To mój dziadek,
Salman Schocken,
urodzony w biednej, niewykształconej rodzinie
z sześciorgiem dzieci do wykarmienia.
Kiedy miał 14 lat musiał porzucić szkołę,
by pomóc zarabiać na chleb.
Do szkoły nigdy nie wrócił.
Zamiast tego stworzył królestwo
domów towarowych.
Salman był absolutnym perfekcjonistą.
Każdy sklep był niczym klejnot
architektury Bauhausu.
Był samoukiem,
i to także robił z klasą.
Otaczał się nieznanymi wtedy młodymi naukowcami,
jak Martin Buber,
Shai Agnon i Franz Kafka,
płacił każdemu miesięczną pensję,
by mogli tworzyć w spokoju.
W latach 30. przeczuł, co nadchodzi.
Wraz z rodziną uciekł z Niemiec,
pozostawiając wszystko za sobą.
Skonfiskowano jego sklepy,
resztę życia spędził na poszukiwaniu
kultury i sztuki.
Ten dzieciak bez szkoły
zmarł w wieku 82 lat,
jako intelektualista, założyciel i pierwszy dyrektor
Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie,
założyciel Schocken Books,
wydawnictwa wykupionego później
przez Random House.
Siła samodzielnej nauki.
To moi rodzicie.
Oni także nie skończyli studiów,
zbyt zajęci budowaniem kraju i rodziny.
Tak jak Salman, byli wytrwałymi samoukami,
a nasz dom zawsze był zapchany
stosami książek, nagrań i dzieł sztuki.
Ojciec powiedział raz,
że kiedy cała dzielnica będzie miała telewizor,
my kupimy zwykłe radio. (Śmiech)
A to ja. Chciałem powiedzieć, że trzymam pierwsze liczydło,
ale dla mojego ojca była to
godne zastępstwo iPada. (Śmiech)
W domu nauczyłem się, że rolą wychowawców
niekoniecznie jest nauczanie.
Mogą zapewnić atmosferę i zasoby
uwalniające naturalną zdolność uczenia się.
Uczenie i badanie samemu, własna inicjatywa,
to zalety dobrej edukacji.
Opowiem o kursie komputerowym,
samouczku,
który stworzyłem wraz z kolegą, Noamem Nisanem.
Tutaj widać, że obu nas od małego
fascynowały podstawowe zasady.
Z wiekiem
nasza wiedza wzrosła i pogłębiła się,
ale zauroczenie podstawami
także się spotęgowało.
Nic dziwnego więc, że 12 lat temu,
kiedy obaj byliśmy już profesorami,
zaczęło nas drażnić to samo zjawisko.
Komputery stają się tak skomplikowane,
że uczniowie spoza drzew nie widzą lasu.
Nie da się zrozumieć duszy
nieprzejrzystego peceta czy Maca,
otulonej warstwami zastrzeżonych programów.
Być może, by studenci w pełni zrozumieli
działanie komputerów
najlepiej będzie,
by sami zbudowali działający, wielofunkcyjny
użyteczny komputer, sprzęt i oprogramowanie,
od samych podstaw.
Trzeba było od czegoś zacząć.
Zdecydowaliśmy zbudować naszą "katedrę"
z najprostszych klocków,
systemu NAND.
To banalna bramka logiczna
z czterema stanami wejścia-wyjścia.
Studentom powiedzieliśmy, że na początku
Bóg dał nam NAND... (Śmiech)
każąc zbudować komputer
krok po kroku.
Zgodnie z tą radą,
zaczynamy od skromnej bramki NAND.
Potem przechodzimy przez trudniejsze sekwencje
stopniowo budując mikroukład,
platformę sprzętową, asembler, maszynę wirtualną,
system operacyjny i kompilator
dla prostego języka w stylu Java, który nazywamy "JACK".
Na koniec kursu,
studenci z pomocą "JACKa"
tworzą gry jak Pong, Wąż czy Tetris.
Wyobraźcie sobie radość gry w Tetris,
kiedy napisaliście grę sami,
skompilowaliście w kompilatorze
własnego autorstwa,
która działa na maszynie
powstałej z kilku tysięcy bram NAND.
To indywidualny triumf,
przejście od podstaw do bardzo skomplikowanego,
użytecznego systemu.
Wraz z Noamem pracowaliśmy 5 lat,
by umożliwić studentom
zrealizowanie tego w ciągu semestru.
To grupa, która w tym pomogła.
Należało rozłożyć komputer na czynniki pierwsze,
z których każdy trzeba było wyodrębnić,
zbudować i przetestować poza resztą systemu.
Zdecydowaliśmy się udostępnić
wszystkie elementy programu
w internecie.
Opisy chipów, interfejsów API, projektów,
narzędzia oprogramowania, symulatory sprzętu,
emulatory CPU, tony slajdów i wykłady
wylądowały w internecie,
by każdy mógł wziąć to,
czego potrzebuje
i wykorzystać jak chce.
Stało się coś niezwykłego.
W niedługim czasie
tysiące ludzi zaczęło budować naszą maszynę.
NAND2Tetris to jeden z pierwszych
otwartych internetowych kursów komputerowych.
7 lat temu nie mieliśmy pojęcia,
że to co robimy, nazywa się MOOC.
Samodzielnie zorganizowane kursy
mnożyły się z pomocą naszych materiałów.
Paramode C.E., inżynier z Kerali w Indiach
zebrał grupę,
która pod jego nadzorem zbudowała nasz komputer.
Parag Shah z Bombaju
podzielił nasz projekt
na mniejsze części,
które objaśnia we własnym kursie komputerowym.
Zainteresowani takimi kursami
mają mentalność hakerów.
Chcą zrozumieć działanie
i chcą pracować w grupach,
jak ten klub hakerów z Waszyngtonu
organizujący kursy dla lokalnej społeczności.
Nasze materiały są łatwo dostępne
i ludzie wykorzystują je
do niezwykłych projektów.
Yu Fangmin z Kantonu
wykorzystał technologię FPGA
i sfilmował instrukcję budowę komputera,
a Ben Craddock napisał grę,
której akcja toczy się w środku CPU
w skomplikowanym, trójwymiarowym labiryncie,
który stworzył
z pomocą symulatora Minecraft 3D.
Społeczność Minecraft oszalała na tym punkcie,
a Ben w mig stał się gwiazdą.
Nie tylko dla niego
praca z NAND2Tetris
była życiowym przełomem.
Dan Rounds, student muzyki i matematyki
z East Lansing w Michigan,
kilka tygodni temu
zamieścił na naszej stronie post.
Przeczytam wam:
"Zacząłem kurs, bo zrozumienie komputerów
jest dla mnie tak ważne, jak pisanie i liczenie.
Nigdy wcześniej nie podjąłem takiego wyzwania,
to była próba sił.
Teraz wiem, co potrafię
i zrobiłbym to jeszcze raz.
Kurs NAND2Tetris
to trudna droga, która całkowicie was zmieni".
Dan reprezentuje samouków,
którzy podejmują naukę z własnej woli,
z własnych pobudek. To niesamowite,
bo nie robią tego dla ocen.
Mają tylko jedną motywację:
pasję do nauki.
Mając to na uwadze,
chciałbym porozmawiać o tradycyjnym systemie ocen.
Mam go dosyć.
Mamy obsesję na punkcie ocen i danych,
a ocenianie zabiera całą frajdę z niepowodzeń,
które są przecież dużą częścią
procesu kształcenia.
Churchill powiedział, że odwaga to umiejętność
przechodzenia od jednej porażki do drugiej,
bez utraty entuzjazmu. (Śmiech)
A Joyce, że błędy są bramami do odkryć.
Mimo to nie tolerujemy błędów,
czcimy oceny.
Zbieramy te 5+ i 6- i tworzymy numery jak 3,4,
które przylepione na czoło
podsumowują całą osobę.
Zaszliśmy w tym za daleko,
ocenianie stało się niedocenianiem.
Opowiem teraz o docenianiu
i podzielę się swoim nowym projektem.
Dzieli on cechy tego poprzedniego,
samodzielna nauka w praktyce, samodzielne badanie,
budowanie społeczności.
Chodzi o matematykę od 1 klasy do matury.
Od samego początku używamy tabletów, bo uważamy,
że matematyki powinno się uczyć praktycznie.
Opracowaliśmy szereg aplikacji na telefon,
z których każda wyjaśnia
jeden matematyczny koncept.
Na przykład, powierzchnia.
By to wytłumaczyć
zapewniamy dziecku możliwość eksperymentowania,
by mogło samo się uczyć.
Np. jeśli interesuje nas powierzchnia,
naturalną metodą jest podzielenie jej na części
i policzenie, ilu części potrzeba,
by całość zakryć.
Pierwsze ćwiczenie to wprowadzenie
do pojęcia powierzchni.
Jaka jest powierzchnia tej figury?
Podzielenie jej na części nie za dobrze działa.
Można więc eksperymentować
używając innych metod,
metodą prób i błędów,
dochodzimy do tego,
że jednym z możliwych przekształceń
jest podzielenie figury,
i przestawienie jej części, by można było
użyć pierwszej metody.
(Brawa)
Takie przeobrażenie
nie zmienia powierzchni figury.
Dzięki temu 6-latek odkrywa algorytm,
dzięki któremu może obliczyć
powierzchnię każdego równoległoboku.
Nie zastępujemy nauczycieli, wspieramy ich.
Powierzchnia trójkąta.
Metodą prób i błędów
dziecko, z pomocą lub bez, odkryje,
że można figurę podwoić,
transponować,
połączyć z tą pierwszą,
i jak poprzednio: przestawić wkleić, połączyć
i podzielić.
Ten proces podwoił powierzchnię
wyjściowej figury.
Stąd wiemy, że pole trójkąta to pole tego prostokąta,
podzielone przez 2.
Odkrywamy to sami.
Poza nauką geometrii dziecko używa
wyrafinowanych matematycznych metod,
jak redukcja,
czyli przekształcenie
skomplikowanego problemu w prosty,
czy uogólnienie,
czyli wiedza,
że niektóre cechy są niezmienne
niezależnie od transformacji.
Dziecko może to zrozumieć
z pomocą aplikacji na telefon.
Obecnie dzielimy program nauczania matematyki
w klasach 1 - 12 na szereg aplikacji.
Nie osiągniemy tego sami.
Stworzyliśmy narzędzie,
dzięki któremu każdy rodzic,
czy każdy zainteresowany,
może stworzyć podobną aplikację na tablet,
bez programowania.
Pracujemy też nad elastycznym systemem,
który dostosuje proponowane uczniom aplikacje
do ich indywidualnego tempa nauki.
Ten projekt to dzieło
mojego kolegi Szmulika Londona.
Podobnie jak dla Salmana 90 lat temu,
sztuka polega na tym,
żeby otaczać się niezwykłymi ludźmi.
W końcu to właśnie o nich chodzi.
Kilka lat temu w Tel Awiwie
zobaczyłem na murze graffiti,
było tak uderzające,
że po dziś dzień cytuję je studentom.
Nie wiem, czy znacie
określenie "mensch".
Oznacza to być prawdziwym człowiekiem
i postępować jak należy.
Oto treść graffiti:
"High-tech, śmaj-tech.
Najważniejsze być prawdziwym człowiekiem". (Śmiech)
Dziękuję. (Brawa)
(Brawa)