Het was middenin de zomer en ver na sluitingstijd
in de bar in Berkeley waar mijn vriendin Polly en ik
allebei werkten als barvrouwen.
Vaak dronken we na ons werk nog wat, maar niet die avond.
"Ik ben zwanger.
Ik weet nog niet wat ik ga doen", zei ik tegen Polly.
Zonder aarzeling antwoordde ze: "Ik heb een abortus gehad."
Voor Polly, had nooit iemand me verteld dat ze een abortus had gehad.
Ik was een paar maanden eerder afgestudeerd
en ik had een nieuwe relatie toen ik erachter kwam dat ik zwanger was.
Toen ik nadacht over de keuzes, wist ik echt niet hoe ik moest kiezen,
welke criteria ik moest gebruiken.
Hoe wist ik nu wat de goede keuze was?
Ik maakte me zorgen dat ik later spijt zou krijgen van een abortus.
Mijn jeugd aan de stranden van Zuid-Californië
betekende opgroeien te midden van de abortusstrijd in ons land.
Ik werd geboren in een woonwagen op de derde verjaardag van 'Roe versus Wade'.
Onze gemeenschap bestond uit surfende christenen.
Wij gaven om God, de minder bedeelden en de oceaan.
Iedereen was pro-life.
Als kind vond ik het idee van abortus deprimerend.
Als ik ooit zwanger zou raken, zou ik er nooit een willen.
Toen deed ik het toch.
Het was een stap in het onbekende.
Maar Polly had me iets bijzonders gegeven:
de wetenschap dat ik niet alleen was
en het besef dat abortus iets is waar we over kunnen praten.
Abortus is veelvoorkomend.
Volgens het Guttmacher Instituut zal 1 op de 3 vrouwen in Amerika
in haar leven een abortus plegen.
Maar in de laatste paar decennia heeft het debat over abortus in Amerika
weinig ruimte gelaten voor iets anders dan pro-life of pro-choice.
Het is politiek en polariserend.
Hoewel abortus hevig bediscussieerd wordt, is het nog steeds zeldzaam
dat we als vrouwen of zelfs als mensen onder elkaar
praten over de abortussen die we plegen.
Er zit een gat
tussen wat er in de politiek gebeurt en wat er in het echte leven gebeurt.
Dat gat lijkt op een slagveld.
De 'ben je voor of tegen ons'-houding schiet wortel.
Dit geldt niet alleen voor abortus.
Er zijn zoveel belangrijke thema's waarover we niet kunnen praten.
Het conflict verschuiven naar een manier om erover te kunnen praten,
is mijn levenswerk.
Er zijn twee manieren om hiermee te beginnen.
Eén manier is om goed te luisteren.
De andere manier is om verhalen te delen.
15 jaar geleden startte ik samen met iemand de organisatie Exhale
om te luisteren naar mensen die een abortus gehad hadden.
Als eerste openden we een telefoonlijn waar mannen en vrouwen
emotionele steun konden krijgen.
Zonder oordelen, zonder politiek,
leek onze service in niets op iets dat ooit bestaan had.
We hadden een nieuw kader nodig waarin al die ervaringen pasten
die we via onze telefoonlijn hoorden.
De feministe die spijt heeft van haar abortus.
De katholieke vrouw die blij met de hare is.
De persoonlijke ervaringen die niet precies in dit of dat hokje pasten.
We vonden het niet juist om vrouwen te vragen een kant te kiezen.
We wilden laten zien dat de hele wereld aan hun kant stond,
terwijl ze deze intense persoonlijke ervaring doormaakten.
We vonden 'pro-stem' uit.
Naast abortus werkt pro-stem aan moeilijke thema's
waar we al jarenlang wereldwijd mee worstelen,
zoals immigratie, religieuze tolerantie en geweld tegen vrouwen.
We werken ook aan persoonlijke zaken
die misschien alleen jou, je naaste familie en vrienden aangaan.
Ongeneeslijke ziekten, een moeder die net is overleden,
een kind met een handicap, en ze kunnen er niet over praten.
Luisteren en verhalen vertellen zijn dé kenmerken van pro-stem.
Luisteren en verhalen vertellen.
Dat klinkt best aardig.
Misschien wel makkelijk? We zouden het allemaal kunnen.
Het is niet makkelijk. Het is heel moeilijk.
Pro-stem is moeilijk, want het gaat over iets waar iedereen over vecht
of waar niemand over wil praten.
Ik wou dat ik kon zeggen, dat als je besluit pro-stem te worden,
je een mooie doorbraak zal zien en tuinen vol met bloemen,
waar luisteren en verhalen vertellen geweldige 'a-ha'-momenten creëert.
Ik wou dat ik kon zeggen dat er een feministisch welkomstfeestje voor je komt
of dat een verloren gewaand verbond van vrouwen klaarstaat
om je te verdedigen bij tegenslagen.
Maar het kan kwetsbaar en vermoeiend zijn om je verhaal te vertellen,
als het lijkt alsof niemand er iets om geeft.
En als we echt naar elkaar luisteren,
dan horen we dingen die ons dwingen om onze eigen percepties bij te stellen.
Er is geen perfecte tijd noch een perfecte plaats
om een moeilijk gesprek te beginnen.
Het zal nooit zo zijn dat iedereen hetzelfde denkt, de dingen hetzelfde ziet
of hetzelfde heeft meegemaakt.
Dus laten we het hebben over luisteren en hoe je een goede luisteraar kunt zijn.
Je kunt op veel manieren een goede luisteraar zijn.
Een manier is om open vragen te stellen.
Je kunt jezelf of iemand die je kent, vragen:
"Hoe voel je je?"
"Hoe was het?"
"Waar hoop je nu op?"
Een andere manier is om reflecterende taal te gebruiken.
Als iemand over zijn eigen persoonlijke ervaring vertelt,
gebruik dan de woorden die zij gebruiken.
Als iemand over abortus praat en het woord 'baby' gebruikt,
dan kan jij ook 'baby' zeggen.
Als zij 'foetus' gebruiken, dan kan jij dat ook.
Als iemand zichzelf beschrijft als genderqueer,
dan kun jij dat ook zeggen.
Als iemand eruit ziet als man, maar zegt dat 'ie vrouw is, is dat goed.
Noem die persoon dan een vrouw.
Als we de taal spiegelen van iemand die zijn eigen verhaal vertelt,
laten we merken dat we interesse hebben en willen begrijpen wie iemand is
en wat die persoon meemaakt.
Op dezelfde manier dat we hopen dat mensen óns willen leren kennen.
Ik zal nooit die keer vergeten
dat ik bij een Exhale-bijeenkomst naar een vrijwilliger luisterde
die vertelde over de vele telefoontjes
van christelijke vrouwen die over God spraken.
Sommige vrijwilligers zijn gelovig, maar deze vrijwilliger was dat niet.
Eerst vond ze het een beetje vreemd om met mensen over God te praten.
Dus besloot ze ermee vertrouwd te raken.
Ze ging thuis voor de spiegel staan en zei het woord 'God'.
"God."
Steeds maar weer tot het woord niet meer vreemd voelde
als het uit haar mond kwam.
Het woord God zeggen, maakte deze vrijwilliger geen christen,
maar het zorgde ervoor dat ze beter ging luisteren naar christenen.
Een andere manier om pro-stem te zijn, is om verhalen te delen.
Een risico dat je neemt als je je verhaal deelt met iemand anders,
is dat ze in dezelfde omstandigheden
misschien een andere keuze zouden maken.
Als je bijvoorbeeld vertelt over jouw abortus,
besef dan dat zij misschien het kind gekregen zou hebben.
Of dat ze het ter adoptie aangeboden zou hebben.
Ze zou het misschien aan haar ouders en partner verteld hebben -- of niet --
of opluchting en vertrouwen voelen, waar jij je triest en verloren voelde.
Dit is goed.
Empathie groeit wanneer we ons voorstellen in andermans schoenen te staan.
Dit betekent niet dat we allemaal hetzelfde besluiten.
Pro-stem streeft niet naar consensus of naar gelijkheid.
Het creëert een cultuur en samenleving die waardeert wat ons speciaal en uniek maakt.
Het waardeert wat ons menselijk maakt, onze fouten en imperfecties.
Deze manier van denken helpt ons om onze verschillen met respect te bekijken,
in plaats van met angst.
Het genereert de empathie die we nodig hebben
om over alle manieren heen te komen waarop we elkaar pijn doen.
Stigma, schaamte, vooroordeel, discriminatie, onderdrukking.
Pro-stem werkt aanstekelijk en hoe meer het gedaan wordt,
des te meer het zich verspreidt.
Vorig jaar raakte ik weer zwanger.
Deze keer keek ik uit naar de geboorte van mijn zoon.
Er is nog nooit zo vaak aan me gevraagd hoe ik me voelde, als toen ik zwanger was.
(Gelach)
Hoe ik ook antwoordde, of ik me nou geweldig en opgewonden voelde
of bang en over mijn toeren,
er was altijd wel iemand die zei: "Dat ken ik."
Het was geweldig.
Het was een welkom doch drastisch alternatief voor wat ik ervaar
als ik praat over mijn gemengde gevoelens over mijn abortus.
Pro-stem gaat over echte verhalen van echte mensen
die beïnvloeden hoe abortus
en zoveel andere gepolitiseerde en gestigmatiseerde onderwerpen
begrepen en besproken worden.
Van seksualiteit en psychische gezondheid tot armoede en opsluiting.
In plaats van enkel 'goede' of 'foute' keuzes te zijn,
kunnen onze ervaringen in een spectrum bestaan.
Pro-stem richt het gesprek op menselijke ervaringen
en maakt hulp en respect voor iedereen mogelijk.
Dank je wel.
(Applaus)