Dit hier is Anna Hazare.
Anna Hazare is misschien de meest vooruitstrevende
digitale activist ter wereld.
Je zou het niet zeggen als je hem ziet.
Hazare is een 77-jarige Indiase activist tegen corruptie en voor rechtvaardigheid.
In 2011 lanceerde hij een grote actie
om alledaagse corruptie in India aan te pakken,
een onderwerp dat de Indiase elite graag negeert.
Voor deze actie
gebruikte hij alle gewone tactieken
van een goeie Gandhiaanse organisator.
Dus ging hij in hongerstaking.
Tijdens die hongerstaking besefte Hazare
dat dit in de 21ste eeuw niet zou volstaan.
Dus begon hij te spelen met mobiel activisme.
In het begin zei hij tegen mensen:
'Stuur me een sms'je
als je mijn actie tegen corruptie steunt'.
Hij geeft mensen een verkort nummer,
en ongeveer 80.000 mensen reageren.
Toegegeven, dat is een mooi resultaat.
Maar dan denkt hij:
'laat ik mijn tactiek aanpassen.'
Hij zegt: 'Stuur me een gemiste oproep.'
Als je het zuidelijk halfrond kent,
dan weet je dat gemiste oproepen
een wezenlijk onderdeel zijn van de mobiele cultuur.
Ik zie mensen knikken.
Mensen geven voortdurend gemiste oproepen.
Als je te laat bent voor een vergadering
en je wil laten weten dat je eraan komt
dan geef je een gemiste oproep.
Als je je vriend wil zeggen 'ik mis je'
dan geef je een gemiste oproep.
Goede dating tip.
In sommige culturen doe je je minnaar een plezier
door te bellen en op te hangen. (Gelach)
Waarom doen mensen dat?
De reden is natuurlijk
dat je kosten wilt vermijden,
die je maakt als je belt of sms't.
Hazare vroeg mensen om een gemiste oproep.
Raad nu eens hoeveel mensen dit deden...
35 miljoen.
Dit is een van de grootste acties in de geschiedenis.
Het is opmerkelijk.
Het toont de enorme kracht van de opkomende middenklasse in India,
en de kracht die ze hebben door hun mobiele telefoons.
Hazare gebruikte dat,
hij had nu een enorm bestand met telefoonnummers,
en gebruikte dat om mensen in het veld in te zetten
en zo honderdduizenden mensen in Delhi de straat op te krijgen
om een punt de maken van dagelijkse corruptiepraktijken in India.
Het is een opmerkelijk verhaal.
Dit ben ik toen ik 12 was.
Ik hoop dat je de gelijkenis ziet.
Ik was ook een activist.
Ik ben mijn hele leven al een activist.
Ik had een hele grappige jeugd
waarin ik de wereld over reisde,
leiders en Nobelprijswinnaars ontmoette
en praatte over de Derde Wereldschuld,
zoals het toen heette,
en over demilitarisatie.
Ik was een heel erg serieus kind. (Gelach)
In het begin van de jaren 90
had ik m'n eigen geavanceerde instrument:
de fax.
De fax was mijn instrument voor activisme.
Destijds was het de beste manier
om een boodschap naar veel mensen tegelijk te sturen.
Een voorbeeld van zo'n campagne
was aan de vooravond van de Golfoorlog.
Ik organiseerde een wereldwijde actie om het hotel in Genève,
waar James Baker en Tariq Aziz vergaderden,
te bombarderen met faxen.
Ik dacht dat oorlog zo voorkomen kon worden.
Het is niet verbazingwekkend
dat deze campagne onsuccesvol was. (Gelach)
Daar zijn veel redenen voor,
maar het lijdt geen twijfel dat één sputterende fax in Genève
misschien niet het juiste middel was
om grote massa's mensen te bereiken.
Dus zocht ik naar betere mogelijkheden.
Ik richtte mede Avaaz op, dat online mensen mobiliseert
en nu bijna 40 miljoen leden heeft.
Nu manage ik Purpose, een thuisbasis voor dit type bewegingen.
Wat is de moraal van dit verhaal?
Is de moraal dat de fax overschaduwd is door de mobiele telefoon?
Is het een verhaal over techno-determinisme?
Ik zou zeggen dat het meer is dan dat.
Ik zou zeggen dat in de laatste 20 jaar
iets meer fundamenteels is veranderd
dan alleen nieuwe technologie.
Ik zou zeggen dat er een fundamentele verschuiving is
in de machtsverhoudingen in de wereld.
Vraag een activist hoe de wereld eruit ziet
en hij zegt
'Kijk naar wie de macht heeft, en hoe dat verschuift.'
Ik denk dat we allemaal zien dat er iets groots gebeurt.
Henry Timms en ik --
Henry is ook een activist --
dachten na over hoe we deze nieuwe wereld moeten begrijpen.
Hoe beschrijven we het
en maken we er een bruikbaar model van?
We beseften dat veel van de lessen die we leerden van activisme
overal ter wereld gelden
in veel maatschappelijke sectoren.
Ik wil jullie dit kader schetsen.
Oude macht, ontmoet de nieuwe macht.
Ik wil het hebben over wat de nieuwe macht vandaag de dag is.
Nieuwe macht is het inzetten
van massale deelname en onderlinge afstemming,
dit zijn de twee sleutelelementen,
om verandering te bewerkstelligen.
We zien deze nieuwe macht overal.
Dit is Beppe Grillo.
Hij was een Italiaanse populistische blogger
die met een minimale organisatie en wat online hulpmiddelen
meer dan 25 procent van de stemmen won
in de Italiaanse verkiezingen.
Dit is Airbnb
dat in slechts een paar jaar
de hotellerie radicaal heeft ontregelt
zonder ook maar één vierkante meter te bezitten.
Dit is Kickstarter
dat ruim een miljard dollar ophaalde
bij meer dan 5 miljoen mensen.
We kennen al deze modellen.
Opvallend zijn echter de overeenkomsten,
de kenmerken van deze nieuwe modellen
en hoe ze verschillen van de oude macht.
Laten we hier eens naar kijken.
Oude macht is als een muntsoort.
Nieuwe macht is als een stroom.
Oude macht ligt bij een kleine groep.
Nieuwe macht niet, die wordt door velen gemaakt.
Oude macht komt van boven.
Nieuwe macht van jezelf.
Je ziet een stel kenmerken die je kunt volgen
in de media, politiek en onderwijs.
We hebben gezien wat nieuwe macht inhoudt.
Maar wat is nieuwe macht níét?
Je Facebookpagina is géén nieuwe macht. (Gelach)
Geloof me, een sociale-mediastrategie
werkt vaak net zo passief
als toen je nog een radio had.
Vraag maar aan dictator Bashar al-Assad.
Ik verzeker je dat zijn Facebookpagina
de kracht van participatie niet omarmt. (Gelach)
Nieuwe macht is niet wezenlijk positief.
We nemen geen normatieve stelling in.
Nieuwe macht heeft veel goeds,
maar kan slechte resultaten geven.
Meer participatie en meer afstemming
kan de uitkomst vertekenen.
Soms willen we niet,
bijvoorbeeld in de medische wetenschap,
dat nieuwe macht hier aan komt.
Ten derde: de nieuwe macht is niet de onvermijdelijke winnaar.
Het is niet vreemd dat
nu deze nieuwe machtsmodellen opschalen,
de 'oude macht' massaal terugslaat.
Kijk maar naar de boeiende en epische strijd
tussen de Edward Snowden en de NSA.
Slechts één van de mensen op deze dia
leeft momenteel in ballingschap.
De nieuwe macht is dus niet de gedoodverfde winnaar.
Maar bedenk wel: we staan aan het begin
van een hele steile curve.
Als je zo'n model ziet...
Deze ideeën zat iemand recent nog in zijn garage te bedenken.
Nu verstoren ze complete industrieën.
Het is interessant hoe deze nieuwe macht zichzelf voedt.
Als je deze nieuwe macht eens gevoeld hebt
dan verwacht je het en wil je meer.
Stel, je hebt een site gebruikt om geld te lenen
zoals Lending Tree of Prosper.
Daarna lijken banken je overbodig.
En wie wil de bank gebruiken, toch?
Die ervaring heeft je aangemoedigd
om meer participatie te willen
in meer onderdelen van je leven.
Dan ontstaat er een set van waarden.
Ik had het over nieuwe machtsmodellen,
zoals de Airbnb's en de Kickstarters.
Maar hoe zit het met waarden?
Dit is slechts een begin
van hoe de waarden van de nieuwe macht eruit zien.
Nieuwe macht stelt prijstransparantie boven alles.
Een bijna heilig geloof in transparantie.
Dat als je iets tegen het licht houdt,
het beter wordt.
Bedenk dat dit in de 20e eeuw niet altijd zo was.
Toen dacht men dat hoge heren achter gesloten deuren
goede overeenkomsten moesten sluiten.
Nieuwe macht hecht waarde aan informeel leiderschap via netwerken.
Deze mensen zouden nooit de VN opgericht hebben.
Of dat nu goed is of niet.
Nieuwe macht hecht waarde aan participatie en aan zelf doen.
Wat er zo interessant aan is,
is dat het de professionalisering en de specialisering scheef trekt
die in de 20e eeuw zo in de mode was.
Wat er interessant is
aan deze nieuwe waarden en machtsmodellen
is wat zij betekenen voor organisaties.
We hebben zitten denken
aan hoe we organisaties
in een grafiek kunnen weergeven,
waarin we kijken naar nieuwe machtswaarden
en nieuwe machtsmodellen
en waar iedereen staat.
We begonnen met een analyse van de VS.
Ik laat wat interessante conclusies zien.
De eerste is Apple.
Hier zien we Apple als een oude macht,
Vanwege de ideologie
waarmee Apple bestuurd wordt.
De ideologie van de perfectionistische ontwerper in Cupertino,
Het gaat om dat mooie, perfecte product dat op ons neerdaalt,
tot in de puntjes verzorgd.
Het bedrijf houdt niet van transparantie.
Het is zelfs heel geheimzinnig.
Apple is een van de meest succesvolle bedrijven ter wereld.
Dit toont aan dat je nog steeds het oude model succesvol kunt hanteren.
Maar je kunt ook stellen dat het zijn zwaktes heeft.
Een andere interessante vergelijking
is de campagne van Obama versus zijn presidentschap.
(Applaus)
Ik hou van Obama,
en hij voerde campagne met de nieuwe macht als steun.
Hij zei tegen mensen:
'Wij zijn het waar we op hebben gewacht.'
Zijn campagne draaide op crowdfunding.
Maar toen hij gekozen was,
bestuurde hij min of meer zoals allen voor hem deden.
Dit is een hele interessante trend,
dat als nieuwe macht de macht krijgt,
wat gebeurt er dan?
Kijk naar dit model,
en bedenk waar jouw organisatie staat.
En waar ze over vijf of tien jaar zou moeten staan.
Wat zou je doen als je bij de oude macht hoorde?
De oude macht denkt:
'Dit gebeurt ons niet.'
Kijk dan eens naar het lemma over de Encyclopaedia Britannica op Wikipedia.
Dat is heel triest.
Maar hoor je bij de oude macht,
dan is het beste wat je doen kunt,
jezelf bezetten, voordat anderen dat doen.
Voordat jij wordt bezet.
Stel je voor dat een groep van je grootste sceptici
het hart van jouw organisatie bezetten
en de moeilijkste vragen stellen
terwijl ze alles in jouw organisatie kunnen zien.
Vraag ze dan of ze wat ze zien ook leuk vinden.
Of ze het model willen veranderen.
Wat als je bij de nieuwe macht hoort?
Vaar je dan op de golven naar de overwinning?
Ik denk het niet.
De nieuwe macht kent echte uitdagingen
in deze beginfase.
Kijk maar naar Occupy Wall Street.
Occupy was een geweldig voorbeeld van nieuwe macht.
Nieuwe macht in haar puurste vorm.
En toch slaagde het niet.
De energie die ervan uitging
was geweldig in de conceptfase
maar de hang naar participatie was zo groot
dat ze niets voor elkaar kregen.
Dat model is in feite
de uitdaging voor de nieuwe macht:
hoe gebruik je institutionele macht
zonder zelf een instituut te worden?
Uber staat aan de andere kant van het spectrum.
Uber is een geweldig schaalbaar model van nieuwe macht.
Het netwerk wordt met de dag dichter.
Maar wat zo interessant is,
is dat het geen nieuwe waarden heeft overgenomen.
Dit is een recent citaat van de topman van Uber:
'Zodra we die kerel in de auto kwijt zijn' -- hij bedoelt de chauffeurs --
'wordt Uber goedkoper.'
Nieuwe machtsmodellen bestaan
bij de gratie van hun netwerk,
doordat de aanjagers en gebruikers erin geloven.
Omdat ze niet hiërarchisch werken,
maar op basis van hun netwerk.
De uitdaging is nu --
en dit is geenszins een verrassing --
dat de chauffeurs van Uber zich verenigen in een vakbond.
Dit is waanzinnig.
De chauffeurs keren zich tegen Uber.
En de moeilijke uitdaging voor Uber is,
dat ze in een soort superstructuur zitten
van wat eigenlijk de oude macht is.
Ze hebben ruim een miljard opgehaald op de kapitaalmarkten.
En die verwachten financieel gewin.
De manier om dat te krijgen
is door de consument en de chauffeurs uit te knijpen,
om meer winst te maken
en dat aan de investeerders te geven.
De grote vraag voor de toekomst van de nieuwe macht is dus:
komt de oude macht weer bovendrijven?
Verandert nieuwe macht in oude macht?
Die uitknijpt?
Of bijt die nieuwe machtsbasis terug?
Worden de chauffeurs mede-eigenaar van de volgende grote Uber?
Ik denk dat dit de nieuwe interessante en structurele vraag wordt.
Bedenkt tot slot, dat de nieuwe macht
meer is dan iets dat dingen opschaalt,
die ons als consument een kleine verbetering brengen.
Ik roep de nieuwe macht op
om geen eiland te zijn.
We hebben grote problemen in de wereld
die enorm kunnen profiteren
van alle vormen van massaparticipatie
en onderlinge sturing
die deze nieuwe machten
zo goed kunnen organiseren.
We hebben het hard nodig dat ze hun energie en hun macht
richten op grote problemen,
wat economen noemen: 'problemen van publieke goederen',
die zich buiten de gewone markt afspelen,
waar investeerders goed te vinden zijn.
Ik denk dat als we dat kunnen,
dat we ook veranderingen kunnen bewerkstelligen.
Niet alleen het gevoel van mensen dat ze zelf macht hebben --
want dat is zo geweldig aan de nieuwe macht:
dat mensen zich machtiger voelen --
maar dat we de manier veranderen
waarop we met elkaar omgaan
en met autoriteit en instituties.
Dat lijkt mij de moeite van het proberen zeker waard.
Dank je wel.
(Applaus)