Մենք կարդում ենք գեղարվեստական գրքեր բազմաթիվ պատճառներով:
Որպեսզի զվարճանանք,
պարզենք, թե ով այն արեց,
ճանապարհորդելու համար դեպի տարօրինակ, նոր մոլորակներ,
վախենալու,
ծիծաղելու,
լացելու,
մտածելու
զգալու,
կլանվելու այն աստիճան, որ որոշ ժամանակով կտրվենք իրողությունից:
Ի՞նչ կարծիքի եք գեղարվեստական գիրք գրելու մասին:
Ինչպե՞ս ներգրավել ընթերցողին ձեր պատմությյան մեջ:
Հետաքրքիր սյուժեո՞վ: Միգուցե:
Հետաքրքիր կերպարներո՞վ: Հավանաբար:
Գեղեցիկ լեզվո՞վ: Գուցե:
«Բիլլի ոտքերը արիշտա են: Մազերի ծայրերը՝ թունավոր ասեղներ,
լեզուն ծակծկող սպունգ , աչքերը՝ խոռոչներ»:
Այս նկարագրությունից ձեզ էլ վատ չզգացի՞ք, ինչպես Բիլլը:
Մենք հասկանում ենք, որ Բիլլի ոտքերը արիշտա չեն:
Որ Բիլլը կաղում է, և նրա ոտքերը նմանվում են եփած արիշտային:
Դա ենթադրյալ համեմատություն է կամ փոխաբերություն:
Ինչու՞ չգրել պարզապես այսպես:
«Բիլլը իրեն զգում է թոյլ ու տկար»:
Այսպիսի նկարագրությունը առաջինի պես պատկերավոր չԷ:
Գեղարվեստական գրքի իմաստը կայանում է նրանում, որ կախարդի,
պատրանք ստեղծի, որ պատմության աշխարհ եք տեղափոխվել:
Գեղարվեստական գիրքը դյութում է զգայարաններով,
օգնում է ստեղծել կերպարների պատկերավոր
հոգեկան զգացումների նմանակ:
Տեսարանը և սյուժեն իսկույն զբաղեցնում են որոշ զգայարանները:
Մենք տեսնում ենք դեպքի վայրը և լսում հերոսներին:
Սակայն արձակում
բոլորը ընկալվում են որպես ստատիկ հերոսներ հակապատկեր ֆոնի վրա:
Եթե նկարագրեք պատմությունը ըստ էության, առանց զգացողությունների
ազդեցությունը կարող է թույլ լինել:
Ձեր ընթերցողը հնարավոր է չզգա նրբությունները:
Նա կհասկանա, թե ինչպես է Բիլլին իրեն զգում,
բայց չի զգա դա:
Նա կարդալու է չսուզվելով պատմության աշխարհ,
առանց Բիլլի հետ ապրելու այն, ինչ նա ապրում է իր կյանքում:
Գեղարվեստական գիրքը խաղում է մեր զգայարաններով՝
համի,
հոտի
սենսորային,
լսելու,
տեսողության
և շարժման:
Նաև վերացական բարդ պատկերներ ստեղծելու ունակության հետ:
Նայեք հետևյալ նախադասությանը:
«Աշխարհը հոգեղեն հանգիստ էր,
բացի նավերի կայմերի ճռճռոցներից և շրջապատող ջրի տրտնջանքից»
«Հանգիստ» ,«ճռճռոցներ» և «տրտնջանք» բառերը մեր
լսողության զգայարանն են ներգրավում:
Ուշադրություն դարձրեք, որ Բակելլը չի օգտագործել «ձայն» բառը:
Նրա ընտրած յուրաքանչյուր բառը առաջացնում է ձայնի որոշակի որակ:
Այնուհետև, ինչպես նկարիչը ներկերին ավելացնում է նոր ներկեր
գեղանկարչության մեջ հյուսվածքի զգացում տալու համար,
նա ավելացնում է շարժում, որպես նոր շերտ՝ «կայմերի ճռճռոցներ»,
և հպում՝ «շրջապատող ջրի տրտնջանք»
Ի վերջո, նա տալիս է մեզ վերացական կապ,
կապելով հանգիստ բառը հոգեղեն բառի հետ:
Ոչ թե «հանգիստ ինչպես հոգի»,
որը կդներ հեռավորության նման մի շերտ
ընթերցողի և փորձառութան միջև:
Փոխարենը, Բակելլը ստեղծում է «հոգեղեն հանգիստ»
փոխաբերությունը՝ ենթադրյալ, ոչ բացահայտ համեմատության համար:
Գրողներին խորհուրդ է տրվուվ, խուսափել շտամպերից,
քանի որ ընթրցողին շատ քիչ է ներգրավում, օրինակ,
«կարմիր ինչպես վարդը» պատկերի նկարագրությունը:
Բայց տվեք նրանց
«Սերը...որ սկսվեց լողափում:
Այն օրը, երբ Յակոբը տեսավ Անետին բալի մուրաբայի գույնի զգեստով»,
և նրանց ուղեղը զբաղեցնում է կլանող խնդրիրըՙ,
թե ինչ տեսք ունի այդ բալի մուրաբաի գույնի զգեստը:
և հանկարծ հայտնվում են լողափում, պատաստ լինելով սիրահարվել:
Զգում պատմությունը կոնցեպտուալ և որովայնախոռոչային մակարդակով,
հանդիպելով հեղինակին կես ճամփին երևակայության խաղում,
ստեղծելով զգացմունքների դինամիկ աշխարհ:
Երբ գրում եք զգուշությամբ ընտրեք բառեր, որպիսի գործի դնեք
ձայնը, տեսողությունը, համը, հպումը, հոտը և շարժումը:
Հետո պատմությաւն տարրերի միջև ստեղծեք անսպասելի ենթատեքստ
ընթերցողի վառ երեւակայությունը պայթացնելու համար: