dat is niet voor niets.
Deze controles zijn duur en om dit systeem te handhaven
moet zij veel cliënten zien om kostendekkend te zijn.
Maar Jennie heeft maar weinig tijd nodig voor iedere vrouw,
als haar teamleden kunnen voorzien
in de hulp, informatie en zorg die haar cliënten nodig hebben.
Het mooie van Jennie's systeem is dat zij gelooft
dat het in ongeveer elk zorgcentrum kan worden ingevoerd.
Het is een revolutie in de zorg die staat te gebeuren.
Deze problemen waarover ik vertel, zijn groot.
Ontstaan uit een lange geschiedenis van racisme en klassengeest,
en een samenleving gebaseerd op sociale stratificatie,
en fysiologische reacties
die horen te beschermen,
maar wanneer overgestimuleerd ons juist ziek maken.
Tijdens mijn werk als doula heb ik één ding geleerd:
met een beetje onvoorwaardelijke steun kom je heel ver.
De geschiedenis leert ons dat mensen enorm veerkrachtig zijn.
We kunnen racisme niet uitroeien,
of de bijbehorende stress.
We kunnen wel een omgeving creëren die zorgt voor een buffer
tegen dat waar migranten elke dag mee geconfronteerd worden.
En tijdens de zwangerschap kan die buffer een instrument zijn
dat de invloed van racisme verandert
voor komende generaties.
Dankjewel.
(Aplaus)