ในขณะที่กำลังท่องเที่ยว ดูซากอารยธรรมโบราณในอียิปต์
มันมีบางสิ่งที่นักสำรวจในปัจจุบัน ควรที่จะมองหา
ประการแรก เมื่อคุณเดินทางไปตาม เกรธ ฮาร์เบอร์
จับตามองเสาและรูปปั้นขนาดใหญ่ให้ดี
ทั่วทั้งอ่าวทางด้านซ้ายของคุณ เป็นเกาะที่เคยมีประภาคารตั้งอยู่
และเมื่อคุณผ่านราชวังแห่ง รอยัล ควอเตอร์
และไปถึงพื้นที่ซึ่งเคยเป็นที่ตั้ง ของหอสมุดแห่งอเล็กซานเดรีย
ระวังฉลามเอาไว้ให้ดี
เพราะถ้าคุณไปเยี่ยมชมพื้น ในส่วนดังกล่าวของอเล็กซานเดรีย
คุณจะอยู่ลึกลงไปสิบห้าฟุต จากผิวน้ำทะเลเมนิเตอเรเนียน
แม้ว่าผู้คนมักจะคุ้นเคยกับแอตแลนติส ในเรื่องแต่งของพลาโต
เมืองใต้น้ำหลายแห่งนั่นมีอยู่จริง
สถานที่อย่างอเล็กซานเดรีย
ท่าเรือรอยัล ประเทศจาไมกา
และพาฟโลพีทริ ประเทศกรีก
เมืองบาดาลถูกศึกษาโดยนักวิทยาศาสตร์
เพื่อช่วยให้เราเข้าใจชีวิตของบรรพบุรุษของเรา
ธรรมชาติที่ไม่หยุดนิ่งของโลกของเรา
และผลกระทบที่มีต่อกันและกัน
น้ำมีความสำคัญต่อชีวิต แหล่งอาหาร และการขนส่ง
ฉะนั้น เมืองหลายแห่งได้ถูกก่อตั้ง ตามชายฝั่งทะเลและริมตลิ่ง
อย่างไรก็ดี ข้อดีเหล่านี้ก็ยังนำมาซึ่งความเสี่ยง
เพราะพลังจากธรรมชาติที่สามารถจมเมืองได้นั้น อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ยกตัวอย่างเช่น แผ่นดินไหว
วันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1692 อาจดูเหมือน เช้าวันธรรมดา ที่ท่าเรือรอยัล ประเทศจาไมกา
เมื่อท่าเรือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
แต่เมื่อเกิดแผ่นดินไหวรุนแรง
สองในสามของท่าเรือรอยัล ก็จมหายไปในทันที
วันนี้ ตึกมากมายและสิ่งของในชีวิตประจำวัน
ยังคงอยู่สมบูรณ์ที่ก้นทะเล ราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้
นั่นรวมถึง นาฬิกาพกอายุ 300 ปี ที่หยุดเดินอยู่ที่เวลา 11:43
วินาทีที่ท่าเรือรอยัล เคลื่อนตัวลงไปเบื้องล่างคาริบเบียน
และในช่วงฤดูหนาว 373 ปีก่อนคริสตกาล
เมืองกรีกแห่งเฮไลค์ ได้รับผลกระทบจากแผ่นดินไหวรุนแรง
มากเสียจนพื้นดินทรายที่เมืองตั้งอยู่นั้น หลอมละลายตัว
นาทีต่อมา สึนามิก็เข้าถล่มเมือง
เมืองเฮไลต์พร้อมกับชาวเมือง ก็จมลงในทะเลเมนิเตอเรเนียน
หลายศตวรรษต่อมา นักท่องเที่ยวชาวโรมัน ก็คงจะล่องเรือไปบนทะเลสาบที่เกิดขึ้นมา
และมองลงไปดูซากเมืองที่เหลืออยู่
แผ่นดินไหวเป็นหายนะที่เกิดขึ้น อย่างทันทีทันใด และไม่อาจคาดเดาได้
ที่จมเมืองทั้งหลายลงได้ในพริบตา
โชคดีที่ในประวัติศาสตร์
เมืองบาดาลส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกจมลง โดยเหตุการณ์ความรุนแรงครั้งเดียว
แต่เนื่องมาจากผลรวมสะสม ของกระบวนการที่ทวีความรุนแรงขึ้น
ยกตัวอย่างเช่นพาฟโลพีตริ เมืองบาดาลที่เก่าแก่ที่สุดที่เรารู้จัก
ถูกสร้างขึ้นบนชายฝั่งทางตอนใต้ ของประเทศกรีกเมื่อ 5,000 ปีก่อน
มันเป็นตัวอย่างของเมืองที่ถูกจมลง
เนื่องจากสิ่งที่เรียกว่า การเปลี่ยนแปลงระดับทะเลไอโซสแตติก
เมื่อ 18,000 ปีก่อน เมื่อสิ้นสุดยุคน้ำแข็ง
แผ่นน้ำแข็งเริ่มที่จะละลาย และระดับน้ำทะเลทั่วโลก ก็สูงขึ้นจนถึงเมื่อ 5,000 ปีก่อน
การเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเลไอโซสแตติก ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะน้ำที่ละลายนั้น
แต่เกิดจากเปลือกโลกที่ค่อย ๆ ยกตัวกลับขึ้นมา
จากน้ำหนักที่ถูกแผ่นน้ำแข็งกดทับอยู่แต่เดิม
ทำให้บางพื้นที่สูงขึ้นและบางพื้นที่จมลง
พื้นที่รอบ ๆ พาฟโลพิทริ ยังคงจมลงเรื่อย ๆ
ที่อัตราเฉลี่ยหนึ่งมิลลิเมตรต่อปี
แต่บรรดาผู้อยู่อาศัยในยุคโบราณสามารถย้าย เข้าไปในแผ่นดินได้ทีละเล็กทีละน้อย
ตลอดสองสามชั่วอายุคน
ก่อนที่ท้ายที่สุดพวกเขาจะละทิ้งเมือง เมื่อประมาณ 3,000 ปีก่อน
ปัจจุบัน นักประดาน้ำว่ายน้ำไปทั่วท้องถนน ในพาฟโลพิทริ
และมองผ่านประตูโบราณ
ที่ติดอยู่กับส่วนโครงสร้างหลักของบ้าน และตึกชุมชน
พวกเขาเรียนรู้เกี่ยวกับผู้คนที่เคยอาศัยอยู่ที่นั่น โดยสังเกตว่ามันหลงเหลืออะไรอยู่บ้าง
เหตุการณ์ทางธรณีวิทยาตามธรรมชาติ อย่างเช่นแผ่นดินไหวและสึนามิ
จะยังคงก่อรูปผืนทวีปของเราต่อไป
อย่างที่มันเคยทำมาเป็นเวลาหลายล้านปี
ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เร่งอัตราหลอมละลายน้ำแข็งขั้วโลกให้สูงขึ้น
และระดับน้ำทะลที่สูงขึ้น
เราจะถูกบังคับให้ปรับตัว
เช่นเดียวกับชาวเมืองพาฟโลพิทริ
ในศตวรรษที่กำลังจะมาถึงอย่างไม่ต้องสงสัย
ชายฝั่งทะเลบางส่วนที่เราอาศัยอยู่ในปัจจุบันนี้
ที่สุดแล้วจะถูกครองโดยน้ำ เช่นเดียวกับ -
เมืองอย่าง เวนิส
นิวออลีนส์
อัมสเตอร์ดัม
ไมอามี
และโตเกียว
ลองนึกภาพอารยธรรมแห่งอนาคตดู ว่าพวกเขาจะเรียนรู้อะไรจากเรา
เมื่อพวกเขาว่ายน้ำไปรอบ ๆ ซากเมืองโบราณ ที่เราเคยอยู่กันในวันนี้