Ik ben een onderwateronderzoeker,
een grotduiker om precies te zijn.
Als kind wilde ik astronaut worden,
maar als jong meisje in Canada was dat niet echt voor me weggelegd.
We blijken echter veel meer over de ruimte te weten
dan over de ondergrondse waterwegen die door onze planeet vloeien,
het levenssap van Moeder Aarde.
Ik besloot dus iets te doen dat nog merkwaardiger was.
Ik verschoof mijn aandacht van het buitenaardse
naar de wonderen van het binnenaardse.
Veel mensen zullen zeggen
dat grotduiken misschien wel een van de gevaarlijkste ondernemingen is.
Stel je voor dat je hier in deze ruimte
plots in duisternis gedompeld wordt
en jouw enige taak is de uitgang te vinden.
Soms zwem je door grote ruimtes
en soms kruip je onder stoelen door,
terwijl je een dunne leidraad volgt,
volledig afhankelijk van je uitrusting voor je eerstvolgende ademhaling.
Daar werk ik.
Wat ik jullie vandaag wil leren,
is dat onze wereld niet één grote vaste rots is.
Ze is veel meer zoals een spons.
Ik kan door een heleboel van de poriën in onze sponzige aarde zwemmen,
maar waar ik dat niet kan,
kunnen andere levensvormen en andere materialen dat zonder mij.
Mijn stem gaat jullie vandaag iets leren
over de binnenkant van Moeder Aarde.
Ik had geen reisgids ter beschikking
toen ik besloot als eerste mens in Antarctische ijsbergen te duiken.
In 2000 was dit het grootste bewegende object op de planeet,
het was afgekalfd van het Ross-ijsplateau.
We gingen erheen om de ecologie van ijswanden te verkennen
en om naar vormen van leven te zoeken onder het ijs.
We gebruiken een technologie genaamd 'rebreathers'.
Ze lijkt sterk op de technologie die voor ruimtewandelingen gebruikt wordt.
Ze stelt ons in staat om dieper te duiken
dan we ons slechts 10 jaar geleden ook maar konden voorstellen.
We gebruiken exotische gassen
en onze onderwatermissies kunnen wel tot 20 uur duren.
Ik werk met biologen.
Grotten blijken verzamelbakken van fantastische levensvormen te zijn,
soorten waarvan we voorheen niet wisten dat ze bestonden.
Veel van deze levensvormen leven op een ongebruikelijke manier.
Ze hebben geen pigment en vaak geen ogen,
en ze kunnen enorm lang leven.
Dieren die vandaag in deze grotten zwemmen,
zijn zelfs identiek aan fossielen
die dateren uit de tijd van de dinosauriërs.
Stel het je eens voor: dit zijn eigenlijk kleine zwemmende dinosauriërs.
Wat kunnen ze ons leren over evolutie en voortbestaan?
Wanneer we kijken naar een dier zoals deze ladderkreeft,
zien we dat hij reusachtige giftanden heeft.
Iets van 40 keer zijn eigen grootte kan hij aanvallen en doden.
Als hij zo groot was als een kat
zou hij het gevaarlijkste wezen op onze planeet zijn.
Deze dieren leven op opvallend mooie plekken,
soms in grotten als deze, die nog erg jong zijn,
hoewel de dieren zelf oeroud zijn.
Hoe zijn ze daar gekomen?
Ik werk ook met fysici
en die zijn meestal geïnteresseerd in klimaatverandering.
Ze kunnen stenen uit de grotten nemen,
ze doorsnijden en naar de lagen aan de binnenkant kijken,
zoals ze dat met boomringen doen.
Ze kunnen dan terugrekenen in de geschiedenis,
om zo meer te weten te komen over het klimaat in het verleden.
Het rood dat je ziet op deze foto
is eigenlijk stof uit de Saharawoestijn.
Het werd door de wind over de Atlantische Oceaan geblazen.
In dit geval is het neergevallen op het eiland Abaco in de Bahama's.
Het dringt door tot in de grond
en zet zich af in de rotsen binnenin deze grotten.
Als we naar de lagen in deze rotsen kijken,
zien we dat er periodes waren waarin het klimaat op aarde erg droog was.
Zo kunnen we honderdduizenden jaren teruggaan in de tijd.
Paleoklimatologen zijn ook geïnteresseerd
in de stand van het zeeniveau in andere periodes op aarde.
Hier in Bermuda begonnen mijn team en ik
met de diepste bemande duiken die ooit in het gebied zijn uitgevoerd.
We zochten naar plaatsen
waar het zeeniveau vroeger tegen de kustlijn kabbelde,
meer dan honderd meter onder het huidige zeeniveau.
Ik mag soms ook werken met paleontologen en archeologen.
In landen als Mexico, de Bahama's en zelfs Cuba,
kijken we naar culturele en zelfs menselijke overblijfselen in grotten.
Die vertellen ons veel
over enkele van de vroegste bewoners van deze streken.
Mijn favoriete project ooit, was meer dan 15 jaar geleden
toen ik deel uitmaakte van het team
dat de allereerste nauwkeurige driedimensionale kaart
van een ondergronds oppervlak maakte.
Het apparaat dat ik hier door de grot stuur
maakte in feite direct een driedimensionaal model.
We gebruikten ook een radio met ultralage frequentie
om onze precieze positie in de grot naar het oppervlak door te sturen.
Ik zwom dus onder huizen en bedrijven en bowlingzalen en golfbanen door,
en zelfs onder een Sonny's BBQ restaurant.
Best wel opmerkelijk, en wat dat me geleerd heeft,
is dat alles wat we doen op het oppervlak van onze aarde
naar ons zal terugkeren via ons drinkwater.
Onze waterplaneet bestaat niet enkel uit rivieren, meren en oceanen,
maar bevat ook een immens netwerk van grondwater dat ons allemaal verbindt.
Het is een gedeelde bron waarvan we allemaal drinken.
Wanneer we de band begrijpen die we als mens hebben met ons grondwater
en met al onze waterbronnen op deze planeet,
dan maken we vorderingen
inzake een van de belangrijkste problemen van deze eeuw.
Ik ben dus niet de astronaut die ik altijd wilde worden,
maar dit mapping-apparaat, ontworpen door dr. Bill Stone, wordt er wel een.
Het is eigenlijk getransformeerd.
Het is nu een zelfzwemmende autonome robot
met artificiële intelligentie
en zijn ultieme doel is naar Jupiters maan Europa te gaan
en oceanen onder het bevroren oppervlak van dat hemellichaam te verkennen.
Dat is best wonderbaarlijk.
(Applaus)