นี่คือ หลานของฉัน สเตลล่า
เธอเพิ่งอายุได้หนึ่งขวบ และเริ่มหัดเดิน
และเธอก็เดินได้ดีในแบบของ เด็กขวบหนึ่งจะทำได้
แบบกระโดกกระเดก เหมือนร่างกายเคลื่อน เร็วกว่าขาตัวเอง อะไรแบบนั้น
สวยงามจริงๆ
สิ่งหนึ่งที่เธอชอบทำ ในขณะนี้คือ
มองตัวเองในกระจก
เธอชอบตัวเองในกระจกมาก
หัวเราะคิกคัก ส่งเสียงชอบใจ จูบตัวเองในกระจก จนเลอะไปหมด
ดูน่ารัก
และชัดเจนเลยว่า เพื่อนๆ ของเธอก็ทำแบบนี้ แม่ฉันเล่าว่า ฉันก็ทำแบบนี้เหมือนกัน
ทำให้ฉันสงสัยว่า
ฉันเลิกทำแบบนี้ เมื่อไรกันนะ
เราเลิกที่จะรักหน้าตาในแบบที่เราเป็น ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ
เพราะเห็นได้ชัดว่าเราเลิกรู้สึกแบบนั้น
ในแต่ละเดือน หนึ่งหมื่นคน
ค้นกูเกิ้ลว่า "ฉันน่าเกลียดไหม"
นี่คือ เฟย์ เด็กสาวอายุ 13 อยู่เมือง เดนเวอร์
เหมือนวัยรุ่นทั่วไป ที่อยากได้รับการชื่นชอบและยอมรับ
ในคืนวันอาทิตย์ คืนหนึ่ง
เธอเตรียมตัวกว่าสัปดาห์ ก่อนไปโรงเรียน
เธอรู้สึกหวั่นๆ และสับสนนิดหน่อย เพราะ
แม้ว่าแม่จะบอกเธอเสมอ
ว่าเธอเป็นคนสวย
ถึงอย่างงั้นก็ตาม ทุกวันที่โรงเรียน จะมีเพื่อนบางคนบอกว่าเธอน่าเกลียด
เพราะคำพูดที่แตกต่างกันของแม่กับเพื่อนๆ
หรือที่เพื่อนร่วมรุ่นในโรงเรียนบอกเธอ
เธอไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อใครดี
เธอจึงถ่ายวิดีโอตัวเธอเอง แล้วโพสต์ลงใน Youtube
เพื่อขอให้คนที่ดูได้ออกความเห็น
เธอถามว่า "ฉันสวยหรือฉันน่าเกลียด?"
อืม ถึงตอนนี้ เฟย์ได้รับ ความคิดเห็นกว่า 13,000 คอมเม้นท์
บางความคิดเห็นค่อนข้างแย่ ไม่ได้คิดสักนิดว่า
นี่เป็นเด็กผู้หญิงวัยรุ่นทั่วไปคนหนึ่ง ที่ได้รับคำตอบแบบนี้
ในเวลาที่มีความเปราะบางทางอารมณ์ที่สุดในชีวิต
ยังมีอีกหลายพันคนที่โพสต์วิดีโอแบบนี้
ส่วนใหญ่แล้วเป็นเด็กผู้หญิงวัยรุ่น
แต่อะไรล่ะ ที่ทำให้พวกเธอต้องทำแบบนี้
ทุกวันนี้ วัยรุ่นน้อยคนนักที่อยู่ลำพัง
พวกเขามักถูกกดดันให้ต้องออนไลน์ และพร้อมจะออนไลน์ตลอดเวลา
คุยกัน ส่งข้อความ กดไลค์ พิมพ์คอมเม้นท์ แชร์บ้าง โพสต์บ้าง
ไม่มีหยุด
เราไม่เคยมีการเชื่อมต่อแบบนี้มาก่อน
อย่างต่อเนื่อง อย่างทันทีทันใด ในวัยเด็กเช่นนี้
เหมือนที่แม่คนหนึ่งบอกฉันว่า มันเหมือนกับมีปาร์ตี้ในห้องนอนทุกคืน
เพราะไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย
และสังคมยังคงกดดันให้ทำแบบนี้ อย่างต่อเนื่องไม่มีหยุด
สภาพแวดล้อมที่ต้องออนไลน์ตลอดเวลา ทำให้เด็กๆ มองค่าตัวเอง
โดยยึดที่ตัวเลขไลค์ที่ได้มา
และประเภทของความคิดเห็นต่างๆ ที่ได้รับ
ไม่มีการแบ่งแยกระหว่างชีวิตออนไลน์ และชีวิตออฟไลน์
ยากต่อการบอกว่าอะไรจริง อะไรไม่จริง
และยากที่จะบอกว่าอะไรคือของแท้
อะไรคือการถูกควบคุมและถูกจัดการด้วยดิจิตอล
อะไรคือเหตุการณ์สำคัญในชีวิตและ อะไรคือเหตุการณ์ปกติของชีวิตในแต่ละวัน
ที่ไหนเหรอ ที่วัยรุ่นมองหาแรงบันดาลใจ?
อืม คุณคงเคยเห็นรูปต่างๆ ที่ขึ้นมา ในหน้าฟีดข้อมูลของโซเชียลมีเดีย
ของเด็กสาวยุคนี้
นางแบบไซส์ศูนย์ ยังครองแคตวอร์ค
พ่นสีสเปรย์กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
และเทรนด์อย่าง #กำลังใจลดน้ำหนัก #ขาสวย
#บิกินี่บริดจ์ (เซลฟี่บิกินี่-หน้าท้อง) #โพรแอนา (อดอาหารลดหุ่น)
สำหรับคนที่ไม่รู้ #โพรแอนา คือ โปร-แอนโนแรกเซีย (การอดอาหารเพื่อลดหุ่น)
ค่านิยมเหล่านี้เกิดจากทัศนคติที่เหมารวม บวกกับรูปลักษณ์ที่ร้อนแรงของผู้หญิง
ในวัฒนธรรมที่กำลังนิยมในวันนี้
ไม่ใช่เรื่องยากที่จะเห็นสิ่งที่สาวๆ ใช้เป็นมาตรฐานเปรียบเทียบกับตัวเอง
และสำหรับหนุ่มๆ เอง ก็ไม่รอดพ้นเช่นเดียวกัน
การอยากมีเส้นคางหลอกๆ และมีซิกส์แพ็ค เหมือนซุปเปอร์ฮีโร่ เหมือนนักกีฬา
และศิลปินนักร้องหนุ่มเจ้าสำราญ
แล้วปัญหาของสิ่งเหล่านี้มันคืออะไรล่ะ
แน่นอนว่าเราอยากให้เด็กๆ โตขึ้นแข็งแรง และดูแลชีวิตตัวเองได้อย่างสมดุล
แต่ในวัฒนธรรมที่ลุ่มหลงรูปลักษณ์ภายนอก เราต่างฝึกเด็กๆ
ให้ใช้เวลาและความพยายาม ในเรื่องรูปร่างหน้าตามากขึ้น
มากกว่าใช้ในด้านอื่นๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
ดังนั้นเรื่องความสัมพันธ์ การพัฒนาความสามารถทางร่างกาย
การเรียนและเรื่องอื่นๆ จึงเริ่มที่จะน่าหนักใจ
เด็กสาว 6 ใน 10 คน เลือกที่จะไม่ ทำในสิ่งที่คิดว่า
ไม่ได้ทำให้ตนดูดีมากพอ
เป็นกิจกรรมที่ดูน่าเบื่อ
กิจกรรมพื้นฐานในการพัฒนา ตัวเองเหมือนคนทั่วไป
กิจกรรมที่มีส่วนในสังคมและในการทำงาน
31% หรือแทบจะ 1 ใน 3 ของวัยรุ่น
ถอนตัวจากวิชาโต้วาที
ไม่เข้าร่วมวิชานี้ เพียงเพราะ
พวกเขาไม่ต้องการดึงดูด ความสนใจมาที่ตัวพวกเขา
1 ใน 5 ไม่เคยเข้าห้องเลย
ในวันที่พวกเขารู้สึกไม่ค่อยดี
และเมื่อถึงวันสอบ
ถ้าคุณรู้สึกว่าตัวเองดูดีไม่พอ
โดยเฉพาะถ้ารู้สึกว่ายังผอมไม่พอ
คุณจะได้เกรดต่ำกว่าค่าเฉลี่ย
กว่าคนอื่นๆ ที่ไม่คิดถึงเรื่องนี้
สิ่งนี้เป็นมาอย่างต่อเนื่องที่ฟินแลนด์ อเมริกา
และจีน และมันเป็นจริง เมื่อพูดถึงเรื่องน้ำหนักตัว
เพื่อให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เรากำลังพูดถึง
วิธีที่เราคิดว่าเราดูเป็นอย่างไร มากกว่าที่เราเป็นอย่างไรจริงๆ
คนที่ไม่ค่อยเชื่อมันในรูปร่างตัวเอง มักไม่ค่อยประสบความสำเร็จทางการศึกษา
และยังทำลายสุขภาพด้วย
วัยรุ่นที่คิดว่ารูปร่างไม่ดี มักจะทำกิจกรรม น้อยลงด้วย
กินผักและผลไม้น้อย
ให้เวลากับการควบคุมน้ำหนักแบบผิดๆ มากขึ้น
ซึ่งนำไปสู่ความผิดปกติในเรื่องการกิน
ยิ่งพวกเขานับถือตัวเองต่ำมากเท่าไร
ก็จะถูกชักจูงจากคนรอบข้างได้ง่าย มากขึ้นเท่านั้น
และจะยิ่งเสี่ยงมาก ในการเป็นโรคซึมเศร้า
และเราคิดว่าด้วยเหตุผลเหล่านี้ พวกเขาจึงทำเรื่องที่เสี่ยงมากขึ้น
อย่างเช่น เหล้ากับยาเสพติด
การอดอาหาร ทำศัลยกรรม มีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรและไม่ป้องกัน
และการทำร้ายตัวเอง
การพยายามทำรูปร่างให้สวยงาม ส่งผลต่อระบบให้บริการด้านสุขภาพของเรา
และทำให้รัฐบาลต้องเสีย หลายพันล้านดอลล่าร์ในแต่ละปี
และเรื่องพวกนี้ไม่ได้หายไปจากพวกเราเลย
กรณีที่ผู้หญิงคิดว่าตัวเองอ้วนเกินไป
ซึ่งจริงๆ แล้วอาจจะอ้วนหรืออาจจะไม่
จะเป็นกลุ่มที่มีอัตราการขาดงานที่สูงกว่าปกติ
17% ของผู้หญิง
ที่ไม่เข้าสัมภาษณ์งานตามนัด
ถ้าวันนั้นรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง ว่าดูเป็นอย่างไร
ลองนึกถึงผลกระทบจากสิ่งเหล่านี้
ต่อระบบเศรษฐกิจของเรา
ถ้าเราก้าวข้ามปัญหาเหล่านี้ไปได้
โอกาสในเรื่องต่างๆ จะเป็นอย่างไร
การปลดล็อกเพื่อให้สิ่งที่ดีเหล่านี้
มาอยู่ในความสนใจของพวกเราทุกคน
ว่าแต่เราจะทำอย่างไรกันละ
อืม พูดแค่เรื่องเดียว ยังพาคุณมาถึงนี่เลย
ยังไงก็พูดไม่หมดหรอก
ถ้าคุณต้องการจะเปลี่ยนแปลง
คุณต้องลงมือทำบางอย่าง
เราได้เรียนรู้ว่า มี 3 สิ่งที่สำคัญ
อย่างแรก ต้องให้การศึกษาในเรื่อง ความมั่นใจในรูปร่างตนเอง
เราต้องช่วยเด็กวัยรุ่นในการพัฒนา
กลยุทธ์ที่จะก้าวข้ามความกดดัน เรื่องรูปลักษณ์ภายนอก
แล้วสร้างความนับถือตัวเองให้มากขึ้น
ข่าวดีก็คือ
มีโปรแกรมมากมายช่วยในเรื่องนี้
ข่าวร้ายก็คือ ส่วนมากไม่ได้ผล
ที่ช็อคไปกว่านั้น เมื่อได้รู้ว่า
โปรแกรมดีๆ กลับทำให้สถานการณ์ยิ่งแย่
ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น
เราจึงยิ่งต้องมั่นใจว่า
โปรแกรมต่างๆ ที่เด็กๆ ของเราได้รับนั้น
ไม่เพียงแต่ส่งผลด้านบวกเท่านั้น
แต่ยังส่งผลที่ยั่งยืนอีกด้วย
และผลสำรวจแสดงให้เห็นว่า โปรแกรมที่ดีที่สุด
จะบ่งบอก 6 ประเด็นที่สำคัญ
หนึ่งคือ แรงจูงใจจากครอบครัว เพื่อนและ คนใกล้ชิด
สองคือ สื่อต่างๆ และเหล่าคนดัง
จากนั้นก็คือการรับมือ การยุแหย่และการกลั่นแกล้ง
วิธีที่เราแข่งขันและเปรียบเทียบกับคนอื่น
โดยดูที่รูปลักษณ์ภายนอก
พูดถึงรูปลักษณ์ภายนอก บางคนอาจ
เรียกว่า "คุยเรื่องหุ่น" หรือ "คุยเรื่องไขมัน"
และสุดท้าย พื้นฐานของการเคารพ
และการดูแลตัวเอง
6 สิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญที่ควรเริ่ม
สำหรับทุกคนที่อยากให้
การให้การศึกษาเรื่องความมั่นใจ ในรูปร่างได้ผล
การให้การศึกษาเรื่องนี้เป็นเรื่องยาก
แต่การหยุดปัญหานี้
จะต้องพึ่งพวกเราทุกคน
ที่จะก้าวออกมา ในการเป็นตัวอย่างที่ดี
ให้แก่ผู้หญิงและเด็กสาวที่พวกเรารู้จัก
ท้าทายสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้
ว่าผู้หญิงถูกมองและพูดถึงอย่างไร ในแวดวงของเรา
มันไม่โอเคที่จะตัดสิน
นักการเมืองของเราจากทรงผม
หรือขนาดของหน้าอก
หรือการสรุปว่าความมุ่งมั่นหรือความสำเร็จ
ของนักกีฬาโอลิมปิค ขึ้นอยู่กับหน้าตา
เราควรเริ่มตัดสินคนจากสิ่งที่เขาทำ
ไม่ใช่จากหน้าตาของพวกเขา
เริ่มจากการรับผิดชอบในรูปภาพ
และความคิดเห็นที่เราโพสต์
ลงในโซเชียลเน็ตเวิร์คของเรา
ชื่นชมคนอื่นจากสิ่งที่เขาทุ่มเท
และการลงมือทำ
ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอกที่เห็น
ฉันขอถามพวกคุณ
คุณจูบกระจก
ครั้งสุดท้าย เมื่อไร
ท้ายที่สุด พวกเราต้องร่วมมือกัน
ในสังคม ในภาครัฐ
ในภาคธุรกิจ เพื่อเปลี่ยนวัฒนธรรมนี้จริงๆ
เพื่อเด็กๆ ของเรา เติบโตขึ้นพร้อม กับเห็นคุณค่าของตัวเอง
เห็นความแตกต่าง ความหลากหลาย และการอยู่ร่วมกัน
เราต้องวางกลุ่มคนที่สร้างความแตกต่าง
ให้เป็นเสาหลัก สร้างความเปลี่ยนแปลง
ในโลกแห่งความเป็นจริงใบนี้
ให้พวกเขาได้ออกอากาศ เพราะเพียงเท่านี้
เราก็จะสร้างโลกที่แตกต่างได้
เป็นโลกที่เด็กๆ ของเรา จะมีอิสระในการ
เป็นในแบบที่ตัวเองเป็น
เป็นในแบบที่รูปลักษณ์ภายนอก ที่พวกเขาเป็น
ไม่ได้ฉุดรั้งพวกเขา ในการเป็นตัวของตัวเอง
หรือขวางกั้นความสำเร็จในชีวิต
ลองคิดว่า สิ่งเหล่านี้จะมีความหมาย กับใครสักคนในชีวิตคุณ
คุณคิดถึงใครบ้าง
ภรรยาคุณหรือเปล่า?
หรือว่าน้องสาว?
หรือว่าลูกสาว?
หลานสาว?
เพื่อนของคุณ? หรืออาจเป็นผู้หญิง ที่นั่งถัดจากคุณไปสองที่นั่ง
ในวันนี้
เธอจะเป็นอย่างไรนะ
ถ้าเธอมีอิสระจากเสียงภายใน
ที่คอยติเตียน เหน็บให้เธอ
มีขายาว ต้นขาเรียว หน้าท้องแบนราบ
มีเท้าเล็กๆ?
จะเป็นอย่างไร ถ้าเธอสามารถ ก้าวข้ามสิ่งเหล่านี้
และปลดล็อคศักยภาพตัวเธอเอง
เวลานี้ วัฒนธรรมแห่งการลุ่มหลง
รูปลักษณ์ฉุดรั้งพวกเราไว้
มาแสดงให้เด็กๆ ของเราเห็นความจริงกัน
แสดงให้เห็นว่ารูปร่างหน้าตาของคุณ
เป็นเพียงส่วนเดียวของความเป็นตัวคุณ
และความจริงก็คือ เรารักพวกเขา
ในแบบที่พวกเขาเป็น
ในสิ่งที่พวกเขาทำ
และในแบบที่ทำให้เรามีความรู้สึกต่างๆ
สร้างหลักสูตรแห่งการนับถือตนเองในโรงเรียนกันเถอะ
ทุกคนจงมาร่วมช่วยกันเปลี่ยน
สิ่งที่เราพูด เราเปรียบเทียบ ตัวเราและคนอื่นๆ
และมาร่วมช่วยกันทุกชุมชน
ตั้งแต่รากหญ้า จนถึงระดับรัฐบาล
เพื่อให้เด็กๆ หนึ่งขวบที่มีความสุขในวันนี้
เติบโตเป็นนักเปลี่ยนแปลง
ที่มีแต่ความมั่นใจในวันหน้า
มาร่วมมือกันเถอะ
(เสียงปรบมือ)