Hallo. Ik ben hier om jullie te vertellen over het belang van
complimenten, bewondering en bedankjes,
en om het specifiek en oprecht te laten zijn.
De manier waarop ik hierin geïnteresseerd raakte was,
ik ontdekte in mezelf toen ik opgroeide,
tot een paar jaar geleden,
dat ik 'dank je' tegen iemand wilde zeggen,
ik wilde ze complimenteren,
ik wilde ook complimenten krijgen
maar ik hield mezelf in.
En ik vroeg mezelf af, waarom?
Ik voelde me verlegen, ik schaamde me.
En toen werd mijn vraag,
ben ik die enige die zo is?
Dus ik besloot het te onderzoeken.
Gelukkig werk ik in een ontwenningskliniek,
dus ik zie mensen om leven en dood vechten met een verslaving.
En soms is het zo simpel dat de kern van hun probleem is
dat hun vader gestorven is zonder ooit te zeggen dat hij trots op hen is.
Maar dan horen ze van vrienden en familie
dat de vader iedereen heeft verteld dat hij trots op hem is,
maar nooit de zoon.
Dat is omdat hij niet wist dat zijn zoon het wilde horen.
Dus mijn vraag is, waarom vragen we niet om de dingen die we nodig hebben?
Ik ken een man die al 25 jaar getrouwd is
en die graag wil dat zijn vrouw zegt:
"Bedankt dat je de kost hebt verdient, zodat ik thuis bij de kinderen kan blijven"
maar hij vraagt het niet.
Ik ken een vrouw die hier goed in is.
Ze zegt een keer per week tegen haar man:
"Ik wil dat je me bedankt voor alles wat ik thuis en met de kinderen heb gedaan"
En hij zegt: "Oh, dit is goed, dat is geweldig"
Complimenten moeten wel oprecht gemeend zijn,
maar daar neemt zij de verantwoordelijkheid voor.
En een vriendin van mij, April, die ik al ken sinds de kleuterschool,
zij bedankt haar kinderen voor het doen van klusjes.
En ze zegt: "Waarom zou ik ze niet bedanken, zelfs als ze het moeten doen?"
Dus de vraag is, waarom deed ik het niet?
Waarom deden andere mensen het niet?
Waarom kan ik wel zeggen: "Ik wil mijn biefstuk "medium rare",
ik heb schoenen van maat 39 nodig," maar zeg ik niet:
"Zou je me deze complimenten willen geven?"
Dat is omdat ik je dan belangrijke informatie geef over mij.
Ik vertel je waarin ik onzeker ben.
Ik vertel je waar ik je hulp nodig heb.
En ik behandel jou, mijn naaste,
alsof je de vijand bent.
Want wat kan jij doen met die informatie?
Je zou me kunnen negeren.
Je zou het kunnen misbruiken.
Of je zou daadwerkelijk kunnen doen wat ik nodig heb.
Ik bracht mijn fiets naar de fietsenwinkel -- hier houd ik van --
dezelfde fiets, en dan doen ze iets dat "de wielen uitlijnen" heet.
De man zei: "Weet je, als je de wielen uitlijnt,
dat maakt de fiets zoveel beter."
Ik krijg dezelfde fiets terug
waar ze alle kinken en slagen uit de wielen hebben gehaald.
Ik heb hem al twee en een half jaar, maar hij lijkt wel als nieuw.
Dus ik ga jullie allemaal uitdagen.
Ik wil jullie wielen uitlijnen:
wees eerlijk over de complimenten die je graag wilt horen.
Wat wil je horen? Ga thuis naar je vrouw,
vraag haar wat ze nodig heeft.
Ga thuis naar je man, wat heeft hij nodig?
Ga naar huis en vraag deze vragen en help de mensen om je heen.
Het is makkelijk.
Waarom moeten we hier naar luisteren?
We hebben het over wereldvrede.
Hoe bereik je wereldvrede met verschillende culturen en talen?
Ik denk dat het begint in het huishouden, onder hetzelfde dak.
Laten we orde op zaken stellen in onze eigen achtertuin.
Ik wil iedereen uit het publiek bedanken
voor het zijn van geweldige mannen, goede moeders,
vrienden, dochters, zonen.
En misschien heeft nog niemand dat ooit tegen u gezegd,
maar je hebt het echt heel goed gedaan.
En bedankt dat u hier aanwezig was
en de wereld verandert met uw ideeën.
Dank u wel.
(Applaus)