Burada gaziler hakkımda konuşmak için çok heyecanlıyım
çünkü ben orduya savaşa
gitmek istediğim için katılmadım
Orduya denizler aşıp savaşma isteğim
veya ihtiyacım olduğu için katılmadım
Aslında, orduya katıldım çünkü
üniversite bayağı pahalı
ve onlar da bana bu konuda yardım edecekti
ve orduya katıldım çünkü
bu bildiğim bir şeydi
ve iyi yaptığımı düşündüğümü bildiğim şeydi
Ben bir asker ailesinden gelmedim.
Bir askeriye sevdalısı değilim
Ailemden hiç kimse, hiçbir zaman orduya katılmadı
ve askeriye ile ilk kez
13 yaşındayken tanıştım
ve askeri okula gönderildim
çünkü annem beni askeri okul
fikri ile 8 yaşından beri tehdit ediyordu
Büyürken bazı sorunlarım vardı
ve annem bana hep şöyle derdi:
'Biliyorsun, eğer bunu halletmezsen
seni askeri okula göndereceğim.'
ve ben de ona bakıp şöyle derdim:
'Anne, daha sıkı çalışacağım.'
Ve 9 yaşıma geldiğimde bana
şaka yapmadığını göstermek için broşürler vermeye başladı
ben de broşürlere bakıp
'Tamam anne ciddi olduğunu görebiliyorum ve sıkı çalışacağım.' derdim
Sonra, 10-11 yaşlarıma gelince
davranışlarım kötüleşmeye başladı
Daha 10'lu yaşlara gelmeden
akademik ve disiplin uzaklaştırmasındaydım.
ve ilk kez 11 yaşımda
kelepçeleri bileklerimde hissettim
Böylece 13 yaşındayken
annem gelip şunu dedi:
'Bunu daha fazla yapmayacağım,
Seni askeri okula göndereceğim.'
ve ona bakıp şöyle dedim: 'Anne,
üzüldüğünü görebiliyorum ve daha sıkı çalışacağım.'
Ama o 'Hayır, haftaya gidiyorsun.' dedi.
Ve böylece bütün bu askeriye
fikri ile tanıştırılmış oldum,
çünkü o bunun iyi bir fikir olduğunu düşünüyordu.
Oraya ilk gittiğimde onunla tüm kalbimle
farklı düşünmem gerekiyordu
çünkü kelimenin tam anlamıyla ilk 4 günde
5 kere okuldan kaçmıştım zaten.
Okulu çevreleyen büyük siyah kapılar vardı
ve ne zaman arkalarını dönseler
bu siyah kapılardan kaçar,
ve şu teklifini ciddiye alırdım: "Eğer burada olmak
istemiyorsanız istediğiniz zaman gidebilirsiniz."
Ben de şöyle dedim: "Şey, eğer öyleyse
o zaman gitmek istiyorum.' (Gülüş)
Ve bu asla işe yaramadı
ve kaybolmaya devam ettim.
Ama sonunda
orada bir süre kaldıktan sonra
ve askeri okuldaki
birinci yılın sonunda
aslında büyüdüğümü farkettim
Bu okul hakkında sevdiğim şeyleri farkettim
ve askeri yapılanma hakkında sevdiğim şey
daha önce hiç farketmediğim bir şeydi
sonunda kendimi daha büyük bir şeyin parçası gibi bir takımın parçası gibi
hissettiğim gerçeği ve orada olmam
insanlar için önemliymiş gibi
liderliğin sadece bir kelime olmadığı fakat
aslında bütün deneyimin çekirdeği
olduğu gerçeği
Böylece benim için liseyi bitirme
zamanı geldiğinde ne yapmak
istediğim hakkında düşünmeye başladım
ve tıpkı çoğu öğrenci gibi bunun ne anlama
geldiği ya da ne yapmak istediğim hakkında hiçbir fikrim yoktu
Ve saygı duyduğum ve hayranı
olduğum insanları düşündüm
hayatımda örnek aldığım insanlar
özellikle de erkekler hakkında
düşünmeye başladım.
Hepsi ABD üniforması
giyiyordu ve bu yüzden
benim için soru ve cevap
bayağı kolay oldu.
Ne yapmak istiyorum sorusu
şöyle demekle hızlıca cevaplanmıştı
'Sanırım bir ordu görevlisi olacağım.'
Böylece ordu bu prosedürü uyguladı
ve beni eğittiler
ve savaşa gitmek için
orduya katılmadığımı söylediğimde
gerçek şu ki, 1996'da katıldım
O sırada çok fazla bir şey olmuyordu.
Hiç tehlikedeymiş gibi hissetmedim
Anneme gittiğimde,
orduya 17 yaşındayken katıldım
yani orduya katılmak için ciddi
ciddi aile iznine ihtiyacım vardı
anneme kağıtları verdim
ve o bunun askeri okul gibi olacağını varsaydı
ve şöyle düşündü:'Şey, bu onun için iyiydi,
sanırım bunu yapmaya devam etmesine izin vereceğim.'
imzaladığının ne olduğu hakkında hiçbir fikri olmadan
aslında oğlunun bir ordu
görevlisi olması için imza atıyordu.
Bütün bu prosedürü geçtim
ve hala şöyle düşünüyordum
bu harika, belki bir hafta sonu çalışırım
veya sene boyunca iki hafta, tatbikat yaparım
ve orduya katılmamdan birkaç sene sonra
annemin o kağıtları imzalamasından birkaç sene sonra
bütün dünya değişti.
ve 9 Eylül'den sonra seçtiğim mesleğin
tamamen yeni şartları vardı.
İlk katıldığımda, savaşmak için katılmamıştım
ama artık katıldığıma göre
şimdi olacak olan da tam anlamıyla buydu.
Er yada geç liderlik edeceğim
askerler hakkında çok düşündüm
Hemen 9/11 in ardından, 3 hafta sonra,
denizaşırı giden bir uçaktaydım
ama orduyla denizaşırı gitmiyordum
denişaşırı gidiyordum çünkü bir burs almıştım
denizaşırı gitmek için
bursu denizaşırı okumak
ve yaşamak için almıştım
ve İngiltere'de yaşıyordum ve bu ilginçti
ama aynı zamanda birlikte
çalıştığm insanlar
bütün eğitimimi birlikte gördüğüm ve
savaşa hazırlandığım askerler
şu an savaşa gidiyordu
Kendilerini çoğu insanın,
büyük bir çoğunluğumuzun
eğitimimiz sırasında haritada
gösteremeyeceği bir yerin ortasında
bulmak üzereydiler.
Yüksek lisans okulunu bitirmekle birkaç sene geçirdim
ve orada oturduğum bütün zaman
Oxford'daki gerçekten de
Birleşik Devletler'in kuruluşundan
yüzlerce yıl önce inşa edilmiş binalarda
orada oturmuş öğretim görevlileriyle
Arşidük Ferdinand'ın suikasti hakkında ve bunun
1. Dünya Savaşı'nı nasıl etkilediği hakkında konuşuyordum.
bütün bu zamanda aklım ve kalbim
askerlerimdeydi
ki onlar Kevlar'larını atıp
uçaksavar yeleklerini tutuyorlardı
ve bir makineli tüfeği nasıl değiştireceğini
veya karanlıkta nasıl temizleyeceğini
çözmeye calışıyordu
Bu yeni gerçeklikti.
Okulu bitirip orduya yeniden katıldığımda
askeri bölüğüm ve ben Afganistan'a görevlendirilmek için hazırlanırken
ben daha ilk görevemi almamışken
bölüğümde ikinci ve üçüncü
görevinde olan askerler vardı
bölüğümle ilk dışarı çıkışımızı hatırlıyorum
ve orduya katıldığınız zaman
ve devriyeye çıktığınızda
herkes omzunuza bakar
çünkü rütbeniz omzunuzdadır.
Bu yüzden insanlarla tanıştığınız anda
el sıkışırsınız ve
gözünüz omuzlarına kayar
çünkü nerede hizmet ettiklerini bilmek istersiniz
ya da hangi bölükte olduklarını
Ve ben ortalıkta boş bir omuzla
dolaşan tek kişiydim
ve ne zaman birisi baksa yanardı
Ama askerlerinizle konuşma şansınız oluyor
ve neden orduya yazıldıklarını soruyorsunuz.
Ben yazıldım çünkü üniversite pahalıydı.
Askerlerimin çoğu tamamen farklı nedenlerle yazılmıştı.
Çoğu bir mecburiyet hissi ile yazılmıştı.
Yazılmışlardı çünkü öfkeliydiler
ve bu konuda bir şey yapmak istiyorlardı
Yazılmışlardı çünkü
aileleri bunun önemli olduğunu söylemişti
Yazılmışlardı çünkü bir çeşit intikam istiyorlardı
Çok farklı sebeplerden ötürü yazılmışlardı
Ve hepimiz kendimizi denişaşırıda
bu çatışmalarda savaşırken bulduk.
Ve bana inanılmaz gelen şey
asla tamamen anlamadığım
şu ifadeyi safça duymaya başlamamdı
çünkü 9/11 den hemen sonra,insanların gelip şunu
dediğini duymaya başlarsınız
"Şey, hizmetiniz için teşekkürler."
Ben de aynı şeyi takip eder gibi oldum ve aynı
şeyleri tüm askerlerime söylemeye başladım
Bu, görevlendirilmemden bile önceydi
Ama ne anlama geldiği hakkında bir fikrim yoktu
Bunu, kulağa doğru geldiği için söylüyordum
Denizaşırı hizmet edenlere söylenecek doğru şeymiş
gibi geldiği için söylüyordum
"Hizmetiniz için teşekkür ederim."
Ama durumun ne olduğu, ya da hatta,
bunu duyan insanlar için ne anlam ifade ettiği
hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Afganistan'dan ilk kez döndüğümde
çatışmadan döndüğünüzde bütün tehlikelerin
bittiğini düşündüm.
Düşündüm ki eğer çatışma alanından dönebildiyseniz
sanki alnınızdaki teri
silip şöyle diyebilirdiniz:
"Oh, bunu atlattığıma sevindim."
çok fazla insan için eve döndüklerinde
savaşın devam
ettiğini anlamadan.
Hepimizin kafasında devam ediyor.
Hepimizin anılarında devam ediyor.
Hepimizin duygularında devam ediyor.
Lütfen af buyurun
eğer büyük kalabalıklarda olmaktan hoşlanmıyorsak.
Lütfen af buyurun
bir haftayı %100
baskısız bir yerde geçirince
çünkü beyaz ışıklarla yürüme izniniz yok
çünkü bir şeyin beyaz ışığı varsa
millerce öteden görülebilir
ama eğer küçük yeşil
veya mavi ışık kullanırsanız
sizi uzaktan göremezler.
Lütfen af buyurun eğer sebepsiz yere
baskısız bir ortamdan bir hafta
sonra Times Meydanının ortasında olup
buna uyum sağlamakta zorlanırsak.
Lütfen af buyurun
Siz yokken tam anlamıyla
geçinip giden bir aile için,
dönüşünüzle tüm o normallik değiştiği için
normallik duygusuna dönmek
o kadar da kolay değildir.
İlk döndüğümde insanlarla konuşmak istediğimi hatırlıyorum
İnsanların deneyimlerim hakkında soru sormasını istedim
İnsanların gelip şunu söylemesini isterim:
'Ne yaptın?'
İnsanların gelip şunu söylemesini istedim:
'Nasıldı? Yemekler nasıldı?'
'Nasıl bir deneyimdi? Nasılsın?'
ve insanlardan aldığım tek soru şuydu:
'Birini vurdun mu?'
Ve bunlar herhangibir şey söyleyecek kadar
meraklı insanlardı.
Çünkü bazen şöyle bir korku
ve şöyle bir kaygı oluyor, eğer bir şey söylersem
birini kırmaktan korkuyorum
ya da bir şeyi tetikleyeceğimden
böylece genel ihtimal hiçbir şey söylememek oluyor
Buradaki problem yaptığınız
hizmet farkedilmemiş
sanki kimse umursamamış
gibi hissettiriyor.
"Hizmetiniz için teşekkür ederim."
ve devam ediyoruz.
Daha iyi anlamak istediğim şey
bunun arkasında ne olduğu
ve "hizmetiniz için teşekkürler"in neden yeterli olmadığı
Gerçek şu ki kelimenin tam anlamıyla
aramızda Irak veya Afganistan
gazisi olan 2.6 milyon
kadın ve erkek var.
Bazen kim olduklarını biliriz
bazen bilmeyiz.
ama burada o his var: paylaşılan o deneyim
ve hayatımızın o kısmı
ki biliyoruz ki o deneyim
ve hayatımızın o kısmı
kapanmış olabilecekken
daha bitmemiştir.
"Hizmetiniz için teşekkürler" hakkında düşünüyoruz
ve insanlar, "Hizmetiniz için teşekkürler," sana ne anlam ifade ediyor, diye soruyorlar.
Şey, "Hizmetiniz için teşekkürler" benim için
hikayelerimizi kabul etmek,
bize kim olduğumuzu sormak,
o çok sayıda, birlikte hizmet ettiğimiz, çok sayıda insanın
sahip olduğu gücü ve bu hizmetin
neden önemli olduğunu anlamak demek.
"Hizmetiniz için teşekkür ederim" sadece eve
geldiğimiz ve üniformalarımızı
çıkartmamızın bu ülkeye olan daha
büyük hizmetimizin bittiği anlamına gelmediği
gerçeğini kabul etmek demek.
Gerçek şu ki, hala sunulacak ve
verilecek muazzam miktarda [hizmet] var.
Arkadaşım Taylor Urruela gibi
insanlara baktığımda,
-kendisi Irak'ta bacağını kaybetti ve
iki büyük hayali vardı-
Biri asker, diğeri de beyzbol oyuncusu olmaktı.
Irak'ta bacağını kaybediyor.
Geri geliyor,
ve "şey şimdi bacağımı
kaybettiğime göre 2. hayal suya düştü" demek yerine
hala beyzbol oynamak istediğine kadar veriyor
ve şimdi ülkenin her yerinden gazilerle çalışan
VETSports adında bir grup başlatıyor
ve sporu iyileşmek için kullanıyor.
Tammy Duckworth gibi insanlar
kendisi bir helikopter pilotuydu
ve uçtuğu helikopterde
iki elinizi de kullanmanız gerekir
ve dümen için bacaklarınızı da
ve helikopteri vuruluyor
ve helikopteri yönlendirmeye çalışıyor
ama helikopter onun yönerge
ve emirlerine uymuyor
Helikopteri sağ salim indirmeye çalışıyor
ama helikopter güvenli bir şekilde inmiyor
ve güvenli iniş yapamamasının sebebi
helikopterin bacaklarının emrine uymaması
çünkü bacakları havaya uçmuş
Zar zor kurtuluyor.
Tıbbı ekip gelip hayatını kurtarıyorlar
ama evde iyileştiği sırada
şunu fark ediyor: "Benim işim daha bitmedi."
ve şimdi sesini
Illionis'ten bir kongre üyesi olarak
gazi sorunları dahil çeşitli durumlarla
savaşmak ve avukatlık yapmak için kullanıyor.
Biz orduya yazıldık çünkü
temsil ettiğimiz bu ülkeyi seviyoruz.
Biz orduya yazıldık çünkü
çünkü bu fikre ve etrafımızdaki
insanlara inandık.
Ve tek isteğimiz
"Hizmetiniz için teşekkür ederim"in
bir replikten hala fazla olması
ve "hizmetiniz için teşekkür ederim"in
samimice sadece istendiği
için adım atan bu
insanları keşfetmek
ve bunun bizinm için anlamı sadece şimdi değil
sadece çatışma operasyonlarında değil
ama son aracın gitmesinden
ve son atışın yapılmasından çok sonra
Bunlar birlikte hizmet ettiğim ve
onurlandırdığım insanlar.
Hizmetiniz için teşekkür ederim.
(Alkış)