Γεια. Είμαι εδώ για να σας μιλήσω για τη σημασία
του επαίνου, του θαυμασμού και του ευχαριστώ,
και το πώς αυτό να φαίνεται συγκεκριμένο και πραγματικό.
Και ο λόγος που ενδιαφέρθηκα γι αυτό ήταν,
παρατήρησα στον εαυτό μου καθώς μεγάλωνα,
και μέχρι πριν από λίγα χρόνια,
ότι ήθελα να πω ευχαριστώ σε κάποιον,
ήθελα να τους επαινέσω,
ήθελα να λαμβάνω τους επαίνους τους
και απλά σταματούσα.
Και ρωτούσα τον εαυτό μου, γιατί;
Ένιωθα δειλή, ένιωθα αμήχανη.
Και τότε το ερώτημα μου ήταν,
είμαι η μοναδική που το κάνει αυτό;
Έτσι αποφάσισα να το διερευνήσω.
Είμαι αρκετά τυχερή να δουλεύω σε κέντρο αποκατάστασης,
έτσι γνωρίζω ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τη ζωή και το θάνατο με εθισμό.
Και μερικές φορές προκύπτει κάτι απλό όπως,
το κύριο τραύμα τους είναι ότι πέθανε ο πατέρας τους χωρίς να πει ποτέ ότι ήταν περήφανος γι΄ αυτούς.
'Ομως μετά ακούν απ΄όλη την οικογένεια και τους φίλους
ότι ο πατέρας είχε πει σε όλους τους άλλους ότι ήταν περήφανος γι΄αυτόν,
αλλά δεν το είπε ποτέ στο γιο.
Κι αυτό γιατί δεν γνώριζε ότι ο γιος του είχε ανάγκη να το ακούσει.
'Ετσι το ερώτημα μου είναι, γιατί δε ζητάμε αυτά που χρειαζόμαστε;
Γνωρίζω έναν ευγενή κύριο παντρεμένο εδώ και 25 χρόνια
ο οποίος λαχταρά να ακούσει τη γυναίκα του να λέει,
«Σ' ευχαριστώ που είσαι αυτός που κερδίζει το ψωμί μας, και έτσι μπορώ εγώ να μένω σπίτι με τα παιδιά»,
αλλά δεν θα το ζητούσε.
Ξέρω μια γυναίκα που είναι καλή σε αυτό.
Μία φορά την εβδομάδα, συναντιέται με το σύζυγό της και του λέει,
«Θα ήθελα πολύ να με ευχαριστήσεις για όλα αυτά που έκανα στο σπίτι και με τα παιδιά».
Και αυτός λέει, «Αυτό είναι υπέροχο, είναι υπέροχο».
Και ο έπαινος πρέπει να είναι πραγματικός,
αλλά αυτή παίρνει την ευθύνη γι΄αυτό.
Και μια φίλη μου, η 'Ειπριλ, την οποία έχω απο το νηπιαγωγείο,
ευχαριστεί τα παιδιά της που κάνουν τις αγγαρείες του νοικοκυριού.
Είπε, «Γιατί να μην τα ευχαριστήσω, έστω και αν είναι υποχρεωμένα να το κάνουν;»
Έτσι το ερώτημα είναι, γιατί το εμπόδιζα;
Γιατί οι άλλοι το εμπόδιζαν;
Γιατί μπορώ να πω, «Θέλω την μπριζόλα μου μέτρια ψημένη,
χρειάζομαι το νούμερο έξι στα παπούτσια», αλλά δεν θα έλεγα,
«Θα με επαινέσεις με αυτόν τον τρόπο;»
Και είναι επειδή σου δίνω κρίσιμα δεδομένα για εμένα.
Σου λέω πού είμαι ανασφαλής.
Σου λέω πού χρειάζομαι τη βοήθεια σου.
Και συμπεριφέρομαι σε σένα, τον εσωτερικό μου κόσμο,
σαν να είσαι εχθρός μου.
Διότι τι μπορείς να κάνεις με αυτά τα δεδομένα;
Μπορείς να με παραμελήσεις.
Μπορείς να τα καταχραστείς.
Ή μπορείς πράγματι να ικανοποιήσεις την ανάγκη μου.
Και πήγα το ποδήλατο μου στο κατάστημα ποδηλάτων--το αγαπώ αυτό--
και θα του έκαναν κάτι που λέγεται «ευθυγράμμιση» των τροχών.
Ο τύπος είπε, «Ξέρεις, όταν ευθυγραμμίσεις τους τροχούς,
το ποδήλατο θα γίνει πολύ καλύτερο».
Παίρνω το ίδιο ποδήλατο πίσω,
και είχαν αφαιρέσει όλα τα μικρά στημόνια από τους ίδιους τροχούς
τους οποίους είχα για δυόμιση χρόνια, και το ποδήλατο μου είναι σαν καινούργιο.
Έτσι θα σας προκαλέσω όλους.
Θέλω να ευθυγραμμίσετε τους τροχούς σας:
να είστε ειλικρινής για τον έπαινο που χρειάζεστε να ακούσετε.
Τι χρειάζεστε να ακούσετε; Πηγαίνετε σπίτι στη γυναίκα σας,
και ρωτήστε τη, τι χρειάζεται;
Πηγαίνετε σπίτι στον άντρα σας -- τι χρειάζεται;
Πηγαίνετε σπίτι και κάντε αυτές τις ερωτήσεις και μετά βοηθήστε τους ανθρώπους γύρω σας.
Και είναι απλό.
Και γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει αυτό;
Μιλάμε για παγκόσμια ειρήνη.
Πως μπορούμε να έχουμε παγκόσμια ειρήνη με διαφορετικούς πολιτισμούς, διαφορετικές γλώσσες;
Νομίζω ότι το νοικοκυριό, ξεκινάει από το νοικοκυριό κάτω από την ίδια στέγη.
Έτσι ας το κάνουμε σωστά στη δική μας αυλή.
Και θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς στο κοινό
που είστε σπουδαίοι σύζυγοι, σπουδαίες μητέρες,
φίλοι, κόρες, γιοι.
Και ίσως κανείς δεν σας το έχει πει ποτέ αυτό,
αλλά έχετε κάνει πραγματικά πολύ καλή δουλειά.
Και σας ευχαριστώ που είσαστε εδώ, που εμφανίζεστε
και αλλάζετε τον κόσμο με τις ιδέες σας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)