Ik woon in Washington, D.C.,
maar ik groeide op in Sindhekela, een dorp in Orissa, in India.
Mijn vader was ambtenaar.
Mijn moeder kon niet lezen of schrijven,
maar ze zei tegen me:
"Een koning is alleen geliefd in zijn eigen koninkrijk.
Een dichter wordt overal gerespecteerd."
Dus ik wilde een dichter worden toen ik opgroeide.
Maar ik kon bijna niet gaan verderstuderen
tot een tante financiële hulp bood.
Ik studeerde in Sambalpur, de grootste stad in de regio.
waar ik, op de universiteit, voor het eerst een televisie zag.
Ik droomde ervan om naar de VS te gaan
om verder te studeren.
Toen de kans zich voordeed,
stak ik twee oceanen over,
met geleend geld voor mijn ticket
en een briefje van $ 20 op zak.
In de VS werkte ik in een onderzoekscentrum, deeltijds,
terwijl ik doctoreerde in economie.
En met het beetje dat ik verdiende,
financierde ik mezelf en ik stuurde geld naar huis;
naar mijn broer en mijn vader.
Mijn verhaal is niet uniek.
Er zijn miljoenen migranten elk jaar.
Met hulp van hun familie, steken ze oceanen over,
doorkruisen ze woestijnen, steken ze rivieren over, steken ze bergen over.
Ze wagen hun leven om een droom waar te maken.
En die droom is enkel om ergens
een goede baan te hebben zodat ze geld naar huis kunnen sturen
om de familie te helpen
die hen voordien heeft geholpen.
Er zijn 232 miljoen internationale migranten in de wereld.
Mensen die in een ander land leven dan hun land van geboorte.
Als er een land zou zijn met enkel internationale migranten
zou groter zijn, qua bevolkingsaantal, dan Brazilië.
Dat zou groter zijn, qua economie
dan Frankrijk.
Zo'n 180 miljoen van hen, uit arme landen,
stuurt geregeld geld naar hun thuis.
Die bedragen noemt men geldzendingen.
Hier is een feit dat jullie zal verbazen:
413 miljard dollar
was het bedrag aan geldzendingen vorig jaar
door migranten naar ontwikkelingslanden.
Migranten uit ontwikkelingslanden,
geld verzonden naar ontwikkelingslanden -
413 miljard dollar.
Dat is een opmerkelijk bedrag
want dat is driemaal zo veel
als het totale bedrag aan ontwikkelingshulp.
En toch, wij allen,
mijn collega's in Washington,
we debatteren eindeloos
over ontwikkelingshulp,
terwijl we geldzendingen afdoen als kleingeld.
Inderdaad: mensen zenden gemiddeld slechts 200 dollar per maand.
Maar als dat maand na maand herhaald wordt
door miljoenen mensen,
vormen die bedragen hele geldstromen aan vreemde valuta.
Bijvoorbeeld: India
ontving vorig jaar 72 miljard dollar.
Meer dan zijn IT-export.
Egypte.
In Egypte is de geldstroom driemaal groter
dan de inkomsten van het Suez-kanaal.
In Tadzjikistan zijn geldstromen 42 procent van het bbp.
En in armere landen, kleinere landen, kwetsbaardere landen,
conflictgebieden zijn geldzendingen een levensader,
zoals in Somalië of Haiti.
Geen wonder dat deze stromen een enorme
impact hebben op economieën en op arme mensen.
In tegenstelling tot particuliere investeringen,
vloeien geldzendingen niet terug
bij de eerste tekenen van problemen in het land.
Ze fungeren als een verzekering.
Wanneer de familie in moeilijkheden zit,
in ontbering of zware tijden, neemt de geldstroom toe.
Ze fungeren als een verzekering. Migranten sturen dan meer geld.
In tegenstelling tot ontwikkelingshulp die door officiële instanties moet,
door overheden,
bereiken geldzendingen direct de armen,
de familie,
en vaak met zakelijk advies.
In Nepal bijvoorbeeld,
bedroeg het aandeel armen
42 procent in 1995.
Dat is het aandeel armen in de bevolking.
Tegen 2005, een decennium jaar later,
in een tijd van politieke crisis, economische crisis.
zakte het aandeel armen tot 31 procent.
Die daling van de armoede, het meeste ervan,
ongeveer de helft ervan,
wordt toegeschreven aan geldzendingen
uit India, een ander arm land.
In El Salvador
is de schooluitval bij kinderen
lager in families die geldzendingen krijgen.
In Mexico en Sri Lanka,
is het geboortegewicht van kinderen hoger
in families die geld ontvangen.
Geldzendingen zijn dollars omgeven met bezorgdheid.
Migranten sturen geld naar huis voor eten,
om noodzakelijke dingen te kopen, om huizen te bouwen.
om onderwijs te financieren,
voor ouderenzorg, voor zakelijke investeringen, voor vrienden en familie.
Migranten sturen zelfs meer geld
voor speciale omstandigheden, zoals operaties
of een huwelijk.
Migranten sturen ook geld, misschien veel te vaak,
voor onverwachte begrafenissen,
die ze niet kunnen bijwonen.
Hoewel het dus veel goed doet,
zijn er beperkingen
aan deze geldstromen.
Deze 400 miljard aan geldzendingen.
De belangrijkste is
de exorbitante kost om geld op te sturen.
Geldtransferbedrijven stellen hun tarieven
om de armen uit te melken.
Zij zeggen: "Tot 500 dollar
kan je versturen voor een vaste kost van 30 dollar."
Als je arm bent en je hebt maar 200 dollar om te sturen,
dan moet je die 30 dollar toeslag betalen.
Wereldwijd is de gemiddelde kost
om geld te sturen 8 procent.
Dus als je 100 dollar verstuurt,
ontvangt de familie daar
slechts 92 dollar.
Om geld naar Afrika te sturen,
is de kost nog hoger:
12 procent.
Om geld binnen Afrika te versturen,
is de kost nóg hoger:
meer dan 20 procent,
als je bijvoorbeeld geld stuurt van Benin naar Nigeria.
En dan is er nog Venezuela,
waar je, door de wisselkoerscontrole,
100 dollar verzendt
en geluk hebt als de familie
zelfs maar 10 dollar ontvangt.
Natuurlijk stuurt er niemand geld naar Venezuela
via de officiële kanalen.
Het gaat allemaal in reiskoffers.
Waar de kosten hoog zijn,
duikt het geld ondergronds.
Maar wat erger is:
veel ontwikkelingslanden hebben
een algemeen verbod op het verzenden van geld naar het buitenland.
Veel rijke landen hebben ook
een verbod op geldzendingen naar specifieke landen.
Dus zijn er dan geen opties?
Geen betere, goedkopere manieren om geld te versturen?
Jawel.
M-Pesa in Kenia laat mensen toe om geld te sturen en te ontvangen
voor een vaste prijs van slechts 60 cent per transactie.
U.S. Fed startte een programma in Mexico
om transactiebureaus toe te laten
geld te sturen naar Mexico
voor een vaste prijs van slechts 67 cent per transactie.
En toch kunnen deze snellere, goedkopere, betere opties
niet internationaal toegepast worden
vanwege de schrik voor het witwassen van geld,
ook al is er weinig data
die een connectie aantoont, een significante connectie
tussen het witwassen van geld en deze kleine geldzendingen.
Veel internationale banken zijn
terughoudend om rekeningen te hebben
van geldtransferbedrijven, zeker
van degene die Somalië bedienen.
Somalië, een land waar het
gemiddeld inkomen per hoofd slechts 250 dollar is per jaar.
250 dollar per jaar.
Maandelijkse geldzendingen naar Somalië
zijn gemiddeld groter dan dat bedrag.
Geldzendingen zijn het levenssap van Somalië.
En toch is dit een voorbeeld waarin
de rechterhand veel hulp geeft
terwijl de linkerhand het levenssap afknijpt
van die economie, door regels.
En dan zijn er nog de arme mensen uit dorpen, zoals ik.
In de dorpen is de enige plaats
waar je geld kan krijgen, het postkantoor.
De meeste overheden in de wereld staan
hun postkantoren toe
om exclusieve contracten te hebben met geldtransferbedrijven.
Dus als ik geld moet sturen naar mijn vader in het dorp,
moet ik geld sturen
via dat specifieke geldtransferbedrijf,
ook al kost het veel.
Ik heb geen goedkopere opties.
Dit moet stoppen.
Dus, wat kunnen internationale organisaties
en sociale ondernemers doen om de kost te drukken
om geld naar huis te sturen?
Ten eerste: versoepel de wetgeving op kleine geldzendingen onder 1.000 dollar.
Overheden moeten erkennen
dat kleine zendingen geen geld witwassen.
Ten tweede: overheden zouden exclusieve contracten moeten verbieden
tussen hun postkantoren en de geldtransferbedrijven.
Eigenlijk tussen het postkantoor
en elk nationaal banksysteem dat
een groot netwerk heeft dat de armen bedient.
In feite moeten ze concurrentie aanmoedigen,
de contracten openbreken
zodat we de kosten kunnen drukken, zoals we deden -
zoals zij deden in de telecommunicatie.
U heeft gezien wat er daar gebeurd is.
Ten derde: grote non-profit liefdadigheidsinstellingen
zouden een geldtransferplatform moeten creëren
op een non-profit-basis.
Een non-profit geldtransferplatform om de geldtransferbedrijven te helpen
zodat zij geld kunnen versturen aan een lage kost
terwijl ze voldoen aan alle complexe regelgeving wereldwijd.
De ontwikkelingsgemeenschap
moet proberen de kosten te verlagen
naar één procent in plaats van de huidige 8 procent.
Als we de kosten reduceren tot één procent
dan zou dat een besparing zijn van 30 miljard dollar per jaar.
30 miljard dollar, dat is meer
dan de totale jaarlijkse bilaterale hulp voor Afrika.
Dat is meer dan, of bijna gelijk aan
de totale officiële ontwikkelingshulp van de VS,
de grootste schenker op de planeet.
Eigenlijk zou de besparing groter zijn
dan 30 miljard, want geldzendingen
worden ook gebruikt voor hulp, handel en investeringen.
Een andere grote belemmering
voor de stroom aan geldzendingen die de familie bereikt,
is de grote en exorbitante en illegale rekruteringskost:
toeslagen die migrantenarbeiders betalen,
aan de wervingsagenten die een baan voor hen vonden.
Ik was in Dubai, een paar jaar geleden.
Ik bezocht een kamp voor arbeiders.
Het was 8 uur 's avonds, donker, heet, vochtig.
Arbeiders kwamen terug
van hun afmattende werkdag,
en ik sloeg een praatje
met een Bengaalse bouwvakker.
Hij was bezorgd dat hij geld opstuurde, naar huis...
Hij stuurde toen al een paar maanden geld naar huis,
en het geld ging vooral
naar de rekruteerder, de wervingsagent
die hem die job bezorgd had.
En in mijn hoofd, zag ik
de echtgenote wachten
op de maandelijkse overschrijving.
Het geld komt aan.
Ze neemt het geld en geeft
het aan de wervingsagent,
terwijl de kinderen toekijken.
Dit moet stoppen.
Het zijn niet enkel
bouwvakkers uit Bangladesh, het zijn alle arbeiders.
Er zijn miljoenen migrantenarbeiders die lijden door dit probleem.
Een bouwvakker uit Bangladesh
betaalt gemiddeld 4.000 dollar aan wervingstoeslagen
voor een job die hem slechts 2.000 dollar per jaar oplevert aan inkomen.
Dat betekent dat hij voor die 2 of 3 jaar van zijn leven,
eigenlijk geld opstuurt, om de werving te betalen.
De familie krijgt er niets van.
Het is niet enkel Dubai,
het is de donkere onderbuik
van elke grote stad ter wereld.
Het zijn niet enkel Bengaalse bouwvakkers,
het zijn arbeiders uit de hele wereld.
Het zijn niet enkel mannen.
Vrouwen zijn extra kwetsbaar
voor malafide rekrutering.
Een van de meest opwindende
en nieuwe zaken op gebied van geldverzendingen
is de mobilisatie, door innovatie,
van spaargeld binnen de diaspora.
Migranten sturen geld naar huis,
maar ze sparen ook een grote som geld waar ze wonen.
Jaarlijks sparen migranten ongeveer
500 miljard dollar.
Het meeste van dat geld staat vast
in bankdeposito's met nul procent interest.
Als een land 3 procent zou aanbieden
of 4 procent interest, en ze zouden zeggen
dat het geld wordt gebruikt om scholen te bouwen,
wegen, vliegvelden of treininfrastructuur
in het land van herkomst,
dan zouden veel migranten geïnteresseerd zijn
om hun geld af te staan.
Want het heeft niet enkel financieel nut,
het geeft ze ook een kans
om betrokken te blijven bij de ontwikkeling van hun land.
Geldtransferkanalen kunnen gebruikt worden
om deze obligaties aan migranten te verkopen,
want als ze maandelijks komen om geld te versturen,
dan kan je het aan hen verkopen.
Je kan hetzelfde doen om donaties uit de diaspora te verzamelen.
Ik zou graag investeren
in een hogesnelheidslijn in India
en ik zou graag bijdragen aan de pogingen
om malaria tegen te gaan in mijn dorp.
Geldzendingen zijn een geweldige manier
om welvaart te delen tussen plaatsen,
op een doelbewuste manier, die hulp geeft
aan zij die daar het meeste nood aan hebben.
Geldzendingen geven mensen kansen.
We moeten al het mogelijke doen om geldzendingen
en rekrutering
veiliger en goedkoper te maken.
En het kan.
Wat betreft mezelf: ik ben nu al twee decennia weg uit India.
Mijn vrouw is een Venezolaanse.
Mijn kinderen zijn Amerikanen.
Steeds meer voel ik mij een wereldburger.
En toch word ik nostalgisch
over mijn geboorteland.
Ik wil in India zijn en in de VS tegelijk.
Mijn ouders zijn er niet meer.
Mijn broers en zussen hebben hun weg gemaakt.
Er is geen echte reden voor mij om geld naar huis te sturen.
Maar toch, van tijd tot tijd,
stuur ik geld op naar vrienden,
naar familieleden, naar het dorp,
om daar te zijn, betrokken te blijven.
Dat is een deel van mijn identiteit.
En ik tracht nog steeds om een dichter te worden
voor de hardwerkende migranten
en hun pogingen om uit de armoedecirkel te breken.
Dankuwel.
(Applaus)