Здраво. Овде сум да зборувам со вас за важноста на
признанието, восхитот и на „благодарам“,
и како тоа да се направи на посебен начин и оригинално.
Се заинтересирав за ова затоа што,
забележав кај себе и додека растев,
и сè до пред неколку години,
дека кога сакав да кажам благодарам на некого,
кога сакав да дадам признание,
или кога сакав некој друг да ми даде признание,
едноставно ќе застанев.
И се прашував, зошто?
Се срамев, се чувствував засрамена.
И тогаш дојде моето прашање,
дали сум јас единствената што го прави ова?
И решив да истражувам.
За среќа работам во институција за рехабилитација,
па гледам многу луѓе кои се соочуваат со животот и смртта заради зависност.
И понекогаш сè сведува на нешто толку едноставно, како на пример
нивната главна болка е што починал нивниот татко без никогаш да им каже дека се гордее со нив.
Но, тогаш ќе слушнат од нивното семејство и пријателите
дека таткото им кажувал на сите други дека се гордее со него,
но, никогаш не му кажал на својот син.
Тоа е затоа што тој не знаел дека на синот му треба да го слушне тоа.
Па, моето прашање е: зошто не ги бараме работите кои ни требаат?
Познавам еден господин кој е оженет веќе 25 години
кој копнее да ја слушне неговата сопруга како вели,
„Ти благодарам што заработуваш доволно за да можам да останам дома со децата,“
но, не сака да праша.
Познавам една жена која е многу добра во тоа.
Таа, еднаш неделно го гледа сопругот и вели:
„Навистина би сакала да ми заблагодариш за сите овие работи кои ги сработив дома и со децата.“
И тој вели:„О, ова е прекрасно, ова е прекрасно.“
И признанието навистина треба да биде оригинално,
но, таа е заслужна за тоа.
И една моја пријателка, Ејприл, со која се знам уште од градинка,
им се заблагодарува на нејзините деца што ги прават своите домашни работи.
И таа вели: „Зошто да не им се заблагодарам, и покрај тоа што тие би требало да го прават тоа?“
Па, прашањето е: дали го избегнував оба порано?
Зошто другите луѓе го избегнуваа?
Зошто можам да речам: „Би сакала стекот да биде средно печен,
Ми требаат чевли број 39, “ но не можам да кажам,
„Би сакал ли да ми дадеш признание на овој начин?“
А, тоа е затоа што давам важни информации за себе.
Ти кажувам за што сум несигурна.
Ти кажувам во што ми треба твојата помош.
Те третирам тебе, мојот внатрешен круг,
како ти да си непријател.
Зошто, што можеш да направиш ти со тие податоци?
Би можел да ме занемариш.
Би можел да го злоупотребиш тоа.
Или би можел всушност да ми ја исполниш потребата.
И го однесов мојот велосипед во продавницата за велосипеди - ми се допаѓа ова -
истиот велосипед, за тие да направат нешто што се вика „балансирање“ на тркалата.
Човекот рече: „Знаеш, кога ги балансираш тркалата,
велосипедот станува многу подобар.“
Го земам назад истиот велосипед,
а, тие ги отстраниле сите мали искривувања од истите тркала
кои ги имам веќе две и пол години, и мојот велосипед изгледа како нов.
Затоа, ќе ве предизвикам сите вас.
Сакам да ги балансирате своите тркала:
бидете искрени за признанието кое сакате да го слушнете.
Што сакате да слушнете? Одете дома кај вашата сопруга,
одете прашајте ја, што ѝ е потребно?
Одете дома кај вашиот сопруг - што му е потребно?
Одете дома и поставете ги тие прашања и потоа помогнете им на луѓето околу вас.
И едноставно е.
А, зошто треба да се грижиме за ова?
Зборуваме за мир во светот.
Како може да има мир во светот со различни култури, различни јазици?
Мислам дека сè започнува од семејство до семејство, под ист покрив.
Затоа, ајде да ги поправиме работите во нашиот двор.
И сакам да ви заблагодарам на сите вас во публиката
за тоа што сте прекрасни сопрузи, одлични мајки,
пријатели, ќерки, синови.
И можеби никој до сега не ви го кажал тоа,
ама, сте завршиле навистина, навистина добра работа.
И ви благодарам што сте овде, само што дојдовте
и го променивте светот со вашите идеи.
Ви благодарам.
(Аплауз)