ฉันหาเลี้ยงตัวเองด้วยการไปเยือนโลกอนาคตค่ะ
ไม่ใช่แค่อนาคตเดียวด้วยนะคะ
แต่เป็นอนาคตมากมายหลายแบบ ที่เป็นไปได้เลยแหละค่ะ
พร้อมกับนำหลักฐานต่าง ๆ จากโลกอนาคต กลับมาให้ทุกคนได้สัมผัสกันในวันนี้
เช่นเดียวกับนักโบราณคดี แห่งโลกอนาคต
ตลอดเวลาหลายปี ฉันได้นำสิ่งต่าง ๆ กลับมาด้วยจากการเดินทาง
อย่างผึ้งพันธุ์ใหม่ที่ผ่านการ สังเคราะห์ทางวิศวกรรม
หนังสือที่ชื่อว่า "สัตว์เลี้ยงในฐานะแหล่งโปรตีน"
เครื่องที่ทำให้คุณรวยได้ด้วย การซื้อขายข้อมูลทางพันธุกรรม
โคมไฟพลังงานน้ำตาล
คอมพิวเตอร์สำหรับเพาะปลูกอาหาร
ยอมรับค่ะว่า ฉันไม่ได้ไปท่องโลกอนาคต มาจริง ๆ หรอกค่ะ ยังไม่ใช่ตอนนี้
แต่ฉันและจอน สามีของฉัน ได้ทุ่มเทเวลาไปกับการครุ่นคิด
และสร้างภาพจำลองอนาคต แบบต่าง ๆ ในสตูดิโอของเรา
เราคอยมองหาสัญญาณแผ่ว ๆ พวกนั้นอยู่ตลอด
เหล่าเสียงกระซิบแห่งอนาคต ที่คอยเพรียกหาอยู่เรื่อย ๆ
และเราก็สืบเสาะหาร่องรอยของสิ่งที่ จะเกิดขึ้นได้ในอนาคต และถามว่า
การอยู่ในอนาคตแบบนี้ จะให้ความรู้สึกแบบไหนกันแน่นะ
เราจะได้เห็น ได้ยิน หรือกระทั่ง สูดหายใจอะไรเข้าไปบ้าง
ดังนั้น เราจึงเริ่มการทดลอง ด้วยการสร้างต้นแบบ ทำของต่าง ๆ
นำมิติต่าง ๆ ของโลกอนาคตมาทำให้เป็นจริง
ทำให้มันเป็นรูปธรรมและจับต้องได้
เพื่อที่คุณจะได้รู้สึกจริง ๆ ถึงผลกระทบจากสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้ในอนาคต
ในตอนนี้เลย
แต่งานนี้ไม่ใช่เรื่องของการคาดเดา
แต่เป็นการสร้างเครื่องไม้เครื่องมือ
เครื่องมือที่ช่วยให้เชื่อมต่อ ปัจจุบันและอนาคตเข้าหากัน
ดังนั้น เราจึงเป็นผู้มีส่วนร่วมที่ กระตือรือร้นในการสร้างอนาคตที่ใฝ่หา
อนาคตที่เหมาะกับทุกคน
แล้วที่เราทำไปมันเป็นยังไงบ้างนะเหรอ
โครงการล่าสุด ชื่อว่า Drone Aviary
เราสนใจจะสำรวจว่า
การใช้ชีวิตในเมืองที่มีโดรนอยู่ด้วย จะเป็นอย่างไรบ้าง
โดรนที่มีความสามารถที่จะเห็น สิ่งที่เราไม่อาจเห็น
ไปในที่ ๆ เราเข้าไปไม่ถึง
และทำอย่างนั้นได้ด้วยตัวมันเองมากขึ้น
แต่การจะเข้าใจเทคโนโลยีให้ถ่องแท้
การลงมือทำนั้นสำคัญมาก
เราเลยสร้างโดรนหลาย ๆ แบบ ขึ้นมาในสตูดิโอ
เราตั้งชื่อ กำหนดการทำงาน และบินพวกมันไปมา
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอุปสรรค
มีหลาย ๆ อย่างผิดพลาด
สัญญาณ GPS ขัดข้อง
จนทำให้โดรนตก
แต่ด้วยการทดลองเช่นนี้
ทำให้เราสร้างชิ้นส่วนย่อย ของภาพอนาคตที่เป็นรูปธรรม
และอิงอยู่บนประสบการณ์ขึ้นมาได้
ตอนนี้เราไปอนาคตที่ว่ากันค่ะ
ลองนึกดูว่าถ้าเราอยู่ในเมือง ที่มีโดรนอย่างเจ้าตัวนี้
เราเรียกมันว่า ไนท์ว็อชท์แมน (The Nightwatchman)
มันคอยสอดส่องถนนหนทาง มักจะเห็นมันได้ในช่วงเย็นและกลางคืน
ช่วงแรก ๆ เราอาจจะรำคาญ เสียงหึ่ง ๆ ต่ำ ๆ ของมัน
แต่เดี๋ยวก็จะเหมือนอย่างอื่น สุดท้ายเราก็จะชินไปเองค่ะ
คราวนี้ จะเป็นไงถ้าคุณมองเห็นโลก ผ่านตาของพวกมันได้
ดูกันว่ามันบันทึกข้อมูลของ เพื่อนบ้านเรากันอย่างไร
บันทึกเด็ก ๆ ที่เตะฟุตบอลในเขตห้ามเล่น
และหมายหัวเด็กกลุ่มนั้นว่าเป็น พวกซุกซนตามกฎหมาย
(เสียงหัวเราะ)
มาดูกันค่ะว่ามันไล่วัยรุ่นกลุ่มนี้ ให้สลายตัวกันไปได้ยังไง
มันทำได้โดยการออกคำสั่งห้ามด้วยตนเอง
และนี่คือจานบินขนาดยักษ์ที่ชื่อว่าแมดิสัน (Madison)
การปรากฏตัวอย่างสว่างจ้านี่ทรงพลังมาก
ฉันอดที่จ้องมองมันไม่ได้
แต่รู้สึกราวกับว่าทุกครั้งที่ฉันมองมัน
มันค่อย ๆ รู้เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับตัวฉัน
เช่น มันเอาแต่กระพริบ โฆษณาสายการบินนี้ใส่ฉัน
เรากับมันรู้ว่าฉันกำลังวางแผนไปเที่ยวอยู่
ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าเรื่องแบบนี้ มันจะบันเทิงใจหรือเปล่า
หรือเป็นการรุกล้ำกันเกินไปหน่อย
กลับมาปัจจุบันกันค่ะ
การจำลองอนาคต ทำให้เราได้เรียนรู้หลายสิ่ง
ไม่ใช่แค่ว่าเครื่องจักรพวกนี้ทำงานอย่างไร
แต่รู้สึกได้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่กับมัน
ระหว่างที่โดรนอย่างแมดิสันและ ไนท์ว็อชท์แมน
แบบที่มีรูปร่างหน้าตาอย่างนี้
ยังไม่ได้เกิดขึ้นจริง
องค์ประกอบส่วนมากที่มีในอนาคตของโดรน ได้เป็นจริงแล้วในทุกวันนี้
ตัวอย่างเช่น
ระบบจดจำใบหน้า มีอยู่ในทุกหนแห่ง
ในโทรศัพท์ของเรา หรือแม้แต่ในตัวควบคุมอุณหภูมิ
ในกล้องที่มีอยู่รอบ ๆ เมือง
คอยบันทึกทุกสิ่งที่เราทำไป
ไม่ว่าจะเป็นโฆษณาที่เราชำเลืองดู หรือการประท้วงที่เราเข้าร่วม
สิ่งเหล่านี้อยู่ที่นี่แล้ว
และเรามักจะไม่ค่อยเข้าใจว่า มันทำงานกันอย่างไร
และผลที่จะเกิดตามมาคืออะไรบ้าง
และเราเห็นสิ่งนี้ อยู่ไปทั่วรอบตัวเรา
มันยากที่จะจินตนาการว่า
ผลจากการกระทำของเราในวันนี้ จะส่งผลต่ออนาคตของเราได้อย่างไร
ปีที่แล้วที่ฉันอยู่ในอังกฤษ มีประชามติ
ให้คนไปออกเสียงว่าจะออกจากสหภาพยุโรป
หรือจะอยู่ในสหภาพยุโรป
รู้จักกันทั่วไปว่า Brexit (ฺBritain+Exit)
ทันทีที่คะแนนเสียงออกมา
คำที่ผุดขึ้นมาแทนคือคำว่า Bregret (Britain+Regret)
(เสียงหัวเราะ)
มันให้ภาพของคนที่ออกไปโหวตต่อต้าน
โดยไม่คิดให้รอบคอบถึงผลที่อาจจะตามมาได้
และการตัดขาดนี้คือหลักฐานที่ ชี้ให้เห็นถึงเรื่องที่เรียบง่ายที่สุด
อย่างเช่นคุณออกไปดื่มสักเล็กน้อย
และคุณตัดสินใจว่า ไม่ป็นไรหรอกถ้าจะดื่มต่ออีกนิด
คุณรู้ดีว่าพรุ่งนี้ตื่นมาจะรู้สึกแย่แน่ๆ
แต่ก็ยังปลอบใจตัวเองว่า
"ตัวฉันในอนาคตจะจัดการมันได้เองน่า"
แต่สิ่งที่จะเจอในตอนเช้าก็คือ
คุณในอนาคตก็คือคุณเองนั่นล่ะค่ะ
สมัยที่ฉันโตมาในอินเดีย ปลายยุค 70 ต้น 80
มันมีความรู้สึกที่ว่า
อนาคตนั้นต้องการทั้งการวางแผน และวางแผนได้จริง ๆ
ฉันจำได้ว่าพ่อแม่ของฉันวางแผน ในเรื่องที่ดูเรียบง่ายที่สุด
เมื่อพวกเขาอยากให้ที่บ้านมีโทรศัพท์
พวกเขาต้องสั่งซื้อแล้วก็รอ
รอจนเกือบจะห้าปี ถึงจะมีโทรศัพท์มาติดตั้งที่บ้าน
(เสียงหัวเราะ)
และเมื่ออยากจะโทรหาคุณปู่คุณย่า ที่อยู่อีกเมืองหนึ่ง
ก็ต้องจองสิ่งที่เรียกว่า "การต่อสายระหว่างเมือง"
และก็ต้องรออีก นานหลายชั่วโมงหรือหลายวัน
แล้วจู่ ๆ โทรศัพท์ก็จะดังขึ้นตอนตีสอง
พวกเราทุกคนกระโดดออกจากเตียง มาล้อมโทรศัพท์
แผดเสียงใส่มัน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ
ตอนตีสอง
ทุกวันนี้ดูเหมือนอะไร ๆ เกิดขึ้นเร็วเกินไปแล้ว
เร็วจริง ๆ ค่ะ จนทำให้เราเข้าใจ
ที่ทางของตัวเอง ในประวัติศาสตร์ได้ยากเหลือเกิน
มันสร้างความรู้สึกที่ครอบงำ เกี่ยวกับความไม่แน่นอนและความกังวลใจ
ดังนั้นเราเลยปล่อยให้อนาคตเกิดขึ้นไป
แต่ไม่เชื่อมโยงอนาคตนั้นเข้ากับเรา
เราทำราวกับอนาคตนั้นเป็นคนแปลกหน้า
เป็นดินแดนที่ไม่คุ้นเคย
มันไม่ใช่ดินแดนไกลโพ้นอะไร
แต่กำลังคลี่คลายตรงหน้าเรานี่เอง
ถูกสร้างจากการกระทำทุกวันนี้
พวกเราเองคืออนาคตนั้น
และฉันเชื่อว่าการต่อสู้ เพื่ออนาคตที่เราต้องการ
เป็นเรื่องเร่งด่วนและสำคัญมาก
เราเรียนรู้จากงานที่ทำว่า
วิธีการหนึ่งที่ทรงพลังมาก ต่อการสร้างการเปลี่ยนแปลง
คือให้ผู้คนได้มีประสบการณ์ตรง ที่จับต้องได้ และสะเทือนอารมณ์
ถึงผลที่จะเกิดขึ้นในอนาคต จากการกระทำในปัจจุบันของตัวเอง
เมื่อช่วงต้นปี รัฐบาลสหภาพอาหรับเอมิเรตส์เชิญเรา
ให้ไปช่วยพวกเขาออกแบบ แผนยุทธศาสตร์พลังงานของประเทศ
ที่มุ่งเป้าหมายสู่ปี 2050
อาศัยฐานข้อมูลเศรษฐมิติของรัฐบาล เราสร้างโมเดลเมืองขนาดใหญ่นี้ขึ้นมาค่ะ
สร้างภาพอนาคตหลาย ๆ แบบ ตามข้อมูลที่มี
เมื่อฉันนำคณะเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล
และสมาชิกของบริษัทด้านพลังงาน
เข้าชมโมเดลอนาคตที่ยั่งยืน
ผู้เข้าร่วมคนหนึ่งบอกฉันว่า
"ผมไม่คิดว่า ในอนาคต ประชาชนจะเลิกขับรถ
และเปลี่ยนไปใช้ขนส่งสาธารณะกันหรอกนะ"
แล้วเขาก็พูดอีกว่า
"ไม่มีทางที่ฉันจะบอกให้ลูกชายเลิกขับรถ"
แต่เราเตรียมตัวมาแล้ว กับเหตุการณ์เช่นนี้
จากการทำงานกับนักวิทยาศาสตร์ ในห้องทดลองทางเคมีที่อินเดีย
เราสร้างตัวอย่างที่ใกล้เคียงกับ
อากาศที่จะเป็นในปี 2030 ถ้าเรายังคงพฤติกรรมอย่างเดิมไว้อีก
ฉันเลยเดินเข้าไปในกลุ่มพร้อมกับอุปกรณ์นี้
มันปล่อยไอของตัวอย่างอากาศ
แค่การดมเอาอากาศ ที่แสนจะร้ายกาจจากปี 2030 เข้าไป
ก็ทำให้พวกเขาถ่องแท้ ได้อย่างที่ชุดข้อมูลใด ๆ ก็ทำไม่ได้
นี่คงไม่ใช่อนาคตที่ คุณอยากให้ลูกของคุณอาศัยอยู่หรอก
วันรุ่งขึ้น รัฐบาลมีประกาศใหญ่โต
ว่าพวกเขาจะลงทุนนับหมื่นล้าน เกี่ยวกับพลังงานหมุนเวียน
เราไม่รู้หรอกว่าประสบการณ์จากอนาคต ไหนที่ส่งผลต่อการตัดสินใจนี้
แต่เรารู้แน่ว่าพวกเขาเปลี่ยนแปลง นโยบายทางพลังงาน
เพื่อบรรเทา ไม่ให้เกิดเหตุร้าย
ในขณะที่ อากาศจากอนาคต เป็นตัวอย่างที่ได้ผลชัดและจับต้องได้
วิถีทางจากปัจจุบันไปสู่ผลลัพธ์ในอนาคต
ก็ไม่ได้เป็นเส้นตรงเสมอไป
ถึงแม้เทคโนโลยี จะสร้างขึ้นด้วยอุดมคติอันดีงาม
แต่ห้วงขณะที่มันออกจาก ห้องทดลองไปสู่โลกภายนอก
มันก็กลายเป็นเรื่องที่อยู่เหนือ การควบคุมของผู้สร้างไปแล้ว
มีโครงการหนึ่งที่เรา ศึกษาเกี่ยวกับพันธุศาสตร์ทางการแพทย์
เป็นเทคโนโลยีที่ใช้รวบรวม และใช้งานข้อมูลพันธุกรรมของประชาชน
เพื่อผลิตยาที่ออกแบบมาเฉพาะบุคคล
เราก็เกิดคำถามว่า
อะไรอาจจะเป็นผลโดยไม่ตั้งใจของ การเชื่อมโยงข้อมูลพันธุกรรมของเรา
เข้ากับการดูแลสุขภาพ
เพื่อที่จะสืบหาเกี่ยวกับคำถามนี้ต่อ
เราจึงแต่งคดีความสมมติขึ้นมา
และทำให้สมจริงผ่านหลักฐานที่บรรจง ทำขึ้นมาทั้งหมด 31 ชิ้น
เราจึงสร้างคลินิกยีนส์ผิดกฎหมายแห่งหนึ่ง
เครื่องเพาะคาร์บอนไดออกไซด์ DIY
หรือกระทั่งสั่งซื้อหนูแช่แข็งจาก eBay
เราเดินทางไปอนาคต ที่คดีความนี้เกิดขึ้นกันค่ะ
ไปพบกับอาร์โนลด์ แมนน์ ผู้เป็นจำเลย
เขาถูกบริษัทยักษ์ใหญ่
ชื่อว่า Dynamic Genetics ฟ้องร้อง
เพราะพวกเขามีหลักฐานว่า
อาร์โนลด์ใส่ส่วนประกอบทางพันธุกรรม ที่เป็นสิทธิบัตรของบริษัท อย่างผิดกฎหมาย
เข้าสู่ร่างกายของเขา
อาร์โนลด์ทำเรื่องอย่างนั้นได้อย่างไรกัน
ทุกอย่างเริ่มขึ้นตรงที่
เมื่ออาร์โนลด์ถูกขอให้ส่งตัวอย่างน้ำลาย ในชุดเครื่องมือนี้
ให้แก่ NHI
หน่วยงานประกันสุขภาพแห่งชาติ ของสหราชอาณาจักร
เมื่อเขาได้รับเอกสารการประกัน
เขาก็ต้องตกตะลึงและหวาดกลัว
เมื่อรู้ว่าเบี้ยประกันของเขาราคาสูงลิบลิ่ว
เกินกว่าที่เขาหรือครอบครัวจะจ่ายไหว
อัลกอริทึมของรัฐสแกน ข้อมูลพันธุกรรมของเขา
และพบความเสี่ยงของการเจ็บป่วยเรื้อรัง แอบซ่อนอยู่ใน DNA
ดังนั้นอาร์โนลด์จึงต้องจ่ายล่วงหน้า ให้แก่ความเสี่ยง
ที่จะเกิดโรคในอนาคตนี้
โรคที่อาจจะเป็นได้ในอนาคตนับจากวันนี้
ในห้วงแห่งความกลัวและตระหนก
อาร์โนลด์ท่องไปทั่วทั้งเมือง
เข้าสู่เงาดำมืดของคลินิกผิดกฎหมาย เพื่อทำการรักษา
การรักษาที่จะปรับเปลี่ยน DNA ของเขา
เพื่อไม่ให้อัลกอริทึมของรัฐ ตรวจจับความเสี่ยงของเขาได้อีก
และเบี้ยประกันของเขาจะได้กลับ สู่อัตราที่เขาจ่ายไหว
แต่อาร์โนลด์ถูกจับค่ะ
และขั้นตอนทางกฎหมายในกรณี Dynamic Genetics กับ แมนน์ ก็เริ่มขึ้น
การจะนำภาพอนาคต แบบนี้ให้เห็นได้จริง
สิ่งสำคัญต่อเราคือ ผู้คนจะต้องสัมผัสได้
เข้าใจ และรู้สึกถึง ความเป็นไปได้
เพราะการเผชิญหน้าอย่างใกล้ชิด และฉับพลันกระตุ้นให้
เกิดคำถามที่เข้าท่าได้
คำถามอย่างเช่น
ความหมายของการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้คืออะไร
เมื่อฉันต้องถูกตัดสินด้วยพันธุกรรม
หรือ ใครจะมีสิทธิอ้างความเป็นเจ้าของ ข้อมูลพันธุกรรมของฉันได้
และพวกเขาจะทำอะไรกับมันได้
ถ้ายังรู้สึกว่าเรื่องนี้ไกลตัวเราอยู่อีก
ทุกวันนี้มีกฎหมายที่กำลังผ่านสภาคองเกรส
ที่ชื่อว่า HR1313 เป็นกฎหมายที่ใช้ คุ้มครองสุขภาวะลูกจ้าง
มันมีขึ้นเพื่อแก้ไขกฎหมาย การเก็บข้อมูลพันธุกรรมโดยไม่เลือกปฏิบัติ
หรือที่รู้จักกันดีว่า GINA
ซึ่งจะอนุญาตให้นายจ้างซักถาม ประวัติทางการแพทย์ของครอบครัว
ข้อมูลพันธุกรรม
ของลูกจ้างได้เป็นครั้งแรก
หากใครปฏิเสธก็จะมีโทษ
ผลงานที่ฉันนำมาให้ดูทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นโดรนหรืออาชญากรรมทางยีนส์
เรื่องเหล่านี้บรรยายถึง อนาคตที่เต็มไปด้วยปัญหา
ด้วยความมุ่งหมายที่จะช่วย ให้เราหลีกเลี่ยงอนาคตแบบนั้น
แต่ถ้าเราเลี่ยงไม่ได้ล่ะ
โดยเฉพาะสภาวะโลกร้อนที่เราเจออยู่
มันก็ดูราวกับเรากำลังมุ่งหน้าเข้าหาปัญหา
แล้วถ้าอย่างนั้นตอนนี้สิ่งเราจะทำได้ คือเตรียมตัวสำหรับอนาคต
โดยพัฒนาเครื่องมือและมุมมอง ที่จะช่วยให้เราเจอกับความหวัง
ความหวังที่จะช่วยจุดประกายการลงมือทำ
ตอนนี้เรากำลังทำการทดลอง อย่างหนึ่งในสตูดิโอของเรา
มันกำลังดำเนินการอยู่
บนฐานของการทำนายข้อมูลสภาพอากาศ
เราไปสำรวจอนาคตของ
โลกตะวันตกจากที่ที่ เคยอุดมสมบูรณ์กลายเป็นขาดแคลน
เราจินตนาการถึงการอยู่ในเมืองอนาคต ที่มีน้ำท่วมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ช่วงเวลาที่แทบไม่มีอาหาร ในซุปเปอร์มาร์เก็ต
ความไม่มั่นคงทางเศรษฐกิจ
ห่วงโซ่อุปทานที่พังทลาย
เราจะทำอะไรได้เพื่อไม่ใช่แค่อยู่รอด แต่ต้องรุ่งเรืองได้ในโลกอย่างนั้น
อาหารอะไรที่เราจะกินได้
ลองตอบคำถามพวกนี้ให้ลึกไปอีกหน่อย
เราจึงสร้างห้องนี้ขึ้นมาในแฟลตแห่งหนึ่ง ในลอนดอน ปี 2050
มันเหมือนกับไทม์แคปซูลเล็ก ๆ ที่เราปรับปรุงมาจากอนาคต
เราลดทอนทุกอย่างให้อยู่ในขั้นน้อยสุด
เราตั้งใจใส่กับทุกอย่างที่ใส่ไปในบ้าน
อย่างเช่น ทีวีจอแบน
ตู้เย็นที่เชื่อมต่ออินเตอร์เน็ต
การตกแต่งระดับช่างฝีมือ
ทั้งหมดอยู่ในนั้น
และที่นี่ เรากำลังสร้างคอมพิวเตอร์อาหาร
จากสิ่งที่เคยถูกทิ้ง วัตถุดิบต่าง ๆ ถูกกอบกู้และนำมาใช้ใหม่
เปลี่ยนขยะวันนี้ให้กลายเป็น มื้อค่ำของวันพรุ่งนี้
ขอยกตัวอย่าง
เราเพิ่งจะสร้างเครื่องเพาะปลูกพืชด้วยหมอก ที่ทำงานอัตโนมัติเครื่องแรกได้สำเร็จ
มันใช้เทคนิคของการเลี้ยงพืชด้วยไอหมอก แค่ใช้หมอกเป็นสารอาหาร
ไม่ต้องการแม้แต่น้ำหรือดิน
เพื่อปลูกพืชผักได้อย่ารวดเร็ว
ในตอนนี้
เราปลูกมะเขือเทศสำเร็จไปแล้ว
แต่เรายังต้องการอาหารมากกว่าที่ ปลูกได้ในห้องเล็ก ๆ นี้
แล้วเราจะหาอาหารอะไรได้อีกในเมืองนี้
แมลง นกพิราบ หมาจิ้งจอกเหรอ
ก่อนหน้านี้ เรานำเอาอากาศจากอนาคตกลับมา
คราวนี้เรานำเอาห้องทั้งห้องจากอนาคตมา
ห้องที่มีความหวัง เครื่องมือ และชั้นเชิงต่าง ๆ
เพื่อจะสร้างการกระทำเชิงบวก ที่มีต่อสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นมิตร
การใช้เวลาอยู่ในห้องนี้
ห้องที่อาจจะเป็นบ้านของเราในอนาคต
ทำให้เห็นผลลัพธ์ของการเปลี่ยนแปลง สภาพอากาศและความไม่มั่นคงทางอาหาร
ได้อย่างชัดเจนทันทีและสัมผัสได้
สิ่งเราเรียนรู้จากการทดลองและลงมือทำ
และจากผู้คนที่เราไปข้องเกี่ยว
ทำให้รู้ว่าการสร้างประสบการณ์ อันเป็นรูปธรรม
จะเชื่อมต่อการตัดขาด ระหว่างวันนี้และวันพรุ่งนี้ได้
ด้วยการเอาตัวเราไปสู่อนาคต ที่น่าจะเป็นไปได้ในหลายๆ แบบ
โดยเปิดใจและมุ่งมั่น
ที่จะโอบรับความไม่แน่นอนและความลำบาก ที่จะต้องเจอ
เรายังมีโอกาสจะจินตนาการ ถึงความเป็นไปได้แบบใหม่ ๆ
เราแสวงหาอนาคตที่ดีงามได้
เราค้นหาหนทางที่รออยู่เบื้องหน้าได้
เราทำให้ความหวังกลายเป็นจริงได้
นั่นหมายความว่าเรามีโอกาส ที่จะเปลี่ยนแปลงทิศทาง
โอกาสที่เสียงของเราจะมีคนรับฟัง
โอกาสที่จะขีดเขียนตัวเราเอง ลงสู่อนาคตที่เราต้องการ
โลกในแบบอื่น ๆ จะเป็นไปได้จริง
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)