Πρόσφατα,
μερικοί λευκοί άντρες και μερικές έγχρωμες γυναίκες
αντάλλαξαν άβαταρ στο Twitter ή τις εικόνες τους στο διαδίκτυο.
Δεν άλλαξαν περιεχόμενο,
συνέχιζαν να κάνουν τουίτς όπως πάντα,
αλλά ξαφνικά, οι λευκοί άντρες παρατήρησαν
ότι τους αποκαλούσαν με τη λέξη από «ν»
και δέχονταν το χειρότερο είδος δικτυακής παρενόχλησης,
ενώ από την άλλη, οι έγχρωμες γυναίκες ξαφνικά
παρατήρησαν πως όλα έγιναν πιο ευχάριστα για τις ίδιες.
Τώρα, αν είστε το πεντάχρονο παιδί μου.
το Διαδίκτυο για εσάς είναι κυρίως κουταβάκια και νεράιδες
και κάποιες φορές νεράιδες πάνω σε κουταβάκια.
Όντως υπάρχει. Γκουγκλάρετέ το.
Αλλά όλοι οι υπόλοιποι ξέρουμε πως το Διαδίκτυο
μπορεί να είναι ένα πραγματικά άσχημο μέρος.
Δεν μιλάω για τις γραφικές πολιτικές αντιπαραθέσεις
που τις θεωρώ σημαντικές για την δημοκρατία.
Μιλάω για κακόβουλες προσωπικές επιθέσεις.
Ίσως συνέβησαν και σε εσάς,
αλλά είναι δύο φορές πιο πιθανόν, να σας συμβούν και ακόμα χειρότερες,
αν είστε γυναίκα, έγχρωμος ή ομοφυλόφιλος,
ή περισσότερα από ένα ταυτόχρονα.
Για την ακρίβεια, ενώ έγραφα αυτήν την ομιλία,
βρήκα ένα λογαριασμό στο Τwitter που λεγόταν @SallyKohnSucks.
Το βιογραφικό έλεγε πως είμαι κάποια που μισεί τους άντρες,
μια ανδροπρεπής ομοφυλόφιλη και ότι το μόνο που κατάφερα στην καριέρα μου
ήταν να γνωστοποιήσω την ανώμαλη σεξουαλικότητα μου.
Τα οποία είναι σωστά μόνο κατά το ένα τρίτο.
Θέλω να πω, άκου ψέμματα!! (Γέλια)
Σοβαρά όμως, όλοι μισούμε αυτές τις ανοησίες.
Η ερώτηση είναι αν είστε διατεθειμένοι
να κάνετε μια προσωπική θυσία για να το αλλάξετε.
Δεν εννοώ να εγκαταλείψετε το διαδίκτυο.
Εννοώ να αλλάξετε τον τρόπο που κλικάρετε,
γιατί πλέον το τι κλικάρεις αποτελεί μια δημόσια πράξη.
Δεν είναι πλέον μυστικό,
ότι λίγες παντοδύναμες ελίτ ελέγχουν τα ΜΜΕ
και οι υπόλοιποι είμαστε απλώς παθητικοί δέκτες.
Όλο και περισσότερο, εμείς γινόμαστε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Συνήθιζα να σκέφτομαι, εντάξει, ντύνομαι,
βάζω πολύ μακιγιάζ,
πάω σε ένα κανάλι και λέω τα νέα.
Αυτή είναι μια δημόσια πράξη δημιουργίας στα ΜΜΕ.
Μετά πάω σπίτι και ανοίγω το διαδίκτυο
και διαβάζω το Τwitter,
και είναι ιδιωτική πράξη κατανάλωσης στα ΜΜΕ.
Φυσικά και είναι. Άλλωστε είμαι με τις πυτζάμες μου.
Λάθος.
Όλα όσα ανεβάζουμε σε ιστολόγια και στο Τwitter,
όλα όσα κλικάρουμε,
είναι μια δημόσια πράξη δημιουργίας πληροφορίας.
Εμείς είμαστε οι νέοι συντάκτες.
Εμείς αποφασίζουμε τι θα τραβήξει την προσοχή,
βάσει του τι εμείς προσέχουμε.
Έτσι λειτουργούν πλέον τα ΜΜΕ.
Υπάρχουν όλοι αυτοί οι κρυφοί αλγόριθμοι
που αποφασίζουν τι θα βλέπει ο καθένας μας περισσότερο
βάσει του τι κλικάρουμε,
και αυτό με τη σειρά του διαμορφώνει την κουλτούρα μας,
Πάνω από τρεις στους πέντε Αμερικάνους πιστεύουν
πως έχουμε σοβαρό πρόβλημα αγένειας στη χώρα μας αυτή τη στιγμή,
αλλά μαντεύω πως τρεις στους πέντε
κλικάρουν πάνω στο ίδιο προσβλητικό, σκανδαλοθηρικό σκουπίδι
το οποίο τροφοδοτεί
τις πιο κακόβουλες παρορμήσεις της κοινωνίας μας.
Σε ένα όλο και περισσότερο βουερό τοπίο των ΜΜΕ
σκοπός είναι να κάνεις περισσότερο θόρυβο για να ακουστείς,
και αυτή η τυραννία του θορύβου
ενθαρρύνει την τυραννία της κακεντρέχειας.
Δεν χρειάζεται όμως να είναι έτσι.
Δεν χρειάζεται.
Μπορούμε να αλλάξουμε αυτόν τον σκοπό.
Για αρχή, μπορούμε όλοι να κάνουμε δύο πράγματα.
Πρώτον, μην μένετε αμέτοχοι ενώ βλέπετε να πληγώνουν κάποιον.
Αν κάποιος δέχεται κακοποίηση στο διαδίκτυο, λάβετε θέση.
Γίνετε ήρωες. Είναι η ευκαιρία σας.
Μιλήστε. Εκφραστείτε. Γίνετε καλοί άνθρωποι.
Εξαλείψτε το αρνητικό σχόλιο με ένα θετικό.
Και δεύτερον, πρέπει να σταματήσουμε να κλικάρουμε
σε θέματα με ποιότητα κάτω του μετρίου,
με παραπλανητικούς τίτλους.
Αν δεν σας αρέσει το πρόγραμμα
που όλη μέρα προβάλλει τις Καρντάσιαν,
σταματήστε να κλικάρετε σε ιστορίες
για το πώς φάνηκε το στήθος της Κιμ Καρντάσιαν από το πλάι.
Ξέρω πως το κάνετε. (Χειροκρότημα)
Και εσύ, προφανώς.
Επίσης το ίδιο:
Αν δεν θέλετε να ακούτε πολιτικούς να αλληλοπροσβάλονται,
σταματήστε να κλικάρετε ιστορίες
για το πώς ο ένας πολιτικός αποκάλεσε τον αντίπαλο του.
Κλικάροντας σε κάτι δυσάρεστο, δεν διορθώνετε κάτι.
Αντίθετα μάλιστα, τα χειροτερεύετε.
Όλη η κουλτούρα μας καταστρέφεται.
Αν αυτό που παίρνει τα πιο πολλά κλικ κερδίζει,
τότε πρέπει να σχηματίσουμε τον κόσμο που θέλουμε
με τα δικά μας κλικ,
γιατί το κλικάρισμα είναι μια δημόσια πράξη.
Οπότε να κλικάρετε υπεύθυνα! Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)