ฉันไม่ชอบกฎเกณฑ์
เอาเข้าจริง ๆ ฉันไม่ชอบกฎระเบียบเลย
ฉันอยากจะเล่าให้ทุกคนฟังเมื่อฉันอายุ 5 ขวบ
ฉันเป็นนายของตัวเอง
พวกครูไม่ชอบฉันมาก ๆ เรียกฉันว่าเด็กไม่ดี
ฉันชอบ แข็งแกร่งและดื้อ
ที่โรงเรียนมีชมรมวิ่ง ฉันเข้าชมรมตอนอายุ 6 ขวบ
ฉันตั้งเป้าว่าจะวิ่งเยอะ ๆ เท่าที่จะทำได้
นักวิ่งพวกนี้เสมือนคนในครอบครัวของฉัน และฉันก็ชอบให้เป็นอย่างนั้นด้วย
"พวกเขาไม่มีกฎเกณฑ์ พวกเขาไปที่ไหนก็ได้"
ฉันรู้สึกว่า "มันเจ๋งมากเลย ฉันอยากจะมีส่วนร่วม"
ฉันก็เลยตั้งเป้าหมาย
และในปีแรกของการเข้าชมรม ฉันวิ่งได้ 200 กิโลเมตร
ช่วงนั้นก่อนที่จะมีแผนที่และจีพีเอส ซึ่งฉันน่าจะมีอุปกรณ์พวกนี้
เจ๋งมาก ๆ
ฉันคิดว่าฉันรักการวิ่ง
มันไม่มีกฎเกณฑ์ ฉันวิ่งได้ไกล ไกลได้เท่าที่ต้องการ
เจ๋งสุด ๆ อะ
แน่นอน ฉันเป็นยอดมนุษย์จริง ๆ
มันเป็นความรู้สึกสุดยอด
แล้วบางอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ
อย่างแรกหุ่นฉันเปลี่ยนไป ฉันส่องกระจกแล้ว พูดกับตัวเองว่า
"ทำไมขาชั้นเป็นแบบนี้"
ฉันมองในกระจก และเห็นกระ
"ทำไมฉันมีกระเต็มหน้าเลย"
ที่โรงเรียนก็เปลี่ยน เพื่อนฝูงก็เปลี่ยนไป
ราวกับว่าโลกของฉันกลับตาลปัตร
ฉันกังวลมากว่าจะทำยังไง
"ฉันเป็นใครกันเนี่ย"
วิชาพละและการวิ่งไม่เจ๋งละ
มันกลายเป็นวิชาเรียนไปแล้ว
เด็กผู้หญิงมัธยมปลายส่วนใหญ่ มักจะโดดเรียนวิชานี้
ฉันกลับคิดว่า "มันน่าสนใจ
ฉันพยายามปรับมันให้เหมาะกับตัวเอง แม้สิ่งที่รักที่สุดจะไม่เจ๋งแล้ว
ปรากฎว่าไม่ใช่ฉันคนเดียว
เด็กผู้หญิงวัย 12-19 ปี 64% มักจะเฉื่อย ๆ
นี่เป็นตัวเลขที่เยอะมาก
ฉันกลัว และรู้สึกไม่แน่ใจ
ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าจะทำยังไง
เป็นช่วงเวลาที่ความมั่นใจกำลังลดลง
คะแนน IQ ค่อยๆ ลดลง
มุ่งมั่น มั่นใจลดลง
นี่คือส่วนหนึ่งของการเป็นเด็กผู้หญิง
ฉันโชคดี ฉันยังวิ่งต่อไป
พ่อแม่สนับสนุนให้วิ่งแทนที่จะอยู่ในห้อง
และบอกว่า "ไปวิ่งเถอะแอชลีย์ เธอจะรู้สึกดีกว่านี้"
ฉันก็ทำตาม และก็เจ๋งจริง ๆ
ฉันมีอย่างหนึ่งเรียกว่า "เขียนหวัดๆ ในใจ"
มีสีสัน สว่างใส และไม่เคยหยุดพูดกับฉัน
บางครั้งเส้นหวัดก็เป็นสีดำค่อนข้างเข้ม
สองสามปีก่อน
ฉันเริ่มกังวลอยู่ลึก ๆ คล้ายกับมืดแปดด้าน
ทำให้ไม่อยากกิน ไม่อยากนอน
หรือหวังว่าอยากนอนจนกว่าปัญหาจะหมดไป
หรือไม่ตื่นจนกว่าหมดปัญหา
หรือกินจนกว่าไม่มีอะไรเหลือ
และหวังว่าเวลาจะค่อย ๆ ทำให้ปัญหาหมดไป
ฉันติดกับ รู้สึกกลัว และไม่เข้าใจ ว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วทำไมคนเลิศ ๆ อย่างฉันถึงได้รู้สึกอย่างงี้
มีคลิปวีดิโอเกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
สาวน้อยเล่าเรื่องตัวเอง
เรื่องค่อนข้างเศร้าขณะที่เล่าให้ฟัง
เธอไม่พูดอะไร เพียงแค่ให้ดูแผ่นกระดาษ เป็นนัย ๆ
เธอบอกว่าถูกแกล้ง รู้สึกโดดเดี่ยว หดหู่
และรู้สึกเป็นทุกข์
ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้สะท้อนชีวิตฉันเอง
ฉันรู้เลยว่าเด็กคนนั้นรู้สึกยังไง
นี่คือเรื่องของอแมนด้า ท็อด (Amanda Todd)
เหมือนคนทั่วไปที่เจอเรื่องให้กังวลและหดหู่
ปลีกวิเวกทั้งทางความคิดและเก็บตัว
แล้วก็เอากลับมาให้ฉันที่บ้าน
ฉันคิด"เด็กสาววัย15 อยากฆ่าตัวตายได้ยังไง"
มันไม่ยุติธรรม และมันไม่เจ๋งเลย
ดังนั้น ฉันจึงคิดทำโครงการหนึ่ง
ใช้ทักษะทุกอย่างเพราะฉันรู้ว่า เมื่อไหร่ฉันจะรู้สึกดีที่สุด
เมื่อฉันจมกับความกังวลก็จะรีบเอามันออกไปจากหัว
นั่นก็คือการที่ฉันออกไปวิ่ง
เมื่อฉันอยู่ในกลุ่มนักวิ่ง
พวกเขาจะมาเจอฉันและฉันก็มาเจอพวกเขา
โครงการนี้เกี่ยวกับผู้หญิงถึงผู้หญิง
เราติดต่อนักเรียนมัธยมปลายและนักศึกษา
คนที่โดนรังแกและคนรังแก
นั่นคือทั้งหมดที่พวกเราทำ
เราติดต่อทั้งวัยรุ่น เด็กอายุ 8-12 ปี
เสี่ยงสุด ๆ เมื่ออาสาสมัครส่วนใหญ่ของเรา คิดว่าเราต้องการเป็นเช่นใด
โครงการนี้ใช้เวลาเก้าสัปดาห์
เด็กผู้หญิงร่วมกันสร้างความมั่นใจให้ตัวเอง
พวกเธอมารู้จักกันและให้คำปรึกษากัน
ประมาณสองสามครั้ง
เพื่อความมั่นใจว่าพวกเขาสามารถทำได้สำเร็จ
ฉันคิดว่าดีเยี่ยมเลย
พวกเขาฝึกวิ่งสนุก ๆ 5 กิโล
ฉันใช้คำว่าวิ่งบ้าง
เพราะการวิ่งอาจจะเขย่งขาเดียว กระโดดข้าม
เป็นอะไรก็ได้ที่ทำให้รู้สึกดี
เป็นสิ่งที่เราเรียกว่าย่างก้าวแห่งความสุข
พวกเราสอนให้ค้นหาย่างก้าวแห่งสุขของเขาเอง
ความกังวลไม่ได้เกิดขึ้นแค่ฉันกับอแมนด้า
ซึ่งเกิดขึ้นกับทุกคน;
เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ
ลองคิดดูสิถ้ากังวลอยู่ตลอดเวลา
อย่างช่วงที่เตรียมตัวสอบ
หรือช่วงที่เตรียมงานสำหรับคนมากกว่าพันคน
แต่ลองคิดดูถ้ามีกับไม่มีตัวช่วย หรือการพูดคุยในเรื่องนี้
เพื่อรู้ว่ามีอะไรกำลังจะเกิดขึ้นจริง ๆ
การวิ่งไม่ใช่แค่วิ่ง
สำหรับฉัน การวิ่งคือสุขภาพทางจิตใจ
สุขภาพจิตเป็นสิ่งที่ทุกคนมี
ไม่แย่ ไม่อันตราย
เป็นปกติของมนุษย์ที่มีจิตใจ มีสุขภาพจิต
ทุกคนควรใส่ใจเหมือนกับการแปรงฟัน
การวิ่งเป็นเรื่องง่ายมาก ใช้สิ่งที่เรามี
เพื่อสร้างสุขภาพจิตในแง่บวก
เมื่อฉันบอกผู้ใหญ่ว่าฉันเป็นนักวิ่ง มี 1ใน 2 คนจะตอบว่า
คนแรก "ฉันชอบวิ่งด้วย ไปวิ่งกันเมื่อไหร่ดีล่ะ"
อีกคนบอกว่า "ฉันเกลียดการวิ่ง"
"ฉันเคยบาดเจ็บ ร่างกายฉันไม่พร้อม"
"ฉันไม่มีใครไปวิ่งด้วย"
หลากหลายเหตุผล
ฉันว่าเป็นเรื่องการเปลี่ยนทัศนคติ
ลองมองการวิ่งใหม่อีกครั้ง
สำหรับฉันการวิ่งให้อะไรฉันแน่ ๆ 3 อย่าง
ความมั่นใจ เมื่อฉันวิ่ง ฉันรู้สึกดี
คุณสามารถสร้างความมั่นใจและเอามันออกมา
คุณสามารถสร้างสังคม
กลุ่มคนที่จะสนับสนุนคุณ
เพราะพวกเขาเข้าใจคุณ
และความตั้งใจ
กลับไปดูคะแนน IQ ความใส่ใจและจุดสำคัญ
สิ่งที่สำคัญจริง ๆ เอามาเขียนคร่าว ๆ
จะเข้าใจว่าคุณต้องการอะไรกันแน่
ฉันขอแบ่งปันเรื่องหนึ่ง
เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงที่เข้าร่วมโครงการ
เธอชื่อ นิโคล
นิโคลเข้าร่วมโครงการ ไม่ใช่เพราะชอบวิ่ง
แม่นิโคลบอกว่านิโคลเกลียดพลศึกษา
นิโคลโดนแกล้งตอนป.3 และป.4
เจอเพื่อนใจร้ายและเพื่อนเสมือนศัตรู
สำหรับเพื่อน 2 ประเภทนี้
คนที่บางครั้งเป็นเพื่อนและบางครั้งไม่ใช่
นิโคลเข้าร่วมโครงการเพราะเพื่อนชวน
บ่อยครั้งที่พวกเราทำกิจกรรมต่าง ๆ
แต่นิโคลจะแยกตัวออกจากกลุ่ม
มาโครงการทุกสัปดาห์มาทำงาน มาเรียนและวิ่ง
สิ่งที่ฉันรักนิโคลคือเมื่อจบสัปดาห์ที่แปด
นิโคลไม่ใช่แค่วิ่งอย่างมั่นใจ
แค่สนุกๆ เพียง 5 กิโล
แต่กลับไปเรียนวิชาพละและแข่งกับเด็กผู้ชาย
ฉันคิดว่านี่สุดยอดมาก
นิโคลมีแรงบันดาลใจแล้ว
เข้าร่วมกลุ่มผู้นำที่โรงเรียน
และเลือกเพื่อนจากตัวตนเธอเอง
มีเพื่อนหลายคนจากหลาย ๆ ที่ หลากหลายกลุ่ม
เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นยังไง
แต่ละการกระทำ แต่ละย่างก้าวเริ่มจากก้าวแรก
ฉันเริ่มก้าวด้วยรองเท้าวิ่ง
ฉันตื่นขึ้นมาทุกวันเพื่อที่จะวิ่ง
บางครั้งเหมือนเต้นรำในงาน บางครั้งก็วิ่ง
บางครั้งกระโดดโหยงเหยงกระโดดข้ามแต่ก็ไปต่อ
เพราะฉันรู้ว่าฉันจะอารมณ์เสียน้อยลง
อ่อนโยนมากขึ้น สงบมากขึ้น
และสามารถให้คำมั่นคนอื่นได้มากขึ้น
ฉันหวังว่าจะดลใจให้เด็กคนหนึ่งมีชีวิตชีวา
เพราะเด็กคนนั้นดลใจให้คนอื่นต่อๆ ไปมากขึ้น
11%ของเด็กผู้หญิงปัจจุบันมีชีวิตชีวาแล้ว
ออกกำลังเพื่อประโยชน์แก่สุขภาพอย่างเพียงพอ
ในช่วงอายุ 16-17 ปี
11% กลุ่มนี้กำลังจะเปลี่ยน
เพราะเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอเป็นตัวเธอเอง มั่นใจและเธอรู้สึกดี
ในงานเดือนที่แล้ว ที่มีแต่ผู้ใหญ่ 300คน
ฉันถามว่า"ใครที่สดใสตอนอายุ10 หรือ 12 ขวบ"
ทุกคนยกมือขึ้นและรู้สึกดีมาก
ฉันถามอีกว่า"ตอนนี้ใครยังเป็นแบบนั้นบ้าง"
ทุกคนเอามือลง
ถ้าเด็กไม่มีชีวิตชีวาในช่วงวัย 10 ขวบ
แค่ 10% เท่านั้นที่จะกระฉับกระเฉงในวัย 25
ซึ่งเป็นตัวเลขที่ค่อนข้างต่ำ
บางครั้งฉันแต่งตัวพร้อมออกไปวิ่ง
แต่ฉันนั่งในรถ อยู่บ้าน เหมือนฉันยุ่งมาก
ฉันมีอะไรต้องทำเยอะแยะ ฉันไม่ว่าง
"ฉันต้องไป" แต่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น
ถ้าฉันไม่อยากออกไป ฉันโทรหาเพื่อนสนิท
บอกเพื่อนว่าเป็นอะไร ฉันอาจจะกังวลบ้าง
ทุกครั้งเพื่อนจะต้องพูดแน่ๆ ว่า
"แอชลีย์ เธอต้องออกไป ก้าวออกไป
เธอเดินก้าวแรกออกไป เดินไปสัก 5 นาที
ไม่ต้องเดินไปไกล ไม่ต้องเดินเร็ว
แต่เธอต้องออกไปสัก 5 นาที"
ฉันตอบ "ก็ได้"
เพื่อนบอก "5 นาที กลายเป็น 10
แล้วก็เป็น 20 จนกระทั่งครบชั่วโมง
ไม่เป็นไรหรอก เพราะไม่ใช่ข้อบังคับ
รับรองได้แค่สองสามก้าวแรกจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น"
และก้าวแรกจะทำให้ชีวิตคุณเปลี่ยน
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)