مشکلات قابل لمس.
از وقتی که یادم میآید همیشه دربارهٔ نیروی علم این احساس را داشتم
که میتواند برای حل مسائل ضروری یا برای حل مشکلات به کار برده شود.
وقتی در پرینستون (Princeton) شیمی میخواندم، اینقدر تئوریک و بدون کاربرد بود
و فکر میکردم که خوب، اگر فیزیک بخوانم شاید بهتر شود.
این کار را کردم و به شدت پشیمان شدم.
روی انتشار موج تحقیق میکردیم و من آن یک مسئله را نمیفهمیدم، آن معادله را.
رفتم پیش استاد و گفتم: این چیست، این کجا وجود دارد؟
گفت: خوب، در واقع وجود ندارد، من فقط اختراعش کردم.
مانده بودم که آها، که این طور، پس این کاریست که ما اینجا میکنیم!
یکی از آن نقطه های عطفی بود که به خودم گفتم: اوه! من اینجا دارم چه کار میکنم؟
با وجود فراوانی راستین منابع، توان،
پیشرفت انسان، فرهنگ و همهٔ اینها،
باز هم مشکلات زیادی هست. عمدتاً تنشهای بر سر منابع طبیعی، فقر، جنگ، تباهی.
زنده مانی با تکنولوژی شگفت انگیزی که امروزه داریم؟
زنده مانی نباید وقت زیادی بگیرد.
اگر درست درباره اش فکر کنی، همهٔ ثروتی که امروزه برای یک سبک زندگی مدرن از آن بهره مندیم
بر بنیاد سنگ، خاک، نور خورشید، گیاهان و آب است.
همه شان فراوانند.
ولی نظام تولیدی جامعه است که آنها را کمیاب میکند، و آن هم به شکل مصنوعی.
چه میشد اگر میتوانستیم زنده بمانیم و به یک استاندارد مدرن زندگی پیشرفت کنیم
و نه فقط این، با دو ساعت کار در روز و از راه منابع محلی.
چطور میبود؟
مهمترین بخش اکولوژی متنباز (Open Source Ecology) این باور است که
با مقدار کمی منابع و مقدار کمی پول
هر کس بایست بتواند یک استاندارد زندگی بالا را برای خود بیافریند،
از یک راهی که نیاز به وقت خیلی زیاد و پول خیلی زیاد نداشته باشد.
مردم در عمل میتوانند به وسیلهٔ تکنولوژی ای که اینجا پدید میاوریم صاحب اختیار شوند
پس به جای اینکه شرکت بزرگی تعیین کند ماشینها چه میتوانند برایمان بکنند
ما میتوانیم تعیین کنیم که ماشینها چگونه برای ما کار کنند.
به جای اینکه به آدمهای دیگر وابسته باشیم که چیزهایی را که نیاز داریم بسازند
ما میتوانیم هرچیزی که نیاز داریم خودمان بسازیم
و ما بهتر از والمارت (Walmart) میتوانیم بسازیمشان
و بهتر از برده داری چین میتوانیم.
ما میتوانیم آن گنجایش تولیدی را که برای زندگی دلخواهمان نیاز داریم بسازیم
در حیاطهای پشت خانه های خودمان، و با روش پایا.
ما میتوانیم ماشینهایی بسازیم که با آنها سرشاری مادّی برای خودمان به دست بیاوریم،
و آنگاه میتوانیم به دیگران هم یاد بدهیم.
اگر دویست نفر جمع شوند
و بخواهند یک جامعهٔ خودکفا بنا کنند
در انتخاب ابزار و ماشین برای انجام این کار گزینه های زیادی ندارند.